Uczucia na wierzchu

Zdjęcie

Anna Przybylska uważa, że rodzina to firma, bo to inwestycja w przyszłe szczęście  

/Marlena Bielińska/Makata /Twój Styl

Twój Styl: Powiedziałaś kiedyś, że po trzydziestce, żeby dodać energii swojemu związkowi, trzeci raz zostaniesz mamą. Wszystko masz zaplanowane?

Anna Przybylska: Prawdę mówiąc, to była wpadka. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, nie byłam zachwycona. Chciałam odpocząć od pieluch. Ale Jarek, mój ukochany, się ucieszył. I rzeczywiście, mały Jasiek odświeżył nasz związek. Po dziesięciu latach nic nie jest tak, jak na początku, popadasz w rutynę. A tu znów fajnie zrobiło się między nami. "Może, kochanie, zrobię ci herbaty, tyle razy wstawałaś w nocy do dziecka", słyszę od mojego mężczyzny.

Troje dzieci to wyzwanie, szczególnie dla aktorki. Kłopot, mnóstwo ograniczeń, właściwie trzeba zrezygnować z siebie?

- Żydzi mówią, że należy mieć dużo dzieci, bo to inwestycja we własną przyszłość. Zakładając rodzinę, tworzysz firmę, która - jeśli zachorujesz czy umrzesz - dalej ma funkcjonować. I ja tak zrobiłam. I staram się, żeby nasza firma prosperowała. Chcę, żeby dzieci miały poczucie bezpieczeństwa. Mój tata umarł, gdy miałam 16 lat. Ale mama nie została sama, miała dla kogo żyć - dla mnie i starszej siostry Agnieszki. Jarek jest jedynakiem. Kiedyś teściowa powiedziała: "To moja największa porażka, że mam go jedynego i ciągle jest daleko".

Nie bałaś się, że przez macierzyństwo ominą cię wielkie role? Że zawalisz karierę? Dzieci zabierają czas, energię, niszczą ciało, które dla aktorki jest...

- ...narzędziem pracy. Oczywiście, bałam się. Ale po pierwszej ciąży przekonałam się, że natura jest dla mnie łaskawa. Paradoksalnie dzieci pomagają mi szybko wrócić do formy. Tyle mam przy nich roboty, że szybko gubię kilogramy. A jak pośladki obwisną, albo piersi? Z obwisłej dupy też można zrobić atut.

- Ostatnio widziałam ekranizację powieści Larssona "Millenium: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet". Tam nikt nie jest piękny, a aktorsko to wybitny film. Wystarczy też spojrzeć na dzieła Wojtka Smarzowskiego, "Różę" czy "Dom zły", nie ma w nich urodziwych aktorów, ale filmy są fenomenalne. Nie martwię się więc, że coś mi obwiśnie. Ale byłabym hipokrytką, gdybym powiedziała, że nie boję się starości. Boję się, jednak nie dlatego, że nie dostanę roli. Martwię się, że nie będę już tak atrakcyjna dla mojego faceta, że przestanę go pociągać.

Pytanie, czy pociągasz go jako aktorka, czy jako gospodyni domowa? Nie żałujesz ról, z których musiałaś zrezygnować?

- Nie. Kiedy dziennikarze pytają: "Jaką rolę chciałabyś zagrać?", odpowiadam: "Nie jaką, a z kim i za ile?". Bo najpierw myślę o tym, czy mi się opłaca. Czy warto zostawić dzieci, dom, rodzinę? Bo rodzina jest najważniejsza. OK, jestem teraz matką Polką. Film Eugeniusza Korina, w którym zagrałam, jest pierwszy od czasu ciąży. Zdecydowałam się, bo to ciekawy scenariusz, w dodatku tylko siedem dni zdjęciowych i w wakacje, więc dzieciaki nie zaniedbają szkoły czy przedszkola.

- Natomiast teraz odmawiam gry w serialach. Bo 13 odcinków to pół roku pracy, na które nie mogę sobie pozwolić. Dopóki Jarek nie skończy grać w piłkę, nie będę aktorką na pełen etat. Ktoś musi wychowywać dzieci, na razie wypada na mnie.

Może Nina Andrycz miała rację, mówiąc: "Kiedy jest się gwiazdą, to nie rodzi się dzieci, rodzi się role"?

- Ale to właśnie dzięki dzieciom jestem bogatsza jako aktorka i kobieta. Dzieci poszerzają horyzonty, uczą wyobraźni, empatii, głębokiego patrzenia na świat i ludzi. W filmie "Bokser" grałam matkę. Jak zrobić to wiarygodnie, kiedy się matką nie było?

A ja słyszałam, że artystki są egoistkami?

- Potrafię być egoistką. Kiedy czuję, że dzieci mnie terroryzują, mówię: "Dość! Czekacie na tatę, wtedy zjemy kolację. Teraz leżę, odpoczywam". Ostatnio chciałam się opalić, a Oliwka wciąż czegoś ode mnie chciała. Powiedziałam: "Teraz jest czas dla mnie". Na tyle kategorycznie wyznaczam granice, że nikt nie odważa się ich przekroczyć. Nawet pies teściowej.

Kiedy ostatnio zrobiłaś coś tylko dla siebie?

- Wczoraj poszłam na manikiur, no fakt, z Jaśkiem, który wisiał mi przy piersi (śmiech). Ale przedwczoraj wszystkie dzieci zostawiłam u siostry i byłam u kosmetyczki.

Samotność to teraz luksus?

- Teraz tak. To właśnie uwielbiam w moim życiu, że przez tydzień zasuwam przy dzieciach: szkoła, przedszkole, kupa, pielucha, obiad - jestem umęczoną kurą domową, a za chwilę jadę na plan reklamówki czy filmu i staję się gwiazdą: mieszkam w dobrym hotelu, idę na masaż, robię sobie kąpiel, wkładam szlafrok, mam minibar w pokoju, otworzę wino, rzucę ręcznik gdzie popadnie i czuję się królową życia. A potem... znów wracam do roli gosposi.

Zdjęcie

 

/Marlena Bielińska/Makata /Twój Styl

Dziecko dyscyplinuje kobietę?

- Nie pójdę wieczorem na imprezę, bo muszę wykąpać dzieciaki i położyć je spać. Nie wybiorę się w tygodniu na sushi, bo Oliwka nie zdąży odrobić lekcji, w dodatku rano trzeba wstać.

Może jesteś zbyt obowiązkowa, za poważnie wszystko traktujesz?

- Tak zostałam wychowana. Tata był oficerem marynarki wojennej, więc w domu był wojskowy dryl. Czułość okazywał w specyficzny sposób: wojskowym tonem mówił: "Córcia, brawo, gratuluję!". Przytulił, wziął na kolana, ale zawsze powtarzał, że muszę być samodzielna. Dzięki temu jestem zdyscyplinowana i wszystko mam zorganizowane.

- Dzieci też wychowuję rygorystycznie, u mnie jest krótka piłka. Opieprzam, stosuję kary, ale też przytulam. Dziecko musi być wychowywane w pewnych granicach. Bez nich się gubi, bo nie wie, co dobre, a co złe. Ze szkoły córki "zerżnęłam" system buziek zielonych i czerwonych. Zielona - dobrze, czerwona - źle. Pod koniec tygodnia sumujemy. Jak jest więcej czerwonych, to kara: nie oglądają telewizji albo w piątek omijają je słodycze. To fajny system, bo jest kara, ale jest też nagroda. I tak naprawdę o tę nagrodę chodzi.