Reklama

Reklama

Czułości moja, winnaś zostać na dnie oka?.

Czwartek, 29 grudnia 2005 (10:58)
Autor:
filmowa
filmowa

Była ukryta. Lat wiele. Zepchnięta jako oznaka słabości. Płaczliwośc albo gest do wyśmiania. Obudziła się. Nieco spłoszona. Ale pochłonęła. Całkowicie. Wygoniła wszytko inne. Została. Teraz mi łatwiej. A pzrecież piękna. Tkliwa i dobra. Jest. Czasem ją rozdaję. Słuchałam nowego Turnaua. Śpiewa Herberta:

***

Cóż ja z tobą czułości w końcu począć mam

czułości do kamieni do ptaków i ludzi

piwinnaś spać we wnętrzu dłoni na dnie oka tam

twoje miejsce niech cię nikt nie budzi

Psujesz wszystko zamieniasz na opak

streszczasz tragedię na romans kuchenny

idei lot wysokopienny

zmieniasz w stękania eksklamacje szlochy

Opisać to jest zabić bo przecież twoja rola

siedzieć w ciemności pustej chłodnej sali

samotnie siedzieć gdy rozum spokojnie gwarzy

w oku marmurów mgła i krople toczą się po twarzy

****

Ile jej w nas? Bo przecież taka delikatna. Nie kazdy ją przyjmie. Nie każdy zasługuje. Nie każdy zrozumie.

"(...)Odpoczywać to znaczy przyjmowac wszystkie elementy rzeczywistości bez ich osądzania. Kąpiel w morzu, miłość z żołnierzem, który się nigdy nie dowie, jak masz na imię. Czułość okazana obcemu i bezimiennemu jest czułością okazaną samej sobie.

"Angielski pacjent" Michael Ondaatje

Dedykuję Bezimiennym. I sobie.

Przejdź na początek artykułu

Wasze komentarze (23)

Wszystkie komentarze
Dodaj komentarz