Zdjęcie

Dobrze, że ludzie myślą: jak zwykle aktywna, jak zwykle daje radę  

/Michał Szlaga /Twój Styl

Dasz radę, córeczko

– Justynko, ty się wciąż garbisz – Teresa klepie córkę po plecach, chwyta za podbródek. – Popatrz na mnie, no, pokaż oczy. Przekrwione. Od czego? – więcej w jej głosie irytacji niż czułości. – Martwię się o ciebie. Nie dzwonisz, jesteś blada, no popatrz na siebie, włosy jak strąki, cera nieboszczki – wzrusza ramionami, wystawia z torby słoiki, idzie do salonu, poprawia poduszki na kanapie, sprawdza, że kwiaty mają sucho.

– Nie możesz tak. Wiktor dzwonił, że trudno mu się z tobą ostatnio porozumieć, że go unikasz. Miałam ci nie mówić, ale powinnaś wiedzieć. Zobaczysz, Justyna, że go stracisz. Weź się w garść, nie grymaś, co to znaczy „depresyjny nastrój?”. Każdy ma dziś jakąś depresję i musi sobie poradzić. Kiedyś się w ogóle nie słyszało o żadnych psychologach, a czasy były przecież cięższe i jakoś trzeba było żyć. Wszystko będzie dobrze, chodź, zjesz rosołku, przywiozłam taki, jak lubisz, z ziemniaczanymi kluskami. No chodź do kuchni – ciągnie Justynę za rękę, obejmuje ramieniem. – Mamo... – Justynie jest głupio, wstyd, nie wie, jak powiedzieć: Mamo, pomóż mi, coś się ze mną dzieje... – Nie będę jadła, nie mogę... Teresa poważnieje. – Ani trochę? – Nie. – Justyna ma spocone ręce, szuka słów. – Już rozumiem – Teresa nagle opada na krzesło. – Przepraszam, maleńka, że od razu nie przyszło mi to do głowy. Nie możesz jeść? Nie chcesz? O Jezu, to jest ta... anoreksja? Powiedz, o to chodzi? Dlatego jesteś taka mizerna, taka wymęczona? Dziecinko, to się leczy przecież, nie martw się, coś wymyślimy, To anoreksja, tak? Justyna patrzy w twarz matki.

– Tak mamo, to chyba mogą być początki... – zmyśla. I czuje ulgę. Już nic więcej nie trzeba tłumaczyć. Zniesie mamę jeszcze dzień, potem będzie udawała, że się leczy. Nie pojedzie na święta. Anorektyczka – to jej pasuje.

Marzec

Nie chcę litości, przytulania. Żadnego dotykania, pieszczot, to mnie boli. Miłość jest straszna. Zobowiązuje do wzajemności, a przynajmniej wyrozumiałości – że on chce mówić i słyszeć odpowiedź, chce iść ze mną do ludzi, do łóżka. Ja nie chcę. Odkryłam, że przeżywam orgazm, nie czując go. Mój świat „nieczucia” staje się tym właściwym. Powroty do tego, co dla innych jest normalnością, to dla mnie wycieczki w obcą rzeczywistość. Nową, w której nie ma czasu, celów, pragnień, zaczęłam traktować z większą przychylnością. Tam mam bezpieczny marazm, ćmiące pobolewanie.

To by było słuszne. Ale nie mam siły sama wyzwolić świata od siebie. Więc muszę żyć. Wszystko robię wolniej. Dzielę na pół słowa, nie chce mi się wypowiadać ich w całości...

Gdzie są drzwi?

– Wiktor, nie daję sobie rady – Justyna resztką sił trzyma słuchawkę. – Wiem, straciłaś pracę, dzwoniła Dorota, będę u ciebie za godzinę – Wiktor ma głos pełen troski. A przecież właściwie nie jest już jej facetem, rozstali się. – Justyna dziwi się. I szepcze: – Pracę? Nie. Mama zabrała do siebie kota. Rozumiesz? Powiedziała, że w takim stanie nie mogę się nim opiekować.

Proszę cię, jedź do niej, przywieź z powrotem, kup po drodze mięso i żwirek. Ja nie mam siły – osuwa się na poduszkę. Praca? To prawda. Nie przedłużono jej kontraktu. I co z tego. Nie musi mieć pieniędzy, nie musi jeść. Chciałaby tylko umrzeć w obecności kota.

Dorota? Kiedyś miała taką przyjaciółkę. To było w innym życiu. Ktoś dzwoni, Wiktor? Coś miał jej przywieźć, coś załatwić. Gdzie jest kot?

Justyna miała szczęście. Wiktor namówił ją na leczenie i sam zawiózł do psychiatry. Zdiagnozowano u niej depresję. Jest pod ciągłą opieką, bierze leki. Czuje się dużo lepiej. Powoli wraca do siebie. Odnowiła kontakty z przyjaciółmi. O swoim stanie sprzed kilku miesięcy mówi: „Niby byłam między ludźmi, a jednak zupełnie obok. Choć wyglądałam i zachowywałam się tak samo jak ty, żyłam w innej rzeczywistości. W tamtej jest tylko mrok, ból, bezsilność i samotność. Tak musi wyglądać piekło. Dziś zastanawiam się, ilu ludzi woła stamtąd o pomoc, a my ich nie słyszymy”. Już nie boi się szumu wody. Jej kot wrócił do domu.

Agnieszka Litorowicz-Siegert