Panie Janie, rano wstań

Zdjęcie

Czterdziestka go nie przeraża. Jest młodym ojcem i czeka na rolę życia  

/Radek Polak /Twój Styl

Dwukrotnie: najpierw Janek został ojcem, potem się ożenił. Ustatkował? Dorósł? Czy to do niego pasuje? Kiedy mu przejdzie? Gdzie się podział wieczny chłopiec? Janek się śmieje: czasy się zmieniły. Koniec zabawy.

Twój STYL: Wyspałeś się?

Jan Wieczorkowski: - Tak. Mały już daje pospać. O czym będziemy gadać?

Ostatnio wybrałeś rodzinę. Może o ważnych wyborach?

- Dawaj.

Zapamiętałam twoje nazwisko gdy zrezygnowałeś z roli w "Klanie". To był czas hossy telenoweli, a ty podziękowałeś. Bo?

- To jest akurat proste. Miałem 26 lat i zdałem sobie sprawę, że stanąłem w miejscu. Że to, co robię w "Klanie", jest artystycznie słabe. Żadne.

Ale daje popularność i pieniądze.

- Jasne. Dla chłopaka, który przyjechał z Rabki, to było kuszące. Miałem pracę od razu po szkole, na ulicy ludzie zaczynali mnie rozpoznawać. Gdy porównywałem zarobki moje i rodziców – mogło zaszumieć w głowie.

Zaszumiało?

- Tak. Dobrze, że wtedy nie było jeszcze tylu paparazzich i kolorowych pism. Pewnie niejednej głupoty musiałbym się wstydzić.

- Na studiach miałem taki plan: będę cenionym aktorem, będę grał bardzo dobre role. Kiedyś zagadnął mnie kolega: „Ty, Janek, jak byłeś w szkole aktorskiej, też ci się zdawało, że jesteś najzdolniejszy?”. Jasne. Wielu z nas tak miało. Wierzyłem, że zawojuję świat. A tu serial codziennie o siedemnastej – robota jak w urzędzie.

- Miałem kumpli w awangardowych środowiskach filmowych, oni klepali mnie czasem po plecach: „Janek, ten cały Klan to obciach, ale ty jesteś OK”. Myślałem: jak jestem OK, to ktoś mnie zauważy i weźmie do czegoś lepszego. Jakoś nie brał, czyli mi wyszło, że popełniam zawodowe samobójstwo, strzelam sobie w kolano. Rozejrzałem się dookoła – gdzie ci najlepsi, z którymi miałem pracować?

Nie cenisz kolegów z tasiemca, który dawał ci chleb?

- Powiem ci szczerze, bo tak myślę i dziś: w takich produkcjach są zatrudniani ludzie tani, więc mniej zdolni. Kropka. A ja chciałem się rozwijać. Odszedłem sześć lat temu i to była najlepsza decyzja w moim zawodowym życiu. Od razu poczułem się lepiej.

Miałeś przygotowany plan B?

- Nie. Sam zwolniłem się z pracy, nie miałem żadnej odprawy, wielkich oszczędności i było jasne, że teraz konsekwentnie nie mogę wziąć byle czego, bo byłbym głupi. A dotąd nie odmawiałem. Myślałem chwilami: może za późno odszedłem, może już siedzę w szufladzie? Ale na szczęście nie było za późno. Przyszła pierwsza dobra rola, potem następna. Dobrze zrobiłem. Zresztą u mnie w rodzinie powszechnie się uważa, że radykalne zmiany są w życiu potrzebne.

Zdjęcie

Janek się śmieje, że czasy się zmieniają  

/Paweł Przybyszewski /MWMedia

Gdzie leży twoja granica obciachu? Poprowadziłbyś festiwal albo wystąpił w tanecznym show?

- No nie. To nie moja bajka. Nie potrafię tego dobrze robić, są od tego inni, zawodowcy. Kiedy pytasz o granicę obciachu, odpowiadam: staram się nie robić tego, czego mógłbym się wstydzić.

Pilnie uczyłeś się zawodu?

- Starałem się być pokorny. Wiesz, dookoła same autorytety, wielkie nazwiska. Liczyłem się z autorytetami. Taki był dla mnie np. świętej pamięci profesor Zapasiewicz – uczył tego, co jest mi najbliższe w aktorstwie – budowania postaci na zasadzie antagonizmów.

Czyli?

- Grania ludzi innych niż ja sam. O innej wrażliwości, charakterze, którzy inaczej mówią, poruszają się. Jak kiedyś DiCaprio oszukał świat swoją rolą w "Co gryzie Gilberta Grape’a".

Kiedy postanowiłeś, że zostaniesz aktorem?

- Mniej więcej kiedy skończyłem 15 lat. Na ścianie w pokoju miałem plakaty z Johnem Waynem, potem Harrisonem Fordem, a jeszcze potem chciałem być jak Michael J. Fox w "Powrocie do przyszłości". Później przyszedł czas na Brando, Deana, Clifta, De Niro, Pacino. Z rodaków: Roman Wilhelmi, Janusz Gajos i Jan Frycz.

A czego chcieli dla ciebie rodzice? Nie przekonywali, że aktorstwo to niepoważny zawód?

- Nie, nie sprzeciwiali się mojemu pomysłowi. Kiedy im powiedziałem, że zamierzam zdawać do Akademii Teatralnej, usłyszałem: „Próbuj, synu”.

Gdybyś się nie dostał, co byś dzisiaj robił?

- Sprzątałbym biura w wytwórni Paramount albo Warner Bros., a wieczorami surfował na Venice Beach. I podróżował.