Reklama

Reklama

Z PEWNĄ TAKĄ NIEŚMIAŁOŚCIĄ - WIERSZYK

Wtorek, 16 marca 2010 (18:43)
Autor:
Korki
Korki

 

Znalazłam dziś wierszyk, którego dość długo szukałam. Napisał go mój Tata. Muszę dodać - niebanalny Tata, a więc wierszyk do banalnych też nie należy... Powiem więcej, może budzić mieszane uczucia, albo nawet niesmaczyć, ale mnie niezmiennie śmieszy, tak samo, jak wtedy gdy miałam 14 lat. Jest "męski" w treści, ale hehe, kończy się sercem na dłoni. Temat jest może mało subtelny, ale jakie intencje!!!

Nie wiem, co o nim pomyślicie, ale niech będzie, wrzucę go tutaj. Na cześć Taty :) Zdaje się, że ów wierszyk  zastałam po powrocie ze szkoły, na biurku czy stole w moim pokoju:

"Gdy wieczorem, tak jak zwykle, przeczytam codzienną gazetę

siadam wygodnie w fotelu i wącham swoją skarpetę.

Róże, konwalie niech się schowają, nie oszołomią mnie tak, jak ona -

stara, wierna, szara i bosko przepocona.

Wnet zawrót miły w mej głowie czuję, skakać i śpiewać się chce.

Pokój się razem ze mną kołuje, niebo uśmiechy mi śle.

Unoszę się aż pod sufit, płynę przez całe mieszkanie

i bukiet aromatów rozsiewam z góry na nie.

Skarpeto moja! Nie wiem dlaczego szczęść tyle ślesz na mnie co dzień.

Przeciem ja tylko szary człowieczek i życia zwykły przechodzień.

Chcę się podzielić z ludźmi mym skarbem, dla mnie za dużo tych wspaniałości

niechże u innych radość, śpiew, taniec także codziennie jak u mnie gości.

Nie egoista jam, ni samolub, znasz mnie na tyle córeczko noja.

więc Ci niedługo już pod choinkę małą paczuszkę złoży Mikołaj.

 

...kocham Cię, Tato!!!   :))))))))

 

Przejdź na początek artykułu

Wasze komentarze (5)

Dodaj komentarz