Kochaj i płać

Zdjęcie

43 proc. Polek ma własny rachunek bankowy  

/© Panthermedia

Chyba że zasady są jasne: wiadomo, kto płaci za jedzenie, wakacje, wodę i prąd. Miłość to nie tylko kolacje przy świecach. Trzeba regulować rachunki. Jak my, Polki, sobie z tym radzimy?

W kolejnym odcinku cyklu o kobiecej stronie domowych finansów opowiadają Ewa, Majka i Jadwiga.

Spółka: ja i ty

24 procent Polek deklaruje, że mają z partnerem osobne konta (wg badania "Twojego Stylu " i BZWBK).

Ewa (29 lat) i jej mąż Łukasz (34 lata). Mają jedno dziecko. I dwa oddzielne konta. On jest menedżerem w firmie informatycznej i zarabia dużo. Pensja Ewy - szefa reklamy w firmie kosmetycznej - to mniej niż połowa jego zarobków. Na większe wydatki składają się według zasady: Ewa jedna trzecia, Łukasz - dwa razy tyle. Za "życie" płaci ona.

Miłość i matematyka

Koszyczek z białej wikliny na komodzie - tu Ewa wkłada rachunki ze sklepów, kwitki po wypłacie z bankomatu, potwierdzenia opłat za basen córki. - To nie jest moje hobby. Ale chcę mieć orientację, ile wydaję miesięcznie. Próbuję sprawdzić, ile wychodzi w porównaniu z tym, co wydaje Łukasz - opowiada Ewa. - Umówiliśmy się: wspólne wydatki - urlop, czesne w szkole - finansujemy w proporcji: on dwie trzecie, ja jedna trzecia - tłumaczy.

Czy to jej zdaniem sprawiedliwe? - Musi być jasna zasada - tłumaczy. Dlaczego nie mają wspólnego konta? - Nigdy nie było potrzebne. Najpierw Łukasz płacił większą część rachunków, ja "dorzucam się", od kiedy zaczęłam lepiej zarabiać. Żeby nie było chaosu, ustaliliśmy proporcje i to działa - mówi Ewa.

Skąd więc rachunki w koszyczku? - Kiedyś jechaliśmy na ferie do Austrii. Potrzebowałam nowych nart. Zabrakło mi pieniędzy, Łukasz, którego poprosiłam o pomoc, był zaskoczony: Jak to? Tak dużo wydałaś na rachunki, że nie masz teraz dwóch tysięcy? Wtedy postanowiłam udowodnić, że tzw. życie, które codziennie finansuję, jest naprawdę drogie. Podliczyłam wydatki marcowe: samo jedzenie dla nas trojga - prawie trzy tysiące. Łukasz wzruszył ramionami: Chcesz powiedzieć, że prowadzimy życie ponad stan? A może za to też ja powinienem płacić?. Słowa "za to też" bardzo mnie zabolały. Przecież chciałam tylko, żeby docenił, że płacę i nie narzekam. Ale najwyraźniej zrozumiał, bo już się nie czepia.

Paragon a seks

- Kiedyś Aśka, przyjaciółka, poprosiła mnie o sporą pożyczkę, pięć tysięcy - opowiada Ewa. - Nie miałam tyle, poszłam do Łukasza. Powiedziałam: Pożyczmy, naprawdę jej zależy. A Łukasz: Pożyczmy? Chyba "pożycz"! Nie mogę, mam przegląd auta, a Joli obiecaliśmy nowy rower... Byłam wściekła: Obiecaliśmy? Chyba "obiecałeś"! Trzasnęłam drzwiami, rozpłakałam się. Wtedy poczułam, że w jakimś sensie osobne konta nas oddalają. Rzadko się zdarza, że Łukasz płaci za coś i mówi: nie ma sprawy. Zawsze jest przeliczanie. Wyjazd na weekend do Zakopanego? "Ja zapłaciłem za hotel i kurtkę Joli, a ty za co, ile wydałaś?", wzdycha Ewa.

Pamięta zdarzenie, które dało jej do myślenia. - Jola skręciła nogę na WF-ie. Decyzja lekarza: nie wkładamy w gips, ale trzeba kupić stabilizator i kule. Pojechaliśmy do sklepu, wydaliśmy pięćset złotych. Łukasz swój portfel zostawił w pracy. Poprosił: Zapłać, oddam ci w domu. Pomyślałam: uff, fajnie, że weźmie to na siebie. Tylko że on pieniędzy nie oddał. Zapomniał? Nie miał? Mam mu przypomnieć, pokazać paragon? A może założę embargo na seks, jeśli nie odda? Żartuję, ale jakoś prośba o zwrot pieniędzy nie przeszła mi przez gardło. Nienawidzę "liczyć się" z własnym mężem. Ale chcę być niezależna. Nie umiałabym mieć wszystkiego wspólnego. On też. To wynieśliśmy z domu. Musimy jeszcze popracować, by nasz model działał bez zgrzytów.

Firma rodzinna

- Wściekłam się raz - wspomina Ewa. - Rok temu zaplanowany wieczór z przyjaciółmi. Dobra kolacja dla ośmiu osób to nie obiad dla trójki. Wylicza: łosoś, krewetki, sery, wino... Pięćset złotych lekką ręką. - To niby jedzenie, więc w delikatesach ja powinnam wyciągnąć kartę. Zaprotestowałam. - "Ja? - zdziwił się mój mąż. - A co, do cholery! - nie wytrzymałam i zrobiłam awanturę: - Nie moi goście, tylko nasi. To duży wydatek, potraktuj to jak inwestycję rodzinną, będzie tam twój szef, może dostaniesz awans za dobre sushi!" - w końcu podniosłam głos. Chyba do niego dotarło. Nie ma w gruncie rzeczy wydatków "moich" "twoich", a nasze partnerstwo to jednak nie spółka cywilna. Mierżą mnie czasem te durne rozliczenia. Nie mam "męskiego" stosunku do pieniędzy.

Facet chyba myśli: kasa to tylko kasa. Rozliczamy się, a życie toczy się dalej. Ja pewnie muszę pójść na jakiś kurs, gdzie nauczę się nie przejmować "drobiazgami" - wzdycha. I jednak przyznaje: w sumie bilans wychodzi na plus. Zdarzają się miesiące, gdy np. rośnie rata kredytu we frankach i naprawdę nie jest wesoło. Ja nie jestem w stanie sfinansować swojej części kosztów, bo przecież musi mi jeszcze zostać na życie. Wtedy Łukasz bierze wszystko na siebie. Nigdy od niego nie usłyszałam: W kwietniu wydałem więcej, popisz się w maju. Jeszcze czego. Ale fakt, jest cienka czerwona linia, na którą trzeba uważać, żeby z pary kochających się ludzi nie stać się parą biznesowych partnerów. Choćby to był najmilszy interes świata, czyli własna rodzina.