Przejdź na stronę główną Interia.pl

Zespół Aspergera

Dziecko rozwijające się normalnie szybko nawiązuje kontakt wzrokowy z rodzicami - odwzajemnia uśmiech, gaworzy. Z czasem uczy się rozumieć mowę ciała, reagować na gesty i słowa, rozmawiać, bawić. Twoje jest inne? Obserwuj je. Może cierpi na zespół Aspergera.

Zaburzenie od podszewki

Diagnoza. Zespołu Aspergera, tak jak autyzmu, nie da się stwierdzić u malutkiego dziecka, które rozwija się zupełnie normalnie, ma tylko swoje dziwne zachowania - np. nigdy nie patrzy w oczy, reaguje płaczem na pewne przedmioty lub kolory (np. nie cierpi ubrań z suwakami, czerwonych albo w kratkę), lękiem napawają je niektóre dźwięki lub twarze (nawet mamy i taty).

Reklama

Denerwuje się, gdy zmienia mu się rytm dnia (np. godzinę kolacji) albo miejsce przy stole.

Nie jest to jednak podstawą do diagnozy. Postawić można ją dopiero pomiędzy 18. a 36. miesiącem życia, gdy u dziecka pojawiają się zachowania aspołeczne - izoluje się ono, brak mu empatii. Nie umie nawiązać kontaktu z najbliższym otoczeniem i z rówieśnikami, nie rozumie mowy gestów i mimiki, nie reaguje na swoje imię. Nigdy też o nic nie prosi - wymusza swoją wolę złością i krzykiem.

Zainteresowania. Choć pierwsze słowa wypowiada po 18. miesiącu życia, a frazy po 24., dziecku dotkniętemu zespołem Aspergera trudno odmówić inteligencji. Tyle że interesuje się nietypowymi dla swego wieku dziedzinami - architekturą, historią, geografią, matematyką, astronomią - i zdobywa imponującą wiedzę. Posługuje się "dorosłą" terminologią i fachowym słownictwem, ale nie umie przyswoić mowy potocznej. Nie przysparza mu to przyjaciół, bo rówieśnicy traktują go jak "małego profesora".

Przyczyny. Zaburzenie bywa dziedziczone - najczęściej z ojca na syna. Spowodować może je późny wiek ojca (dziecko rodzi się po jego 40. r.ż.), uszkodzenie centralnego układu nerwowego, porażenie mózgowe, toksoplazmoza lub inne poważne infekcje. U 40 proc. dzieci stwierdza się w krwi podwyższony poziom serotoniny.

O wpływ na rozwój choroby podejrzewane jest zakażenie Candida albicans, fenyloketonuria, niewłaściwe odżywianie wywołujące reakcje alergiczne, szczepionki z rtęcią (np. MMR - jednorazowa szczepionka przeciwko odrze, śwince, różyczce).

Droga do normalności

Najważniejsze to znaleźć dobrego psychiatrę, który zajmuje się dziećmi z zespołem Aspergera, by dokładnie ocenił stopień zaburzenia i zaproponował terapię. Kiedyś stosowano leki - neuroleptyki i antydepresanty, dziś najbardziej znany jest program stymulacji psychoruchowej oparty na metodzie Millerów. Jego celem jest nauczenie dziecka, by wyrażało swoje emocje, nauczyło się komunikowania i przebywania w grupie. Terapia zajmuje około 40 godzin tygodniowo.

Nastolatki i dorośli z zespołem Aspergera nierzadko także potrzebują treningów i terapii, ale przy niskim stopniu zaburzenia mogą normalnie funkcjonować, osiągając całkowitą samodzielność. W terapii pomocna może być odpowiednia dieta, z której będzie wykluczony gluten i kazeina.

dr Andrzej Wejchert – lekarz internista

"Życie na gorąco", 16/2010

Reklama

Najlepsze tematy

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje