Teraz się zacznie!

Zdjęcie

Dopiero po odejściu z korporacji Maria wróciła do swojej pasji  

/Agata Pospieszyńska/ AF PHOTO /Twój Styl

Maria: za głosem

Osiem lat temu. Maria ma 45 lat, jest szefową i wychodzi drugi raz za mąż. Ślub wśród przyjaciół, kwiaty, szampan, nagle w tle odzywa się przejmująca muzyka. Ave Maria gra na skrzypcach jej syn. – Pomyślałam: sama nie mogłam marzyć o wykształceniu muzycznym, jak cudownie, że udało się synowi – opowiada Maria Sarna.

Dawno temu śpiewała. Na festiwalu w Opolu doszła do głównego konkursu. – Podobno miałam talent – mówi z lekkim żalem. Zabrakło czasu, by go szlifować. Praca, praca, kariera w kolejnych korporacjach wciąga i wysysa. Wtedy nie wiedziała, jak bezwzględnie. Niedługo po ślubie wzywa ją szef. Wychodzi... już bez pracy. Nawet nie zdążyła się rozpłakać. W firmie nie ma dla niej miejsca. A Maria jest w trudnym wieku. Za młoda na emeryturę, a na nową karierę zbyt późno.

Własny biznes? Ryzykowny, ale nie było wyjścia. Miała wiedzę, kontakty, założyła z koleżanką firmę. Po dwóch latach trzeba było ją zamknąć. Utrzymanie domu wziął na siebie mąż. I nawet nie protestował, gdy któregoś wieczoru Maria powiedziała, że będzie śpiewać.

Aria zamiast prozaku

Mieszkanie Haliny Popkowskiej na Saskiej Kępie. Kiedyś Maria wzięła u pani profesor kilka lekcji. Wtedy chodziło o muzykę popularną. Dzisiaj wraca z innym pomysłem. – Nie miałam pracy, tkwiłam w czarnej dziurze. Przyszło mi do głowy, żeby robić wreszcie coś, co kocham. Profesor zdziwiona: śpiew operowy? No tak. Bardzo się bałam. Ale zaśpiewałam. Umówiłyśmy się na następne spotkanie – opowiada Maria.

Przez sześć lat będzie brała lekcje u maestry. Pięć razy w tygodniu. Potem dojdą zajęcia z pianistami i solistami z Akademii Muzycznej. Prywatne studia wokalne. Pieniądze? – Duże, ale mąż uwierzył, że moje wykształcenie to inwestycja, nie kaprys. I że lepiej wydawać na lekcje śpiewu niż na tabletki antydepresyjne. „Wielkie postępy, naprawdę. Szkoda, że tak późno...”, usłyszałam po którejś z lekcji. Miałam poczucie straconego czasu i chęć, żeby go nadrobić. Nie zrobię kariery, nie będzie dużych honorariów, ale może być poczucie sensu. Bezcenne – twierdzi.

Kiedyś przy kolacji robi test wśród znajomych: „Podajcie słowo, które najlepiej mnie charakteryzuje. – Entuzjazm”, słyszy. OK, tego się trzyma. Rezygnacja z życia krótko po pięćdziesiątce to tak, jakby wylała na podłogę pół butelki szampana.

Aż ściany wibrują

Ślub przystojnego blondyna i ślicznej brunetki. Nagle w tle przejmujący głos. Ave Maria Schuberta. Śpiewa Maria Sarna, sopran. Dla syna. – Odważyłam się na pierwszy publiczny występ po dwóch miesiącach od pierwszych lekcji. Wielki stres: czy jednak nie za późno zaczynam?

