Sprawy poukładały się same

Zdjęcie

Kobiety zawsze traktowały mnie jak zagrożenie

/Iza Grzybowska /Pani

Umawiamy się modnej restauracji w centrum Warszawy. Magdalena Boczarska przychodzi prosto z treningu. Bez makijażu, ubrana w luźne czarne spodnie, białą bluzę. Bardzo szczupła, delikatna. Wygląda młodziej niż na ekranie, jak dwudziestoparoletnia dziewczyna. Uważnie przegląda kartę. Długo się waha, co zamówić, rozmawia z kelnerem, w ostatniej chwili zmienia zdanie.

- Chodzenie ze mną do restauracji to męka, nigdy nie mogę się zdecydować - żartuje. W końcu wybiera śledzia. Na początku zadaje mi pytanie: - Będziemy autoryzować? To dla mnie ważne. Kiedyś udzieliłam wywiadu pewnemu magazynowi, później zobaczyłam tekst, w którym moje słowa zostały całkowicie wyrwane z kontekstu. Próbowałam tłumaczyć to dziennikarce, a ona w odpowiedzi wysyłała mi obraźliwe maile.

Przed naszym spotkaniem czytałam kilka wywiadów z tobą, z których... niewiele można się dowiedzieć.

Magdalena Boczarska: Wywiad to przede wszystkim rozmowa. Jej przebieg zależy również od dziennikarza. Pytanie: jak bardzo można być szczerym? Gdzie leży granica prywatności? Są osoby, które mogą sobie pozwolić na bycie sobą. To wynika z wieku, doświadczenia, dystansu. Na przykład wywiady z Danielem Olbrychskim zawsze są świetne. 

- Nigdy nie żałowałam, że coś zrobiłam. Decydując się na rolę, ufam swojej intuicji i w tym przypadku też mnie nie zawiodła. Propozycję pracy w "Jak się pozbyć cellulitu?" dostałam jeszcze przed festiwalem w Gdyni, więc byłam wolna od kalkulacji "mam nagrodę i co dalej". Cieszyłam się, że po trudnym filmie, jakim jest "Różyczka" - który mógłby mnie zafiksować na tzw. ambitne kino - będę mogła sprawdzić się w innym gatunku. Osobiście bardzo lubię "Cellulit", to najbardziej profesjonalny projekt, w jakim do tej pory brałam udział, i było mi przykro, że wysiłek tak wielu ludzi nie został doceniony. Chociaż mam świadomość, że nie wszystkim musi podobać się moja praca. Teraz gram w kilku spektaklach równocześnie. Niektóre z nich to wyłącznie rozrywka. 

W najnowszym "Henryk Sienkiewicz. Greatest hits" (reż. Krzysztof Materna) w teatrze IMKA wychodzisz na scenę jako pierwsza i przedstawiasz się: "Nazywam się Magda Boczarska. Jestem aktorką. Cenioną aktorką. Dostałam na festiwalu nagrodę za najlepszą rolę kobiecą. Ale nie powiem, żeby działo się najlepiej". To część scenariusza. A poważnie? Co słychać u Magdy Boczarskiej? Nagroda w Gdyni coś zmieniła?

- To trudne pytanie. Każdy aktor jest trochę próżny i potrzebuje docenienia, więc i nagrody są ważne. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie miała dla mnie znaczenia. Miłe też były następne: w Indiach, na festiwalu na Goa, później w San Francisco."Różyczka" to w ogóle wiele ważnych chwil w moim życiu. Na premierze Adam Michnik powiedział mi komplement: "Dziękuję pani, bo pani zagrała Polskę. Tak bardzo chciała być kochana, tak bardzo chciała się podobać, tak chciała być szczęśliwa, a tak ją wszyscy pieprzyli". To było mocne! Ale wracając do twojego pytania, to myślę, że o nagrodach trzeba zapomnieć równie szybko, jak się je dostało. Rzadko coś zmieniają.

Zdjęcie

Nauczyłam się być sama ze sobą, ale nie szukam samotności na siłę

/Iza Grzybowska /Pani

- Nie, to znaczy dostawałam propozycje, ale były rozczarowujące. Nie chcę nikogo urazić, bo doceniam, że się do mnie zwrócono, ale uważam, że po "Różyczce" nie wypadało ich przyjąć. Nie chodzi o to, że nie chcę się rozbierać, ale jak czytam, że "wychodzi seksowna spod prysznica", to robi mi się niedobrze. Może "Różyczka" mnie rozpieściła? Ważna jest jakość. Dlatego zdecydowałam się zagrać 33-letnią babcię w "Baby blues" u Kasi Rosłaniec (reżyserka "Galerianek" - przyp. red.). Nieduża rola, siedem dni zdjęciowych, ale niesamowite wyzwanie. Wspomniane role, których odmówiłam, były główne, ale w ogóle mnie nie zainteresowały. Po "Różyczce"wiele osób mówiło mi, że takiej roli - w tym sensie, że taki kaliber, tyle materiału - długo nie dostanę. I nagle okazało się, że jednak przyszła - od Janka Kidawy-Błońskiego.

