Stan cywilny: rewelacyjny

Zdjęcie

Obmyślałam nazwę knajpki, wnętrze, przepisy  

/Agata Nowicka /Twój Styl

Trzy czwarte pozwów o rozwód składają dziś w Polsce kobiety. "Skoro źle wyszłam za mąż, to chociaż dobrze się rozwiodę", mówią. To nie znaczy bez zastanowienia. Chodzi o to, by w nowym życiu bardziej zatroszczyć się o siebie.

Kama: Małżeństwo to nie dożywocie

Migdałowe babeczki z lawendowym lukrem. Truskawki pod cynamonową pierzynką. Kama przygotowuje jedzenie na przyjęcie do ambasady. To klient, dzięki któremu jej jednoosobowa firma może błysnąć. - Znowu nie ma obiadu? - wpada do kuchni 12-letnia Lilka. - Zrobić ci grzanki? - Kama zagląda do lodówki. Tylko jajka i masło potrzebne do ciast. Plus pomarszczona papryka.

Uśmiech. Przed rozwodem sumienna żona pilnowała, by półki uginały się od ulubionego jedzenia męża, w doniczce rosła kolendra, a obiad był punkt 18. Już nie musi być perfekcyjną żoną, kucharką, majordomusem.

- Zamówimy chińczyka? - proponuje córce. - A potem obejrzymy Avatara. - Czad! Tata nie pozwalał tak późno chodzić do łóżka - rozchmurza się córka. Zasypiają obie w ubraniach na kanapie.

- Nareszcie - mówi Kama - mogę jeść pomarańcze w łóżku bez kąśliwego: "poplamisz pościel". Maluję paznokcie na niebiesko i nie słyszę: "Co ty? Bravo girl?". Śpię nago i nie wstydzę się cellulitu przed facetem, który i tak rzadko mnie zauważał - Kama recytuje plusy życia rozwódki. - Nie udaję wzorowej matki. Chcę się wyspać? Daję Lilce drobne na zapiekankę, zamiast jak kiedyś - od świtu - zasuwać w kuchni.

- Wywaliłam z sypialni telewizor, wolę w ciszy poczytać. Gdy dzwoni były mąż, nie biegnę jak poparzona. Poczeka. Chcę obejrzeć do końca "Kuchenne rewolucje" albo porozmawiać na Skypie z przyjaciółką. "Przecież ty nie masz przyjaciół", mówi potem zgryźliwie Robert. Wybucham śmiechem. Po rozwodzie przypomniałam sobie, jak to jest głośno się śmiać.

Szczypiorek i jesteś boski!

38-letnia Kama. Piegowata, pulchna, rozgadana właścicielka cukierni Lawenda. Kiedyś zamknięta w sobie, wychudzona studentka architektury krajobrazu. Na SGGW w Warszawie przyjechała z mazurskiej wioski. - Mama wychowała naszą trójkę samotnie - opowiada. - Oglądałyśmy z siostrami serial "Rodzina Leśniewskich". Tęskniłam za takim domem. Czepiając się tej serialowej wizji, zmarnowałam parę lat życia.

Początek lat 90. Kama poznaje w Warszawie Roberta, dziennikarza sportowego. On wszystko wie najlepiej. Ona, prowincjuszka, stażystka w Urzędzie Miasta, jest wpatrzona w mężczyznę idola i jego rodzinę.

- Chciałam być jak jego matka, uczyłam się piec szarlotkę i rozróżniać arie operowe. Ja, nijaka dziewczyna, trafiłam do lepszego świata. Nikogo nie chciałam zawieść. Gdy po ślubie urodziłam córkę, było oczywiste: to ja się nią zajmę. Mąż prezentował się dobrze z Lilką głównie na zdjęciach. Wybaczałam, gdy nieustannie mylił wiek córki, a na zabawę poświęcał 30 sekund tygodniowo. Napięta, traciłam cierpliwość do córeczki. Czasem ją uderzyłam. Wpasowywałam moją pracę w biurze w napięty plan rodzinny.

Rano: szczypiorek drobno do twarożku, no i trzeba pamiętać, żeby poprawić mu krawat. Wieczorem: odrobić lekcje z córką, zapytać męża o konflikt z szefem i szepnąć: "i tak jesteś boski". "Spełniona żona i mama", myślałam. Moja młodsza siostra studiowała projektowanie mody. Starsza prowadziła na Mazurach butik z rękodziełem. "A ty?", pytały. Milczałam.

Mąż prychał, gdy napomknęłam: - "Może otworzę cukiernię. - To zadanie dla menedżera, ty rób sobie tiramisu dla przyjemności". Nokaut. Wracałam do roli uległej żony.

Zanim znów się z kimś zwiążesz

Minął czas największego bólu i zawodu, nadeszła nadzieja, że znów kogoś pokochasz... czytaj więcej

Nie potrafię kochać za dwoje

- "Życzę ci, żebyś się obudziła" - usłyszałam od siostry w 35. urodziny. Pijąc drinka, robiłam bilans: nijaka praca. Małżeństwo? Raczej znudzeni współlokatorzy. Seks? Nie pamiętam. - Nie było dramatu, innej kobiety - opowiada Kama. - Wśród znajomych Robert był uroczy jak Hugh Grant. W domu kapral - nie znosił sprzeciwu. Moje zdanie liczyło się tylko, gdy był w delegacji, więc odliczałam dni do mistrzostw, sparingów, które obsługiwał jako dziennikarz.

Kama: - "Przebudzenie" zajęło mi rok. Nocami, kiedy obok chrapał niemal obcy facet, na którego już dawno nie miałam ochoty, fantazjowałam... o sobie. Za kontuarem w kafejce. Uśmiechniętej. Obmyślałam nazwę knajpki, wnętrze, przepisy. Przeliczałam wartość naszego mieszkania, samochodu. "Dam radę", zasypiałam uspokojona.

Odkryłam, że słowo "rozwód" nie brzmi jak tragedia, żałoba. To była obietnica czegoś lepszego. - Tak jak kiedyś marzyłam o rodzinie z serialu, tak teraz miałam wizję uśmiechniętej singielki, trochę egoistki, która się nie boi, że nie zasłużyła na aprobatę. - "Stan cywilny? - Rewelacyjny! Znaczy rozwiedziona" - uśmiecha się Kama, ilekroć słyszy to pytanie. - To słowo ma moc.