Zawsze w drodze

Zdjęcie

W Warszawie pracuje. W domu w Poznaniu chciałaby o pracy zapomnieć  

/Beata Wielgosz /Twój Styl

Trudno w to uwierzyć. Tragiczne historie, dramaty kobiet...

Stana Buchowska: Oddzielam życie prywatne od pracy. Nawet mieszkania mam różne na czas pracy i weekend. Warszawska kawalerka przypomina pokój w akademiku: łóżko, stół, komoda, szafa. Tu spędzam tydzień. Mieszkanie w Poznaniu – to mój prywatny azyl. Spędzam w nim wolne dni. Co piątek wsiadam do InterCity i z każdym kilometrem staram się zapomnieć o La Stradzie.

Udaje się?

Stana Buchowska: Nie zawsze. Kiedyś ktoś poprosił, żebym w Poznaniu zaniosła dokumenty kobiecie, ofierze przemocy. Sprawdziłam adres. Blok widać było z moich okien. "Tyle tego wokół", pomyślałam. Czasem, nawet gdy leżę na sofie i popijam kawę, trafiam na wiadomość: "Sutenerzy oblali kwasem byłą prostytutkę, która szła z mężem na spacer". I od razu myślę, jak mogłybyśmy jej pomóc. A kiedy trafiam na ogłoszenie: "Praca na plantacji tulipanów w Holandii – znajomość języka niewymagana", od razu sprawdzam, czy plantacja nie jest burdelem.

Co Pani robi, gdy stres Panią przerasta?

Stana Buchowska: Idę na basen. Bywam tam średnio trzy razy w tygodniu. Pierwsze trzy długości – gonitwa myśli, przed oczami przewijają mi się trudne sprawy, nieprzyjemne rozmowy. Po 45 minutach rozdrażnienie odpływa. Idę do jacuzzi i czuję, że mogę do tego wrócić. Na ostatnim urlopie zaszyłam się u przyjaciół nad jeziorem. Mieszkałam w osobnym, małym domku w ogrodzie. Rano samotnie pływałam, chodziłam po lesie, zbierałam jagody. Lubię też spacery.

Żadnych kryzysów?

Stana Buchowska: Były. Niejeden. Pierwszy przed laty, gdy spędzałam całe dnie, często śpiąc pod biurkiem na karimacie. Drugi, gdy czułam, że nie mam już sił przekonywać urzędników: "handel kobietami to nie jest wydumany problem". A trzeci, kiedy okazało się, że La Strada nie dostanie dotacji rządowej, bo otrzyma ją... Stowarzyszenie Kelnerów Klasycznych, cokolwiek znaczy ta nazwa.

Był moment, że chciała Pani to wszystko rzucić?

Stana Buchowska: Tak, nawet szukałam już innej pracy. Zaintrygowała mnie tylko jedna propozycja – czeski odpowiednik La Strady. Ale pomyślałam: skoro miałabym robić to samo, zostanę w Warszawie. Choć groził nam wtedy brak funduszy. I nadal nie jest z tym łatwo.

W trudnych sytuacjach łatwo o konflikty...

Stana Buchowska: Zdarzają się. Reaguję spontanicznie. Raz pokłóciłam się o coś z koleżanką, z którą prowadziłam szkolenie. Gdy ludzie wyszli z sali, zaczęłam na nią wrzeszczeć i przez godzinę wylewałam żale. Potem poszłam do sekretariatu po płaszcz. Grzecznie się pożegnałam, tylko sekretarki dziwnie mi się przyglądały. Później ktoś mi wyjaśnił, że ściany są tam cienkie i słyszały całą awanturę.

Znajomi twierdzą, że lepiej z Panią nie zadzierać, bo "ostry z Pani przeciwnik". Podobno jednak nie zawsze dąży Pani do konfrontacji, tylko sięga po "tajną broń", czyli strój i makijaż.

