Reklama

Reklama

Piotr Bukartyk: Cena za wolne życie bywa za wysoka

Piotr Bukartyk: "Jestem najlepszym ze znanych mi brzdąkających Bukartyków" /materiały prasowe

- Jako nieopierzony szczeniak bardzo chciałem być smutnym, zbuntowanym poetą. Pisałem wyłącznie samobójcze ballady, w których chyba nie do końca byłem szczery, bo w rezultacie ani razu się nie zabiłem - mówi Piotr Bukartyk, autor piosenek, w tym muzycznych felietonów, które przez 15 lat co tydzień prezentował w radiowej audycji Wojciecha Manna. - Patrzę dziś na swoje stare zdjęcia, na których mam spojrzenie spode łba, blond grzywkę, palę papierosa i noszę skórzaną kurteczkę, i myślę sobie: "Boże, jak ja bym cię, chłopaku, w dupę kopnął za tę pozę".

Maja Jaszewska, Styl.pl: O pańskich tekstach mówi się, że to przykład słownej mechaniki precyzyjnej. Podoba się panu taka definicja?

Reklama

Piotr Bukartyk: - Myślę, że to wynik jakiejś skazy genetycznej. W dzieciństwie bywałem traktowany jak domowa małpka. Co tylko było rytmiczne i do rymu, chłonąłem i powtarzałem. Do dziś dobrze pamiętam płytę formacji Tropicale Thaitii Granda Banda, odtwarzaną na obszytym dermą adapterze. Nie rozumiałem o co chodzi w utworze "Marzenia Szalonego Elektroakustyka", ale brzmienie tych słów zachwycało mnie. Niestety pamiętam długie fragmenty różnych tekstów i one wracają do mnie w najmniej pożądanych momentach. Na przykład, kiedy piszę.

Lubi być pan nazywany bardem?

- Obojętnie do jakiej szuflady by mnie nie wciśnięto, mam nadzieję odrobinę z niej wystawać. Żeby zdobyć złoty medal w jakiejś dyscyplinie, najlepiej samemu ją sobie stworzyć. Jestem najlepszym ze znanych mi brzdąkających Bukartyków, bo lista uczestników jest króciutka i zamknięta.

Obrywa się panu od ludzi za kpiący ton i niezależność?

- Kiedyś to nawet bolało. Teraz raczej budzi żałość, bo hejt jest na tak niskim poziomie, że mnie nie dotyka. Mam paru dyżurnych trolli, którzy piszą i pewnie będą pisać, że niepotrzebnie zajmuję się polityką, że jestem agentem i majorem KGB, który w 1980 roku wezwany do Moskwy dostał rozkaz popierania Platformy Obywatelskiej. Jestem rocznik 1964, więc jak łatwo obliczyć, miałem 16 lat, jak zostałem majorem.

Błyskawiczna kariera.

- Pawka Morozow pewnie jeszcze wcześniej awansował. (śmiech)

Na okładce pana biograficznej książki widnieje: "Bukartyk. Fatalny przykład dla młodzieży". Skąd to ostrzeżenie?

- Pewnie trochę bym się obawiał, jakby moje dziecko poszło w moje ślady. To, co robię, nie zapewnia stabilnego, spokojnego życia. Teraz wszystko prezentuje się fajnie, ale sporo przeszedłem. Nie pamiętam ile wynajętych mieszkań po drodze zmieniłem, ale za dużo było tułaczki. Jestem mężczyzną przechodzonym i moje życie rodzinne długi czas było mocno nieustabilizowane. Z bezdomnością skończyłem w okolicach 40. urodzin za namową ostatniej kobiety mojego życia, która ze mną wytrzymuje. Cena za wolne życie jest wysoka, bywa, że za wysoka. Wciąż mam wyrzuty sumienia, że nie byłem takim ojcem dla córki, jak teraz jestem dla syna.

Kiedy pytają o wykształcenie, odpowiada pan, że uczył się "tu i ówdzie". Dużo tych miejsc było?

- Jako wybitny naukowiec otrzymałem możliwość dokończenia edukacji licealnej w trybie zaocznym. Mój kolega, za co jestem mu dozgonnie wdzięczny, zostawił mi w szkolnym kibelku rozwiązania maturalnych zadań z matematyki, dzięki czemu trafiłem na studia ze wszystkimi z mojego rocznika. Dostałem się na kulturoznawstwo. Jak podsumował egzaminator, mówiłem ciekawie, dużo i nie do końca zgodnie z historią, myląc Cromwella z Wellingtonem. Ale widać moja alternatywna opowieść spodobała się, bo dostałem czwórkę. Niestety trzeba było chodzić na zajęcia, co nie do końca mi pasowało, bo byłem bardzo zaabsorbowany. Układałem piosenki i zajmowałem się bujnym życiem uczuciowym. Po wygraniu ogólnopolskiego przeglądu piosenki autorskiej dostałem zaproszenie do Berlina Zachodniego. To był rok 1983 i niestety nie mogłem wyjechać, bo byłem studentem. Rzuciłem więc studia.

Naprawdę pan to zrobił, żeby pojechać na wycieczkę?

- Wcale nie było to proste. Wylecieć ze studiów można było migiem, ale samemu z nich zrezygnować nie było łatwo. Dostałem tak zwaną obiegówkę, dzięki której dowiedziałem się o istnieniu szeregu instytucji, o których nie miałem pojęcia. Okazało się, że jakieś związki sportowe, organizacje akademickie muszą przyłożyć pieczątkę zezwalającą mi na odejście. Ostatecznie udało się, wyjechałem na dwa tygodnie, a po powrocie odezwała się moja ulubiona Wojewódzka Komenda Uzupełnień pragnąca wziąć mnie pod swoje opiekuńcze skrzydła. Wyjście było jedno...

