Reklama

Reklama

Mały, biały pies...

Piątek, 5 marca 2010 (21:11)
Autor:
magducha
magducha

Sypie za oknem, a mnie naszły całkiem śmieszne wspomnienia, które koniecznie muszę zapisać, zanim znowu gdzieś mi umkną.

W pewien zimowy wieczór, sypało tak, że świata nie było widać na kilka metrów, a Mężuś właśnie wracał wtedy do domu, ze służbowych wojaży. Dzieci już poszły spać, a ja czuwałam przy świecach, bo jak to z nieszczęściami zawsze bywa chodzącymi parami – prądu nie było w całej dzielnicy. Dawno po północy, przychodzi Kudłaty i oznajmia w charakterystyczny dla siebie sposób, że on koniecznie i natychmiast musi wyjść ( no to nieszczęścia w tym wypadku chodziły tercetem, bo nie dość, że noc późna, latarnie nie świecą, to jeszcze śnieg tak wali, że widoczność zerowa).

– No dobra, facet (zawsze tak mówię, gdy mężusia nie ma w domu, bo wtedy Kudłaty jest jedynym przedstawicielem płci męskiej), poznaj moje dobre serce, chodź.

Ubrałam się ciepło, chwyciłam latarkę i panel sterujący do psa i powolutku, po schodach udałam się na ten nieszczęsny spacer. Smycz się rozwinęła do końca, pies biały, śnieg biały, ciemności egipskie i ja sama na ulicy. Tak jakoś niepewnie się czułam, więc idąc gadałam do psa, by dodać sobie otuchy. W pewnym momencie, pies skręcił gdzieś w krzaczory, szarpię smyczą, a tu opór czuję.

– Facet, ty mnie nie denerwuj – mówię w kierunku krzaczorów ­ – lej szybciej i wyłaź, bo i tak cię nie widzę, ale wiem, że tam jesteś. Jak zaraz nie wyjdziesz, to pójdę po ciebie, a wtedy to ci takiego kopa zasunę, że latać się nauczysz!

Nagle coś się poruszyło w krzakach. Wybiega z nich facet i krzyczy:

– Już idę, już idę, nie trzeba się tak denerwować.

Coś tam jeszcze mówił, ale to już nie nadaje się do zacytowania.

Kudłaty wyleciał za facetem, a ja nawet nie wiem jak i kiedy znalazłam się w domu. Po ciemku, bo latarkę zgubiłam ze strachu. I tak jak obiecałam chyba fruwał, bo razem wpadliśmy do domu.

Przejdź na początek artykułu

Wasze komentarze (7)

Dodaj komentarz