Domagalik i Nergal cz. 2

Zdjęcie

Adam "Nergal" Darski - ur. w 1977 roku w Gdyni. Ukończył studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Kompozytor, producent muzyczny, wokalista. Gra na gitarze i perkusji. Jest założycielem i liderem grupy deathmetalowej Behemoth.

/Radek Polak /Pani

Przeczytaj pierwszą część wywiadu z Adamem Darskim.

Małgorzata Domagalik: Czternaście lat to okres burzy i buntu...

Adam Darski: - Rodzice prawdopodobnie myśleli, że mi przejdzie i machnęli na to ręką. Ale mam 34 lata i mi nie przeszło. Teraz śmieję się z tego.

Wyobrażasz sobie podobne relacje z własnym synem?

- Jak najbardziej.

Syn jest gdzieś wpisany w plany?

- Nie planuję takich rzeczy, ale jakby się pojawił, tobym był bardzo szczęśliwy.

Taki mały Nergal. A dziewczynka może być?

- Taka mała Nergalia. Owszem, najlepiej i syn, i córka. Zestaw "wielka radość" (śmiech).

Mama będzie wtedy szczęśliwa.

- To musiałbym jeszcze mieszkać w domu naprzeciwko rodziców i chodzić do niej na obiady. Ale mama zdaje sobie sprawę, że mnie nosi po świecie, a póki nosi, to ona zawsze będzie się przejmowała. Z drugiej strony mam wrażenie, że sama ze sobą jest teraz szczęśliwsza niż kiedykolwiek w życiu.

A ojciec?

- Ciężko mi określić tę relację. Oczywiście kochamy się, ale jest dość formalna. Po tylu latach niełatwo coś zmienić, rodzice są, jacy są, i tyle. Czekają, aż syn się stanie taki, jak oni to sobie projektują w głowach, czyli zrealizuje tę swoją społeczną funkcję. Ale piękne jest to, że mama nigdy nie oceniała moich partnerek.

Mogłeś przyprowadzić każdą dziewczynę do domu?

- Tak, i to jest bardzo zdrowe. Nigdy nie czułem nacisku: ślub, dzieci etc. Całe życie słyszałem od rodziców: "Tak długo, jak ty jesteś szczęśliwy, my też".

I ty mówisz, że to nie są partnerskie relacje?

- Ale wiesz dlaczego nie? Bo jak mam problem, to idę do przyjaciela. Jestem bardzo ekstrawertyczny i nie mogę dusić czegoś w sobie. Mam wielką potrzebę rozmowy.

Kiedy leżałeś w szpitalu w izolatce, musiałeś się zastanawiać: czego właściwie chcę w życiu? Kiedy byłbym naprawdę szczęśliwy?

- Mówiłaś, że mam takie idealistyczne podejście.

To była prowokacja.

- Otóż staram się coraz mniej oczekiwać, myślę, że to dobrze.

Do czasu kiedy znowu założysz różowe okulary miłości...

- No właśnie, bardzo często popełniałem błąd, oddając bardzo dużo mojego terytorium. A to nie jest dobre. Powinno się jako człowiek wypośrodkować zakochanie i zachowanie suwerenności.

Częściej byłeś rzucany czy porzucałeś?

- Bardzo różnie, raz dostałem po dupie bardziej, raz mniej, innym razem rozeszło się po kościach.

Jesteś długodystansowcem?

- Było kilka bardzo ważnych kobiet w moim życiu.

I ze wszystkimi się przyjaźnisz?

- Z większością tak. Bardzo to sobie cenię.

A ta Jagoda, którą widziałam dzisiaj w telewizji?

- Bez komentarza. Kolejna sztucznie rozdmuchana afera.

Kiedy zostajesz zraniony, to ciężko sobie wytłumaczyć: teraz będę się przyjaźnił.

- Dlatego to nie jest opcja na drugi dzień po rozstaniu, mijają lata, nabierasz dystansu. Ja tak mam - biorę telefon, dzwonię...

Ale mnie się wydaje, że ciebie łatwo przekonać, żebyś jednak nie odchodził, że można cię ugłaskać.

- A potem znowu dostanę w łeb.

Ktoś mi to mówił już rok temu. To chyba byłeś ty.

- No właśnie. Nie jestem małostkowy, nie będę się czepiał głupot i rozdrabniał.

Masz to po mamie czy po ojcu?

- Raczej po ojcu. Matka by się czepiała, ojciec by odpuścił. Ale to też granica pomiędzy niebyciem małostkowym i odpuszczaniem a pilnowaniem swojego terytorium - ona jest cienka, więc trzeba uważać.