Znowu zostać studentem?

- Ani razu nie zostałem nim po to, żeby studiować. Byłem wolnym słuchaczem we Wrocławiu, gdzie brałem udział w zajęciach z kultury języka u profesora Miodka. Mimo że dochodzący, miewałem najwyższe oceny z całej grupy. Niestety, z innymi zajęciami było gorzej. Przez jakiś czas byłem zapisany do studia teatralnego w Kaliszu, gdzie opuściłem 100 procent zajęć. Studiowałem też w Zielonej Górze w WSP, gdzie doszedłem aż do trzeciego roku, na którym opuściłem 250 procent zajęć, bo dopiero po dwóch latach z hakiem ostatecznie mnie skreślono. W sumie miałem tych indeksów kilka, ze cztery może. Ten pierwszy, z Poznania, ma jeden wpis - zaliczone przysposobienie biblioteczne.

Kolekcjoner z pana.

- Może raczej podróżnik. Studiowałem, żeby nie pójść do wojska. Jeździłem z miasta do miasta, aż okazało się, że w wyniku urazu kręgosłupa jestem trwale niezdolny do służby wojskowej.

Nadal w panu siedzi niespokojny duch?

- Myślę, że tak. Wewnętrznie jestem mocno nieustabilizowany. Do potrzeb doczesnych podchodziłem dość niefrasobliwie a wrodzona pyskatość dopełniała całości. Trzeba uważać, żeby z takim podejściem nie skończyć jak obiecujący do późnej starości debiutant. Zdecydowałem się być wiecznie poza schematem. W pojedynkę można płacić dowolną cenę za wybory. Gorzej, jeśli ponoszą za to koszty osoby, którymi powinniśmy się opiekować i wziąć za nie odpowiedzialność. Intencje zawsze miałem dobre, ale wiadomo gdzie jest miejsce dobrych intencji, więc i moimi spora część piekła jest wybrukowana.

A jednak napisał pan:
"Bo choć jedno nad nami niebo
Każdy co innego widzi w nim.
I z tylu chmur ponad głową Czarną Ty,
a ja różową
Wybrałbym, wybrałbym"
Tak wygląda optymizm?

- Tak, i za nic bym swojej wiodącej ku niemu drogi nie zamienił. Każdy musi zaliczyć swoje błędy. Chociaż szczerze współczuję wszystkim, którzy mieli ze mną do czynienia lata temu, bo myślę, że jako nastolatek musiałem być strasznie wrednym bachorem.

Skąd więc w panu ta jasność teraz?

- Mam swoją złotą myśl, że są możliwe szczęśliwe zakończenia "pomimo", a nie "ponieważ". Może dlatego, że spotkałem po drodze kilka osób, które czasami jednym zdaniem zmieniały mój punkt widzenia. Zdawałem sobie z tego sprawę dopiero po jakimś czasie. Jako nieopierzony szczeniak bardzo chciałem być smutnym, zbuntowanym poetą. Pisałem wyłącznie samobójcze ballady, w których chyba nie do końca byłem szczery, bo w rezultacie ani razu się nie zabiłem.

- Miałem 17 lat, kiedy na przeglądzie piosenki w Myśliborzu usłyszałem od Andrzeja Waligórskiego: "Synek, ty nawet fajnie kombinujesz, ale co ty taki smutny jesteś? Jakąś wojnę przeżyłeś?". Jakby mi kto wtedy w mordę strzelił. To ja tutaj świat naprawiam, krew z żył toczę i takie coś słyszę?! Minęło parę miesięcy i pomalutku coś do mnie zaczęło docierać. Kolejne ważne spotkanie było kilka lat potem, z Jonaszem Koftą. Podszedł do mnie w Jaszczurach, po studenckim festiwalu, wyłuskał z tłumu i powiedział: "Pan kiedyś będzie pisał". A ja rozżalony werdyktem, bo nie wygrałem, odpowiedziałem z całą butą dwudziestolatka: "Proszę pana, ja już piszę!". Na co Kofta odpowiedział: "Nie, chłopcze. Nie, ale będziesz".

- I tak zjawiali się różni ważni ludzie, którzy mówili mi dobre słowa. Patrzę dziś na swoje stare zdjęcia, na których mam spojrzenie spode łba, blond grzywkę, palę papierosa i noszę skórzaną kurteczkę, i myślę sobie: "Boże, jak ja bym cię, chłopaku, w dupę kopnął za tę pozę".

Stylizacja na Marka Hłasko?

- Hłasko z Koziej Wólki - pełen pretensji, że świat nie chce go posłuchać. Ale chyba nie było tak najgorzej, skoro dostawałem tyle wsparcia. Na debiutach opolskich śpiewałem śmiertelnie poważną balladę zatytułowaną "Walc ołowianych żołnierzyków". Po koncercie zadali sobie trud, żeby mnie odnaleźć Ewa Bem i Zbyszek Wodecki. Przyszli do garderoby i powiedzieli: "Dla nas był pan najlepszy. Nie wygra pan tego konkursu, bo już od dawna wiadomo, kto jest zwycięzcą. Ale proszę się takimi rzeczami nie przejmować". Nigdy tego nie zapomniałem. To był jeden z ważniejszych momentów dla debiutującego dzieciaka.

Kiedy Piotr Bukartyk brzmi jak Paulo Coelho - czytaj na następnej stronie >>>

***Zobacz także***

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Dziś w Interii

Raporty specjalne

Rekomendacje