Ty jesteś taki pasikonik?

Zdjęcie

Do dziś nie wiem, co to jest sukces w życiu, ale nie wiem też, co to jest głęboka porażka  

/Mikołaj Długosz /Pani

Małgorzata Domagalik: Jesteśmy per ty czy pan, pani?

Jerzy Kryszak: Byliśmy na pan, pani, ale możemy to zmienić.

Fajnie, Jerzy, to zacznijmy jak dwoje kulturalnych ludzi w porze wczesnopopołudniowej. Czytasz dużo książek?

- Nie.

Bo?

- Nie czytam, bo ze mną jest troszeczkę tak, że wydaje mi się, iż kolejne książki już niczego nie poszerzą, nie dadzą mi więcej.

Jesteś już tak dojrzały?

- Nie, ale lubię czytać znane mi powieści. Podobnie jest z poezją. Mam jednego poetę i kilku pisarzy.

Romana Śliwonika, tak?

- Śliwonik to jest poeta. Innych nie czytam. Naprawdę, kiedy biorę do ręki jakikolwiek tomik poezji, to nie są słowa, które do mnie trafiają, to nie jest ta poezja. Biorę Śliwonika i tam odnajduję wszystkie odpowiedzi na moje problemy.

Jakie problemy?

- Jak żyć.

Takie uniwersalne?

- Tak. Samotność, miłość - to wszystko we mnie zostaje, bo to jest w poezji.

Pytanie: "Jak żyć", im jest człowiek dojrzalszy, tym bardziej staje się trudniejsze...

- No tak, bo patrzymy przez pryzmat naszego bagażu lat zaniechań, błędów, potknięć i ewentualnych sukcesików. Ja na przykład do dziś nie wiem, co to jest sukces w życiu, ale nie wiem też, co to jest głęboka porażka.

Tak?

- No tak. Dlatego jeżeli mówimy na przykład o sukcesie, to on nigdy nie jest pełny. Bo co to znaczy "sukces"?

Właśnie, co?

- Tak samo jak będziemy mówić o szczęściu. Ono nigdy nie jest pełne. Szczęście to są te ulotne chwile.

A dziś jesteś szczęśliwy? Poczekaj, co to mamy? Piątek.

- Tak, piątek przed sobotą, przed 4 lipca. Szukałem w myślach, czy mamy już ciszę wyborczą, czy jeszcze nie.

Cisza wyborcza? Tak sobie skaczemy po tematach.

- Tak, skaczmy.

Ten wywiad ukaże się za trzy tygodnie. Dzisiaj gra Holandia z Brazylią. Bardzo bym chciała, żeby wygrała Holandia.

- Też bym tak chciał, ale wygra Brazylia.

Jesteśmy dwa dni przed wyborami. Kto zwycięży?

- Myślę, że jednak Komorowski. Ale ta końcówka kampanii, w ogóle cała ta kampania jest dramatyczno-komiczna. To niebywałe. Jeszcze bym w to wliczył... tego trzeciego, czyli Napieralskiego.

Na pozycji rozgrywającego.

- Głęboka rezerwa mimo wszystko. To jest jednak coś strasznego, jak traktujemy w tej chwili politykę i to stanowisko, funkcję prezydenta. Idzie o to, żeby wybór prezydenta był godny, tak? Tak. A tutaj co się dzieje? To są jakieś jarmarczne budy, jarmarczne sceny. Zyskuje te 14 proc., bo od trzech się zaczyna, powiedzmy, że mówię o Napieralskim, dzięki jabłkom od 4 rano, hasłom, że jest blisko ludzi, bo przejechał się metrem. To jakaś klęska. To jest przerażające.

- Gdybym chciał zostać dyrektorem cyrku, to wtedy tak. Bo wtedy wynajmuję jakichś bardzo wysokich i niskich gości i ci pod hutą nie wiedzą, czy już wejść do zakładu, czy jeszcze nie. Czy jeszcze będzie się coś działo. Zabrakło tylko ogni bengalskich. Bo wszystko już było. Śpiewające dziewczynki, tańczące facecisko - i jeszcze socjolodzy, i wybitni politolodzy, którzy mowią, że to jest bardzo dobra kampania, lepsza niż tych dwóch głównych kandydatów. No więc jeśli to jest lepsza kampania, to ci panowie też już poszli w końcówce na całość. Jeden kandydat poszedł w Gierka - to są właśnie takie gierki dla wyborcow...

Tylko że...

- To troszkę żenujące, nie?

Dla Ciebie to dobra wiadomość, tyle ciągle się dzieje, że nie zostaniesz bezrobotny, będziesz miał sporo materiału, będziesz miał o czym mówić...

- Tak, znowu będzie. Nawet barwniej. Przecież będzie mnóstwo różnych konfliktów, będą różne wyścigi. To racja, cały czas będzie komedia. Mnie tylko czasami jest troszkę szkoda tego... już, nie mówię o godności wyboru, tylko o mądrości. Dlatego byłbym za tym, żeby to parlament wybierać.