Stana Buchowska: (śmiech) Zgadza się. Dla mnie to oczywiste, że jeśli chcę coś załatwić, nie mogę wyglądać jak ktoś, kogo łatwo zlekceważyć. Urzędnicy myślą, że jak "pani z La Strady" ma ich odwiedzić, to na pewno przyjdzie jakaś zaniedbana biedulka. A ja wchodzę w stalowo-granatowej garsonce i udaję "panią z City Banku". U służb mundurowych zjawiam się z kolei zawsze w idealnie wypastowanych butach. To ich obsesja. Choć nienawidzę pastowania.

Z czego jest Pani najbardziej dumna?

Stana Buchowska: Z dzieci.

Jak je Pani wychowuje?

Stana Buchowska: Rzucam na głęboką wodę – po krótkim kursie "pływania". Dziś są już dorosłe – córka ma 24, syn 26 lat. Rozwiodłam się 11 lat temu, gdy były nastolatkami. Strasznie długo zwlekałam, bo w mojej rodzinie nie było rozwodów. Myślałam: "to dla dobra dzieci", "nie mogę im tego zrobić". Ale mam w głowie czujnik, który nie pozwala mi zbyt długo żyć wbrew sobie. Na szczęście dzieci do dziś mają ze swoim ojcem świetny kontakt. Po rozwodzie zaczęłam je zostawiać same z kuzynką w domu na dzień, dwa. Miały wtedy po 12, 14 lat. Gdy chodziły już do szkoły średniej, na miesiąc poleciałam do Stanów. Przed wylotem rozkleiłam żółte karteczki: "Pamiętajcie o jedzeniu dla psa", "Pierogi są w dolnej półce zamrażarki". Po miesiącu wracam do domu, a na klatce schodowej stoją jakieś sylwetki w kłębach dymu. Wśród nich mój syn! "Proszę pani, my palimy, ale Michał nie" – dobiegły mnie głosy kolegów. Niestety palił, ale go chronili.

Jest Pani tolerancyjną matką?

Stana Buchowska: Staram się. Szanuję decyzje dzieci. Kiedy syn założył firmę, bardzo się bałam, bo wziął wielki kredyt. Po co? – zapytałam. A on na to: "Mamo, nie chcę zarabiać 2400 do końca życia". Pomyślałam wtedy: "Jak to? Na początek to przecież całkiem niezła pensja?!", ale na szczęście ugryzłam się w język. Za to moja mama od razu mu przyklasnęła: "No, wreszcie ktoś z naszej rodziny zarobi porządne pieniądze!".

A wobec córki?

Stana Buchowska: Nie komentowałam, gdy wynajęła mieszkanie z chłopakiem. W wakacje wybraliśmy się we trójkę do dziadków na Słowację. Ja z córką jechałam w samochodzie, jej narzeczony za nami na motorze – tak zdecydował. Zmilczałam. Po drodze uprzedziłam córkę: "Nie miej za złe dziadkom, że położą was spać osobno". A oni pościelili im łóżka w jednym pokoju! Śmiałam się, że to ja okazałam się największą konserwą.

A kiedy Pani odpuszcza?

Stana Buchowska: Gdy tańczę. Ostatnio na sylwestra w leśniczówce u przyjaciół zrzuciłam szpilki i tańczyłam tak, że rajstopy mi się podarły i sięgały aż do kostek.

Myśli Pani czasem, żeby jeszcze wyjść za mąż?

Stana Buchowska: Ślub? Na pewno nie potrzebuję już ceremonii. Ale to nie znaczy, że nie chcę związku. Jak nazwać mężczyznę swego życia? Partner? Nie, "partner" brzmi biznesowo. Może konkubent? Jeszcze gorzej, jak z zapisków sądowych. Chłopak? Zbyt młodzieżowo. Facet? Obcesowo. O! Może boyfriend? Brzmi nieźle! Boyfriend może być.

Agnieszka Sztyler