Halo, ziemia

Zdjęcie

Od dwóch lat sadzi razem z mężem bluszcz, aby wokół było zielono  

/Aldona Karczmarczyk/AF PHOTO /Twój Styl

Powrót torby

Daria Widawska, aktorka

Jeśli nie mam przy sobie płóciennej torby na zakupy, kupuję biodegradowalną, która rozkłada się dużo szybciej niż zwykła foliowa. Żeby pozbyć się wyrzutów sumienia, nadaję jej drugie, a nawet trzecie życie.

Składuję takie torby w domu i wykorzystuję, gdy muszę coś zapakować lub wyrzucić śmieci. Raz jeden z moich woreczków „wielokrotnego użytku” zaoferowałam właścicielowi psa, który właśnie zanieczyścił okolicę, ale zostałam wyśmiana...

Żeby wokół było bardziej zielono, sadzimy też z mężem od dwóch lat bluszcz. Dla nas to już rytuał. Większość drzew, które otaczają naszą kamienicę, jest już nim obsadzona (bluszczem należy obsadzać raczej stare drzewa i podcinać go na wysokości około 4 metrów – red.). To mój mąż wymyślił, by zrobić z bluszczu właśnie taki użytek.

Zwracam też uwagę na kosmetyki i kupuję tylko te, które nie zawierają szkodliwej dla środowiska chemii i nie są testowane na zwierzętach. Staram się również nie kupować kosmetyków zapakowanych w kartonik i owiniętych folią.

Zdjęcie

Karina Królak wykonała dla Darii Widawskiej recyklingowy naszyjnik  

/Twój Styl

Po co mi opakowanie, które natychmiast wyląduje w koszu na śmieci? Zwracam uwagę na drobne rzeczy, które mogę zrobić wokół siebie, by świat był bardziej czysty, bo marzę, by mój syn dorastał w bardziej świadomym ekologicznie społeczeństwie.

Naszyjnik dla Darii: Karina Królak, projektantka biżuterii

Zagadka: co można zrobić ze sreberek po cukierkach? Odpowiedź: wystrzałową biżuterię! Naszyjnik dla Darii zrobiłam z papierków, sreberek i złotek po czekoladkach, czyli z materiałów w stu procentach recyklingowych. Nawinięte na tekturę złotka i sreberka wyglądają jak „milion dolarów”. Złoty sznureczek do złudzenie przypomina prawdziwy kruszec. Dodałam też sreberka, bo lubię kontrastowe połączenia. Ekobiżuterię wytwarzam od dawna. Nadaję nowe oblicze rzeczom, które mają powędrować na śmietnik. Niemożliwe! A jednak!