Pamiętam, jak zadzwoniłam do Warszawskiej Opery Kameralnej. Zaproponowałam: może mogłabym śpiewać w chórze? Ale tam... ściana. Usłyszałam: ile pani ma lat? Mówię ile. Na to kobieta w słuchawce: „I pani chce u nas startować? Zgoda, ale pod warunkiem, że na przesłuchaniu zaśpiewa pani arię Królowej Nocy z Czarodziejskiego fletu Mozarta. To bardzo trudna partia dla śpiewaków z dużym stażem”. Powiedziała to z pełną premedytacją. Więcej nie zadzwoniłam.

Jej dom w podwarszawskiej Podkowie Leśnej. Z okna słychać wokalne wprawki. I wycie psów. – Mam pięć. Nie wszystkie znoszą dobrze moje „treningi” – żartuje Maria. – Dobrze, że nie mieszkam w bloku, sąsiedzi też mogliby nie wytrzymać. A tu jeden nawet przywozi do ogrodu swojego starszego ojca, który mi sekunduje. W Podkowie mieszka wielu znanych muzyków, może jesienią zrobimy koncert.

Występuje dużo. Ale nie od razu tak było. – Musiałam się pokazać. Korzystałam z każdej okazji: ślub, przyjęcie rodzinne... Rozeszła się wieść, że istnieję. Uwierzyłam w siebie. Dziś Maria koncertuje w Iwaszkiewiczowskim Stawisku, na koncertach świątecznych, galach. Mimo to kiedy przyjaciółka prosi o występ na urodzinach – nie odmówi. Najważniejsze: śpiewać. Arie operowe, pieśni Chopina, Karłowicza.

– Repertuar wybieram sama. Nie jestem nigdzie na etacie, więc czuję się wolna. Przydaje się też moje doświadczenie w biznesie. Patrzę na życie praktycznie, bez egzaltacji. Mój śpiew to także towar, trzeba umieć go sprzedać.

Jestem zajęta, śpiewam

Skoro mam nowy zawód, muszę być „zawodowcem” – tak sobie postanowiła. Żadnej amatorszczyzny, półśrodków. Dobry makijaż, fryzury, stroje. To też inwestycja, ale konieczna. Najbardziej lubi suknię w kolorze butelkowej zieleni z gorsetowym stanikiem, rozszerzaną na dole. Na uroczyste koncerty idealna. W szafie są też koktajlowe sukienki na występy popołudniowe i kilka kreacji naprawdę eleganckich – z dużym dekoltem, do butów na wysokich szpilkach.

Teraz stara się o współpracę z Laurą Guidi, może będzie śpiewać w jej wieczorowych sukniach. – Mam stałą fryzjerkę i makijażystkę, ale chcę też być niezależna – zaznacza. Chodzi na pokazy nowoczesnego makijażu do firm kosmetycznych. No i dba o kondycję. – Śpiewak musi być zawsze w formie. Zapisałam się na pilates – tłumaczy. Nie jada lodów, nie pali, nosi szale chroniące gardło.

W dzień występu rano dzwoni do dzieci: „Dzisiaj śpiewam”. A to oznacza: nie spodziewajcie się po mnie obiadu, spaceru, goszczenia. – Muszę się wyciszyć, pochodzić po pustym domu, zadeptać stres. Wyspać, rozśpiewać. Przed występem zawsze trema. Czasami trzy miesiące ćwiczę jeden utwór, a i tak uważam, że trzeba go doszlifować, że jeszcze zasycha mi w gardle – kręci głową.

Zanim wyjdzie na scenę, sprawdza, kto jest na widowni. Nie zawodzi jej fanklub – mąż, syn, teść, córka, wnuk, przyjaciele. Czasem na koncerty przychodzą dawni współpracownicy. – Uczyłam tych młodziaków biznesu. Kiedy słyszą, że teraz śpiewam, nie mogą uwierzyć: „Pani dyrektor, naprawdę?!”. Naprawdę. Czasem zamykam oczy i słyszę siebie w arii Królowej Nocy. Jeszcze ją zaśpiewam.

Agnieszka Litorowicz-Siegert

Twój STYL 10/2010