Czas dziwnie się spieszy. Do oznaczania nieważnych dat, do zmierzchu i mżystych poranków pełnych mgły. Zmarznięta, cała w emocjonalnych odmrożeniach, które przy odrobinie ciepła rozlewały się po ciele tępym bólem, budziła się. Nie, to nie topniejący śnieg i szare podwórka, ani krótkie zaczepki przedwiośnia słonecznym blaskiem, były jej przebudzeniem. Nie one. Ani nie jego ucieczka przed odpowiedzialnością. Jest coś takiego w człowieku, co pozwala organizmowi żyć, ale stan umysłu jest bliski uczuciowej śmierci. Próżnia. Oddzielająca od wielu spraw i zachwytów, nieme wyciszenie niemal nie mające końca. Stan wszystkich głęboko skrzywdzonych, wykorzystanych i porzuconych, zmuszanych do samobójstwa, psychicznie molestowanych, przeszkadzających, sądzonych w wilgotnych gabinetach za wrażliwość, za uczciwość i jeszcze za parę innych ludzkich cech. To, co ją spotkało było momentami takie inne i piękne, że jest prawie nieważne to, z jakich głębokich ran płynęły jej łzy, gdy o tym myślała. Bezduszność i bezwzględność zmazana westchnieniem i wysiłkiem orgazmu na jego twarzy. Czy tylko wtedy czuł, uczciwie i bez zakłamań, bez wybiegów? Ciało ciału mówiło, a on myślał oddzielnie i inaczej. Zachłanność poczucia piękna, niezgodność zamierzeń. Czuła i mówił, że seks jest relaksem przy tej okazji. Nie poradziła sobie z wybuchem własnych namiętności. Wiedziała, że będzie zaprzeczał, „podrabiał” dowody, że ma w sobie tak wielki strach, że nie potrafi być już obiektywny i uczciwy. I że nienawiść, jaką w sobie dusi do kobiet, jest silniejsza od jego wykształcenia i wykonywanego zawodu. Że właśnie ona zastąpiła szybko wrażliwość bezwzględnością, a działanie, zachowawczością. -Co mnie obchodzi jego niemoralność, brylowanie po sieci w poszukiwaniu doznań, brak czucia i zgubny relatywizm. – Zbyt często szukała w sobie odpowiedzi na to pytanie. On nigdy nie był gotów do zmian mimo tego, że o tej gotowości mówił. Nie miał szacunku do kobiet. Do żadnej. To, że wykonywał takie czynności, które miały o posiadaniu takiego szacunku zaświadczać, nie miało dla niego znaczenia. Po prostu wyuczony mechanizm zdobywaniu. Jako mężczyzna uległ zepsuciu obserwowanymi zjawiskami i doświadczeniem. To nazywało się rutyna działań i w każdym momencie mógł swobodnie przeskoczyć gdzie indziej, inaczej, od nowa, trzymając się kurczowo wymówki: „żona” – bytu równoległego z zaufaniem równym wartości obrączki i zaręczynowego pierścionka. Każdy mężczyzna kiedyś tak robi, że idzie do sklepu jubilerskiego i kupuje na tyle, na ile ufa, obojętnie jaki ładunek emocjonalny mu się przy tym zdarza. Rodzina i żona, na początku jako wyznacznik dorosłości, potem jako niezbędnik przy trudnych przypadkach skoków w bok. Tak, dziejowo mężczyźnie wszystko wolno. Dotykać, sprawiać radość, kochać się, łączyć i krzyczeć poświstem krtani przy zamkniętych oczach. On zamykał oczy, gdy miał orgazm. Czy z tego miejsca bierze się ludzka samotność par, że nie potrafią przeżyć wspólnie tego uniesienia nawzajem nie zamykając oczu? Gdzie i co wtedy ich wyciąga? Czy tylko chemia i system nerwowy zamykają im postrzeganie powieką, zamieniając je w niewidzące czucie? Człowiek człowiekowi potrzebą i informacją, realizacją i korzyścią. Jak daleko granice wyuczone przez matki w dzieciństwie budzą bezpieczeństwo i zaufanie w dorosłości? Ilu porzuconych emocjonalnie w dzieciństwie, nie kochanych wystarczająco mocno, ciągle szuka w dorosłości czegoś co potrzebne i piękne? I jak bardzo i często znowu nurzają się w męskiej samotności nawet, gdy są z kobietą. Ile wtedy marzeń o doskonałości realizuje czucie przy zamkniętych oczach? I czego lepiej nie widzieć przy kobiecie, która widzi wszystko, a przynajmniej większość? Czy tak bardzo wstyd rozmaże każdy prawdopodobnie wspólny krajobraz? Nie sprzątała, żeby już nie przychodził, żeby nie naruszał już granic jej mieszkania, wolności i uczuć. Żeby nie kradł, nie podkładał i nie podważał, żeby wreszcie był psychicznie zdolny do tego, by naprawdę w jednym czasie mieć tylko jedną kobietę i wolną