Zdjęcie

Współczesna kobieta bardzo mało liczy się sama ze sobą  

/© Panthermedia

Pamiętam młodą prawniczkę cierpiącą na silne dolegliwości nerwicowe, które pojawiały się jedynie w czasie weekendów. Uznała, że to nic innego jak odreagowanie po tygodniu pracy. Wolny czas spędzała aktywnie w siodle, ale problemy z oddychaniem i wrażenie kuli w gardle ustępowały dopiero w niedzielę wieczorem, po powrocie z klubu jeździeckiego.

Cierpiała na niedobór snu, bo w sobotę i niedzielę wstawała o świcie, żeby dojechać do stadniny. Wcześniej starannie się szykowała: dyskretny makijaż, figlarny koczek. Nie mogła wyglądać jak dziewiętnastowieczny koniuszy, bo spotykała tam wielu wpływowych i znanych ludzi, których towarzystwo - przy wykonywaniu jej zawodu - jest rzeczą pożądaną.

Jak przeżyć dzień bez stresu?

Zastosuj proste metody, dzięki którym twoje życie nabierze spokoju i harmonii. czytaj więcej

Na zajęciach z ujeżdżania przez cały czas bała się, że będzie najgorsza w grupie. Pociły się jej dłonie, nerwowo przełykała ślinę i tak zaciskała szczęki, że pojawiały się bóle migrenowe. Kiedy ją zapytałam, czy kocha konie, odpowiedziała twierdząco, ale dopiero po długim namyśle.

Okazało się, że źródłem stresu było dla niej nie życie zawodowe, ale to, co w założeniu miało wyciszać, dawać relaks i radość. Myślę, że ta sympatyczna i ambitna niedzielna amazonka jest typową ofiarą naszych czasów. Za wszelką cenę chce utrzymać się w siodle. Dosłownie i symbolicznie. Bardzo mało liczy się sama ze sobą. Wpędza się w różne sytuacje stresujące, forsuje i nawet nie zapyta siebie: czy mi to sprawia przyjemność? Dlaczego robię coś, co właściwie nie jest do końca miłe?

Poczucie, że inni uznają mnie za kogoś, kto odniósł sukces zawodowy, towarzyski, finansowy, bardziej się dla mnie liczy niż subiektywne poczucie zadowolenia z własnego życia. Wszystko musi być osiągnięciem. Również sposób relaksowania się. Stadnina jest glamour, działka jest dla retrodziadków. Nordic walking jest na topie, a sękaty kijek w górach to oznaka pustego portfela.

Zabawa nie jest już po to, by bawić i odprężać. Często ma nam pomóc pochwalić się, coś zamanifestować: zamożność, dobrą pozycję zawodową. Może być ucieczką od bliskich albo rekompensować ich brak. Zastępuje więzi, maskuje uczucie pustki.

I ten nieznośny kult rozwijania się. Doskonalenia się w wolnym czasie. Jakim wolnym? Wolnego czasu już nie ma. Jeśli go mamy, to oznacza, że albo brak nam pieniędzy, albo towarzystwa. Już nie można poleżeć na sofie na dowolnie wybranym boku. Albo iść przed siebie wcale nie w nordyckim stylu, tylko tak po polsku, gdzie oczy poniosą, jak bywało za dawnych lat.

Przymus doświadczania nowych rzeczy zlikwidował czas na stare przyjemności. Uważajmy na wszystkie modne sposoby wypoczynku. To, co trendy, nie zawsze jest dla nas przyjemne i zdrowe. Zmieniamy tylko dekoracje - z tych zawodowych na bardziej sielskie.

Wirówka relaksu

Koleżanka chodzi na basen i ściga się z przyjaciółką, ale traktuje to poważnie, na zasadzie rywalizacji. Dużą wagę przywiązuje do wyniku. Pływanie przestaje być przyjemnością.

Kiedy jest druga na mecie, okazuje niezadowolenie. Wchodziła do basenu z przyjaciółką, wychodzi z rywalką. I to przykre poczucie, że albo jest gorsza, albo nie dała z siebie wszystkiego. Zamiast regeneracji doświadczyła tylko niemiłych emocji. A miało być przyjemnie.

Co można zalecić? Wyjść z wody i przerzucić się na bieganie. Bez towarzystwa i stopera. Albo pływać samotnie. I nie wiązać sportowego zadowolenia z ważeniem się po każdym wysiłku. Gdy patrzę na kobiety - które po intensywnej pracy biegną do siłowni i tam, jak na taśmie w fabryce, ramię w ramię, w pocie i piekielnym zmęczeniu ćwiczą, porównując figury - myślę, że niekiedy mają z tego więcej szkody niż pożytku. Można być wygimnastykowaną, rozciągniętą oraz wymasowaną i nadal ciężko stąpać po ziemi, kulić się po kątach i mieć chroniczne nerwobóle.

Pracujemy na wysokich obrotach i nawet nie myślimy, żeby zwolnić po godzinach. Wiele kobiet to psychiczne kaskaderki uzależnione od współzawodnictwa, brawury, ryzykownych decyzji. Tego samego poszukują w czasie wolnym. Wszystko mniej ekstremalne wydaje się nie tyle nudne, co nieznośne i przykre. Pasje wzmacniają rywalizacyjne zachowania. To, co ma nas odstresować, nie tylko nie zmniejsza napięcia, ale pogłębia uzależnienie od niezdrowej stymulacji. Rozrywka traktowana jako zadanie szkodzi. A po przyjemności ani śladu.