Nie było to chyba aż tak zaskakujące. W końcu Kidawa poznał twoje umiejętności właśnie przy pracy nad "Różyczką".

Wiedziałam, że chce zrobić film, ale nie sądziłam, że będę w nim grać. Znałam scenariusz, tam była postać osiemnastolatki, więc nie dla mnie. Poza tym myślałam, że Janek chce ode mnie odpocząć. Dużo ze mną przeżył przy "Różyczce" - najpierw zdjęcia, potem rok montażu, później jeździliśmy z filmem. Ale miesiąc przed rozpoczęciem zdjęć do "Nigdy się nie dowiesz" zadzwonił: "Nie uwierzysz, ale szukam od roku i nie jestem w stanie znaleźć aktorki". Historia lubi się powtarzać, bo Różyczki też szukał dokładnie rok. Z mojego powodu postanowił zmienić scenariusz i z osiemnastolatki zrobił dorosłą kobietę. To jest bardzo ważny film w moim życiu, nie wiem, czy nie najważniejszy.

Dlaczego?

- Na krótko przed rozpoczęciem zdjęć miałam wypadek. Bliskie spotkanie z cysterną na jednym z warszawskich mostów. Miałam dużo szczęścia, z samochodu został tylko mój fotel. Wyszłam z tego obronną ręką, lekarz stwierdził, że mogę grać. Na lekach przeciwbólowych, poklejona taśmami, z pękniętymi żebrami przystąpiłam do pracy. Nie chciałabym mitologizować wypadku, ale to, co przeżyłam, zmusiło mnie, żeby spojrzeć na swoje życie z boku, zweryfikować pewne relacje. To dało mi odwagę i chyba dlatego do tej roli podeszłam tak bezwstydnie. Akcja filmu toczy się w czasie drugiej wojny światowej. Gram starą pannę, wiolonczelistkę zamkniętą w świecie muzyki. To osoba głęboko upośledzona emocjonalnie. Wojna to pretekst, by opowiedzieć historie dwóch kobiet skazanych na siebie w trudnych okolicznościach. To film o gigantycznej samotności, uczuciu, obsesji. Jest parę scen, kiedy wiem, że kompletnie wyzwoliłam emocje. Nigdy wcześniej nie byłam tak brzydka jak w tym filmie. Zero makijażu, tłuste włosy zwinięte w precle, nietwarzowe stroje. Nie mam pojęcia, jaki będzie efekt końcowy, ale dla mnie to cenne doświadczenie. Przekroczyłam kolejną granicę jako aktorka.

Będą sceny erotyczne?

- Bardzo mało, to film o uczuciu. On był trudny w sensie przekroczenia emocjonalności. W "Różyczce" moja nagość była niezbędna, teraz chronię siebie pod tym względem.

W "Różyczce" pięknie wyglądasz, masz zachwycające ciało. Podobno w szkole aktorskiej byłaś pełniejsza.

- Było mnie siedem kilogramów więcej niż teraz, biust D. Kiedy oglądam zdjęcia z tamtego okresu, nie mogę uwierzyć, że to ja. Natomiast przyjaciele wspominają mnie z dużym sentymentem. Mężczyzna, z którym byłam wtedy związana i który przeszedł ze mną etap metamorfozy, śmieje się: "Ale byłaś fajna". Miałam zupełnie inne warunki. Porównywano mnie do Kaliny Jędrusik, w sensie seksapilu.

Na egzaminie do krakowskiej szkoły teatralnej mówiłaś monolog z prozy Wiesława Myśliwskiego: "A puszczałam się, a co".

- Profesorowie musieli mieć ubaw, jeszcze dziecko, a tu takie "wyznanie". Pamiętam, że pan Lubaszenko zapytał: "Ale dlaczego?".

Odchudzałaś się świadomie?

- Nie, schudłam z miłości, zakochałam się i jakoś samo zeszło. Bardzo dbam o ciało, ćwiczę z trenerem. Zabawne, bo w szkole unikałam zajęć ruchowych, baletu.