Nic na siłę

Zdjęcie

Mieszka w Marias, jednej z najmodniejszych paryskich dzielnic  

/Krzysztof Opalińśki /Twój Styl

Jesteś za to wdzięczny rodzicom?

- Tak. Miałem fantastyczny, spokojny dom. Dziś myślę, że może nawet zbyt spokojny - rodzice nigdy nie kłócili się, nie podnosili na siebie głosu. Mama jest świątynią spokoju, bardzo ciepła i chyba nie ma nikogo, kto by jej nie lubił. Ojciec był mocny, myślę, że chciałem być taki jak on. Zawsze był bardzo oddany temu, co robi. Nigdy nie miałem poczucia, że coś zrobił po łebkach, na pokaz. Nigdy też nie próbował nikogo oszukać. Miał w sobie wielką uczciwość.

Rodzice pewnie nie byli zachwyceni, gdy oznajmiłeś, że zostaniesz aktorem? W świecie show-biznesu zasady raczej nie ułatwiają życia.

- Mój wybór był dla rodziców przede wszystkim zaskoczeniem. Dla mnie zresztą też. To była raczej abstrakcyjna myśl niż plan na życie. Pierwszy raz poszedłem na spektakl w Warszawie, kiedy składałem papiery do szkoły teatralnej. Przez długi czas miałem być górnikiem. Górnictwo było pewną oczywistością. Tam, gdzie mieszkałem, wszyscy pracowali w górnictwie. Mój ojciec również. Przez długi czas trudno było sobie wyobrazić, że mógłbym robić w życiu co innego.

Ale chyba miałem jakąś potrzebę ekspresji, która sprawiła, że pomyślałem o aktorstwie, bo nigdy za dobrze nie rysowałem, nigdy nie udało mi się zagrać dobrze na żadnym instrumencie...

No, ale tak łatwo chyba nie było? Nie od razu stałeś się popularny...

- Ale też nigdy nie byłem bez pracy. Kiedy telefon nie dzwonił, zajmowałem się innymi rzeczami. Skończyłem reżyserię, pracowałem w telewizji.

Poszedłeś na reżyserię, bo nie miałeś propozycji aktorskich?

- O reżyserii myślałem znacznie wcześniej. Wtedy, żeby studiować reżyserię teatralną, trzeba było mieć skończone jakieś inne studia. Do pomysłu wróciłem, gdy byłem w Teatrze Studyjnym w Łodzi. Właśnie wróciłem z wojska... To był marny czas dla aktorów ten rok '89.

Byłeś w wojsku? Myślałam, że artystów nie biorą.

- Była zasada, że absolwentów szkół teatralnych nie biorą. Ale gdy ja kończyłem szkołę w '87 roku, zmieniono zasady i na rok poszedłem w kamasze. Byłem wściekły i głęboko nieszczęśliwy. Ale jak dziś patrzę z perspektywy na tę moją ścieżkę, to się cieszę, że nie była taka prosta: kończę szkołę, idę do teatru, gram małą rolę, potem drugą, potem jakąś większą, potem może coś się zdarzy...

Twoje życie jest pełne nieoczekiwanych zwrotów. Bo nawet ta reżyseria okazała się "na chwilę"...

- Tak naprawdę skończyło się na kilku spektaklach. Potem poczułem, że rzeczywistość nie rezonuje ze mną na tyle, żeby dalej reżyserować, żeby to było łatwe, żeby przychodziło samo, niemal bez wysiłku. A ja nie lubię w życiu niczego robić na siłę. Na szczęście ta reżyseria przydała się, gdy zacząłem pracować w PR. Przez trzy lata robiłem "eventy" dla różnych firm - od kosmetycznych po samochodowe. Pisałem scenariusze imprez i reżyserowałem je. Później pracowałem też w telewizji, reżyserowałem pierwszy w Polsce telewizyjny talk-show Wieczór z Alicją. Może gdyby nie to, że nagle zacząłem dużo grać, poważnie zająłbym się reżyserią.

Trochę chałturzyłeś, aż tu nagle rola w "Długu" wprowadziła cię do pierwszej ligi aktorskiej. Sukces przewrócił ci w głowie?

- Trochę przewrócił. Stałem się "głośniejszy" (śmiech).

Życie zmieniło się w wielką balangę?

- Balangowałem również wcześniej. Pamiętam lata przed "Długiem" jako czas wielkiej zabawy. Potem już miałem mniej czasu. A dziś mogę się spodziewać, że gdy jestem na jakiejś oficjalnej imprezie, następnego dnia moje zdjęcia gdzieś się ukażą.

Na tych zdjęciach czasem towarzyszą ci kobiety. Dajesz się uwodzić? Co kobieta musi mieć, żeby cię zafascynować?

- Nie wiem. Ufam w wyjątkowość. W coś, co nie ma wyraźnego wzoru. Może się okazać, że moje wyobrażenia nie są ważne. Bo to chyba chodzi o "rezonowanie".

A od jakich kobiet uciekasz?

- Od zachłannych. Na uczucie, na czas, na uwagę i na życie. W ogóle zachłanność nie jest cechą miłą.

A potrafiłbyś walczyć o kobietę, gdybyś poczuł, że ją tracisz?

- Chyba o nic nigdy tak strasznie nie zabiegałem. Ani o kobietę, ani o rolę. Nigdy o nic bardzo nie walczyłem. A jeśli nawet, to i tak bezskutecznie. Kiedy ktoś odchodzi, chyba nie ma sensu go zatrzymywać. Gdy kończy się miłość, takie zabiegi wywołują chyba tylko irytację. Jeśli czuję, że coś nie rezonuje, nie zabiegam. Odpuszczam. Nie robię niczego na siłę. Nie trwonię emocji.

Beata Biały

Twój STYL 04/2010