Bałam się, że nie zdążę

Grażyna. Panna , ale nie stara

Rok przed ślubem przychodzi SMS od Józka: „Czy chcesz mieć ze mną dzieci? Najlepiej dwójkę”. Ona wystukuje: „Tak”. A po chwili jeszcze PS: „A jeśli nie mogę mieć dzieci? Mam już prawie czterdziestkę”. „Będę Cię kochał i tak”, odpisał. Ale dopiero po kilku minutach. Cztery miesiące po ślubie Grażyna zachodzi w ciążę. Mama gratulowała, ale bracia donieśli, że była przerażona: „Ja rodziłam, gdy miałam 21!”. Wieruszów, rodzinne miasto Grażyny. Po czterdziestce kobiety raczej nie zaczynają tu nowego życia. Model obowiązujący to szybkie śluby, szybkie ciąże.

Grażyna już w liceum była „inna”. Postanowiła wtedy: „Mąż? Tylko z miłości”. Koleżanki, kuzynki, nawet cztery lata młodszy brat – wszyscy mają już dzieci. Grażyna nie, choć je uwielbia. Jest przedszkolanką. „Wciąż jesteś sama? Dlaczego?” – na Naszej Klasie zaczepia ją dawna koleżanka ze studiów. Grażyna odpisuje cytatem z Bridget Jones: „Bo nie lecę na: alkoholików, pracoholików, związkofobów, żonatych lub mających dziewczyny, mizoginów, emocjonalnych popaprańców, pijawki i zboczeńców”. „To ty już jesteś stara panna! – ktoś w pracy zerka na PESEL Grażyny. – Panna tak, ale nie stara!” – odpowiedziała.

Po jej trzydziestych piątych urodzinach babcia i mama przestają pytać „o chłopaka”. Ona stara się nie myśleć o facetach. Za to dużo myśli o dzieciach ze swojego przedszkola. Wojtuś, który bał się sam wejść na karuzelę, wystąpił w spektaklu na Dzień Matki. „Odmieniła pani mojego syna! – słyszy. – Jest pani chyba dobrą wróżką. Dla swoich dzieci to dopiero musi być pani cudowna! – ściska ją matka chłopca. – Nie mam dzieci” – mówi Grażyna. Poczułam jednak jakiś dziwny smutek. „Widziałaś tego nowego górala?”, zagaduje bratowa. Marzyła o góralskim domu, więc brat Grażyny ściągnął spod Zakopanego ekipę. „Nowy” to spec od stolarstwa artystycznego. Gdy pierwszy raz zobaczył Grażynę, właśnie siedział na dachu. Za chwilę już był na dole. Bezczelnie patrzył jej w oczy, zagadywał. – Był dowcipny, pewny siebie, zafascynował mnie sposobem myślenia. Nie poznałam dotąd kogoś takiego. Kiedy dom bratowej stanął, powiedział: „Dla ciebie mógłbym rzucić nawet góry i tu przyjechać. – To rzuć” – odpowiedziała. Wzięli ślub.

Czy to jeszcze możliwe?

Mąż był pewien, że Grażyna zajdzie w ciążę już w noc poślubną. Gdy miesiąc po weselu jeszcze nie zaszła, był trochę zawiedziony. Ale cztery miesiące po ślubie Grażyna już wiedziała, że się udało. Pojechała do ginekologa do Wrocławia, którego poleciła jej ciotka: „Doktorze, chyba jestem w ciąży. Ale czy to możliwe w tym wieku?”, zaczęła rozmowę w jego gabinecie. W Wieruszowie kobieta po czterdziestce, która chce urodzić dziecko, to sensacja. Ale lekarz zbadał Grażynę i pogratulował: „Dziecko nie wie, ile pani ma lat. Moja pięćdziesięcioletnia pacjentka urodziła trzecią córkę!”.

Szósty tydzień ciąży. Na forum „Późne macierzyństwo” Grażyna czyta komentarze: „Stare debilki! Faszerują się tabletkami antykoncepcyjnymi. A jak się ockną, to rodzą downy!”, „Trzeba mieć nastukane, żeby po czterdziestce decydować się na dziecko. Powinno się odebrać tym babom prawa rodzicielskie!”. Płacze, telefonuje do lekarza: „Proszę się uspokoić. Za miesiąc robimy testy z krwi i kolejne usg”.

Trasa Wieruszów–Wrocław. – „Fajna ta Osiecka Nosowskiej, no nie? – Super, daj głośniej”, Grażyna i Józek niby rozmawiają o muzyce. A tak naprawdę każde z nich myśli o tym samym: „Co będzie, jeśli z dzieckiem okaże się coś nie tak? Dziś będą wyniki badań...”. W gabinecie Józek trzyma ją za rękę spoconą dłonią. „Dziecko jest zdrowe”, słyszą. „Wyrzuć te maskujące ciuchy! Wstydzisz się, że będziesz mamą?!”, słyszy od Józka, więc zaczyna obnosić się ze swoją radością. „Łatwo zajść, trudniej odchować”, komentują znajomi. Na szczęście rodzina ją wspiera.

Rodzi się Jaś. Imię po dziadku i po Janie Pawle II. – Na porodówce radziłam sobie lepiej niż dwudziestolatki – śmieje się Grażyna. – Byłyśmy na ty, dopóki nie zerknęły na datę urodzenia w mojej karcie. Po macierzyńskim wróciła do przedszkola. Józek nie ma stałej pracy, więc opiekuje się Jasiem. Tak wspólnie zdecydowali. – Trochę nam ciężko – tłumaczy Grażyna. – Ale też i dobrze się złożyło. Mam pewność, że Jaś jest w dobrych rękach. Nie zostawiłabym synka z obcą kobietą. Wyobraźnia wciąż mi działa. Widzę młode matki, które schodząc ze schodów, puszczają dzieci przodem, i truchleję. Nie mogę uwierzyć, że koleżanka zostawiła dziecko w ogrodzie i poszła do domu po zabawki. Cztery minuty bez opieki!

Jeszcze pamięta siebie, gdy współczuła koleżance, bo jej dwuletnia córka złapała różyczkę i „zepsuła rodzicom sylwestra”. Dziś raczkowanie z Jasiem po dywanie zastępuje jej wszystkie rozrywki świata. I jeszcze coś – nigdy na Jasia nie krzyknęła. – Chyba nie ma takiej rzeczy, za którą mogłabym być na niego zła – mówi. Jeszcze niedawno spokój burzyły jej myśli: „Zda maturę, gdy będę sześćdziesięciolatką!”. Ale podpatrywała swoją sześćdziesięcioletnią mamę: „Całkiem nieźle się trzyma. Śmieje się, że wnuk ją odmładza”. Kiedyś się wystraszyła, bo usłyszała, że mają zwalniać w przedszkolu, a Józek bez pracy. „To wyjedziemy w góry. Będziemy w moim domu prowadzić pensjonat”, wymyślił mąż i przestała bać się przyszłości.

Postanowiła też: – Nie będę taka jak pięćdziesięciolatki z mojego miasteczka. Gadają o nadciśnieniu lub menopauzie. Noszą smutne beżowe garsonki. Nie zrobię tego synowi. A jeśli Jaś kiedyś zapyta: „Dlaczego wszyscy mają młodsze mamy?”, Grażyna odpowie: „Długo szukałam dla ciebie najlepszego taty”.

Agnieszka Sztyler

TS 03/2010