od przymusu wolę. Ileż razy ją obrażał, poniżał, leczył nadpsute wiekiem poznawczym ego. Tak wiele razy. Jest taki stan w alkoholizmie, stan czwarty, niewyleczalny, kształtujący z człowieka mendę drżeń, z reakcjami odstawienia na wszystko. Taki sam stan czwarty występuje w seksoholizmie, kiedy żaden wytrysk nie daje zadowolenia i jest jak poranna toaleta niezbędny do życia, zupełnie bez poczucia sytości. Czy o szczęściu marzą tylko idioci, każdy na swój sposób i wyobrażenie o nim? I kiedy praca uniemożliwia odczuwanie piękna tak daleko, że już nic nie cieszy, a wszystko paskudnie i milcząco drażni? I gdzie tu jest wierność ideałom, wyszkolone przystosowanie i obrona uciśnionych? Gdzie zwykła nieskazitelność? Pamiętała ich pierwszy pocałunek. Jak bardzo chciała wejść nim w niego. Jaką niestosowną potem czuła z nim jedność też pamięta. Czasem w pocałunkach nie rozumiała czynności jego języka, bezruchu dłoni i takiego statycznego wyczekiwania. Ale miał taki zapach czułości na koszulkach. Taki był miękki i twardy, gdy sunęła dłonią po genitaliach. Pamięta jak mocno zawsze chciało jej się go całować, obojętnie jak bardzo przychodził oddalony myślami i grymasem twarzy od niej. I jak bardzo czuła wtedy, że nic kompletnie nie może i nie potrafi zrobić, by przestał. Gdyby tylko miała jakieś mocne przekonanie, że jej przypuszczenia co do niego były słuszne, mogłaby funkcjonować z tymi wspomnieniami w miarę normalnie. Ciągle brakowało jej ostatecznego zamknięcia drzwi, szelestu ostatnich kartek w książce, a najbardziej brakowało jej przeprosin, jego oficjalnych przeprosin, za zabawę jej życiem i zabawę jej uczuciami. Bo, czy było coś prawdziwego w tym wszystkim, jeśli mężczyzna tak skwapliwie i z taką nienawiścią wycofuje się z każdego zdania, z każdego dotyku, z każdego wspólnego momentu? Tak, w pisaniu, w jej pisaniu była fikcja, tak jak w jego pisaniu tej fikcji było mnóstwo w prawdziwości uczuć mężczyzny, w błyskotliwości miłosnych momentów i męskich wrażliwych przeżyć. On nie chciał, by o tej fikcji ktokolwiek się dowiedział, bo czyniła to, o czym mówił i to, co dotychczas zrobił po prostu zakłamanym i nieważnym, wobec nowych ujawnionych okoliczności. Każdy człowiek ma w sobie sumę kiepskich momentów myślowych, a potem z tego powodu pędu do realizacji własnych marzeń i odczuwania przede wszystkim przyjemności. I rzeczywiście, kto z kim w danym momencie śpi (poza patologiami) nie powinno być obiektem zainteresowań środowiska, w którym się funkcjonuje. Ale. Ale zawsze ważne są intencje takich zachowań, szczególnie, gdy spod płaszcza miłosnych uniesień mężczyzny wystaje wielkimi literami przestępczy, na chłodno skalkulowany zamiar, w oparciu o wyszkolone poznanie czyichś wrażliwych punktów słabości, uczynienia szkody w życiu i w mieniu kobiety. Samotnej matki dwójki dzieci. Synów, którzy jeszcze prawdziwie czują i obiektywnie patrzą… na dorosłych i ich udziwnienia zupełnie prostych rzeczy. Męskie zupełnie, udziwnienia, często prowadzące do wojen. Czas dziwnie się spieszy skrzywdzonym, od lęku do strachu i odwrotnie. Powoli jednak rozciąga się traumą i rozpaczą. Bardzo powoli każdą arytmią serca, wysokim ciśnieniem, ukrytymi omdleniami z wyczerpania. Cichy rozkaz, który tyle zepsuł w życiu tej skromnej kobiety z dziećmi, czy ludzkie pierwotne jednak dążenie, by zabić co przeszkadza, bez zwracania uwagi na to, co i kogo się eliminuje? Gdyby ona to wiedziała mogłaby coś konkretnego przedsięwziąć. Ponieważ nadal nie wie, cierpliwie czeka. W życiu kompletnie wszystko można stracić, nawet nadzieję. Nie zawsze apokalipsa jest dobrą zapłatą za niegodne trwanie w czyjejś rzeczywistości. Ale. Przy tym samym kierunku użycia siły, zawsze można mu nadać przeciwny wektor, by suma siły włożonej w ruch jednego ciała by oddziaływać na drugie, wyrównała się odbiciem tej siły przez to drugie w stronę pierwszego, dla jego wyhamowania. Jeśli tylko przez dwa lata włączone na czerwono światło stopu nie działa na zmysły kierującego pierwszym ciałem zbyt dobrze, jeśli tylko…