Nie pobrudź mnie kaszką!

Zdjęcie

Nie wiem, czy chcę mieć dzieci. Być zmęczona jak wy, wkładać skarpetki nie do pary i tak wychodzić n  

/Katarzyna Bogucka /Twój Styl

Agnieszka, 36 lat

"Nie ruszaj. Zostaw. Brudne rączki. Nie chcesz umyć? Ojej".

"Co czujesz, kiedy wracasz do Warszawy z Tokio i nikt na ciebie nie czeka na lotnisku?", zapytała mnie moja przyjaciółka Agata, mama bliźniąt. Nie obraziłam się. Nie na nią, której dwupokojowe mieszkanie na Żoliborzu, niegdyś królestwo spotkań młodych artystów, stało się domem dwójki dzieci, męża i codziennie odwiedzającej ich teściowej.

Agata, dziennikarka, od kiedy została matką, może pisać tylko w niedzielę. Swoje miejsce ma w łazience na włączonej pralce, bo tak może zagłuszyć krzyk bliźniaków. Gdy zasugerowała, że moje życie agentki handlowej w krajach Azji Wschodniej jest puste, spojrzałam na jej podkrążone oczy i odpowiedziałam: "Jest, jak jest. Wracam do domu, zmywam makijaż, otwieram wino, loguję się na Facebooku. Wśród moich 347 znajomych, z których wielu nie kojarzę, zawsze znajdzie się z 80, którzy są w sieci. Wkleję zdjęcia zrobione iPhone'em, a oni zaczną pisać, jak mi zazdroszczą. Poczuję się lepiej. - Boże, ty naprawdę wciąż jesteś singielką jak ja lata temu", powiedziała z wyższością w głosie przyjaciółka.

Wielka księga ślubów

Styl życia singli jest już passe. Dziś 20-latkowie stawiają na małżeństwo. czytaj więcej

No tak, kiedyś to był nasz wspólny wybór, a teraz ja jestem dziwna. Ale czułam, że jej ulżyło. Między nami, z których część znalazła Pana Właściwego, a część wciąż go szuka lub dała spokój, trwa nieustająca rywalizacja o to, która wygrała i właściwie co.

W roku 2005 było nas pięć. Ja - studentka orientalistyki, zakochana w filmach Kurosawy, Edyta - właścicielka agencji PR, adwokatka Baśka, która uwielbiała zostawiać bez grosza niewiernych mężów klientek, Marzena - kosmetolog, marząca o wielkiej miłości i własnym spa oraz Agata, piękna dziennikarka, którą w dzieciństwie zostawił ojciec, dlatego ona lubiła porzucać mężczyzn. Świat kochał singielki. Te znane, jak serialowa Carrie Bradshaw, uświadomiły nam to, czego nie zdołały Simone de Beauvoir ani Virginia Woolf, że kobieta może być szczęśliwa, nie będąc mężatką.

Ja jednak wierzyłam, że kiedyś założę rodzinę. "W końcu osiągnęłam w życiu bardziej skomplikowane rzeczy", myślałam. Nasz wspólny rytuał z dziewczynami? Sierpniowe wakacje na Helu, kluby w Krakowie, festiwale filmowe. Czytałyśmy Naomi Klein, Stasiuka, Kerouaca. Rozmawiałyśmy o alterglobalizmie, ekofeminizmie. Ja nadal czytam, rozmawiam, one przestały. Nie sądziłam, że wybiorą życie w stadzie i będą nadawać dzieciom imiona: Maurycy, Justyn, Antoni, Ludwika, Bernard, Albina.

Wszystkie się zakochiwałyśmy, na dłużej lub krócej, ale zawsze mężczyzna, który się pojawiał, stawał się kimś, o kim rozmawiałyśmy rano przy kawie, wieczorem przy winie. Dla zakochanej przyjaciółki stawałyśmy się psychologicznym pogotowiem, które doradza, a na życzenie przebija opony w samochodzie albo gwoździem rysuje lakier.

Aż zakochała się Marzena i... przestała plotkować. Czarne dekadenckie sukienki zamieniła na kolorowe tuniki i jedyne, co była w stanie z siebie wydusić to: "jest cudownie, nie chcę zapeszać". Żadnego, jak kiedyś, czytania na głos sms-ów, analizowania, co miał na myśli, stawiając trzy kropki po słowie: "pozdrawiam". Marzena znikała nam z oczu, a kiedy ją widziałyśmy, promieniała. Wiedziałyśmy, że to po raz pierwszy coś poważnego.

Następna była Agata, "on" kupił jej samochód i wolał oglądać sauté, więc przestała malować rzęsy. Ja też się zakochałam w korespondencie zagranicznej telewizji. Nie umiałam z niczego dla niego zrezygnować, więc po pół roku wrócił do byłej.

Kiedy Baśka zaszła w ciążę, prosiła: "Obiecaj, że będziesz mnie często odwiedzać. Boję się dni, kiedy będę siedziała sama w domu z dzieckiem". Rodziła 18 godzin, a ja w korytarzu szpitala razem z jej siostrą zalewałam się łzami. Przyjeżdżałam co dzień. Czytałam książki o komunikacji z niemowlakiem, uczyłam się go nosić tak, by odpowiednio głośno beknął, wychodziłam na spacery, żeby ona w dzień mogła się wyspać. Wynosiłam śmieci, odkurzałam podłogi, bo jej mąż był zapracowany. W tydzień po tym, jak w domu pojawiło się dziecko, wyjechał na dwutygodniową delegację do Nowego Jorku. A potem w kolejne.

Któregoś dnia ze zmęczenia Baśka dostała krwotoku z nosa, zawiozłam ją do rodziców, bo nie mogłam zwolnić się z pracy. Oni zaczęli namawiać ją na rozwód, ja na terapię dla par. Dowiedział się o tym jej mąż, zabrał Baśkę do domu. Od tej pory przyjaciółka dzwoni do mnie sporadycznie.

"Mamy córkę", dostałam sms od narzeczonego Marzeny. Wzięłam wolne. W korytarzu przywitał mnie jej brat: "Marzena chce zostać sama z mężem i dzieckiem, jutro do was wszystkich zadzwoni". Rozumiałam, ale nie dzwoniła przez następne tygodnie. Pisałam do jej brata, co u niej, odpisywał: "wszystko dobrze, oswaja się z macierzyństwem". Myślałam o najgorszym, siedzi w szlafroku, myśli o samobójstwie, a obok w łóżku kwili głodne niemowlę. "Wszyscy kupują jej grzechotki, pajacyki", zgadywałam, więc znalazłam na wyprzedaży portfel Furli. Pojechałam.

Zobaczyłam Marzenę na osiedlu, jak spaceruje z wózkiem w towarzystwie dwóch innych matek i głośno się śmieją. "Dlaczego nawet nie odpiszesz? - zapytałam. - Nie jestem już taka jak ty, macierzyństwo to teraz mój priorytet - powiedziała. - Nowe życie".

Agata urodziła bliźniaki, chciała się często spotykać, ale mówiła: "życie bez dzieci jest puste", "dopiero jako matka czuję się kobietą". Bliźnięta zasypiały, ona wyjmowała ze sterty gazet jakąś sprzed miesiąca. "Kupię ci nową - mówiłam. - Daj spokój, wystarczy cokolwiek". Gdy dzwoniła opowiedzieć o szczepieniach, odbierałam. Kiedy dzwoniłam opowiedzieć o sobie, oddzwaniała po trzech dniach. Bo była zajęta! Miała dzieci! Była Matką!