To człowiek tworzy metamorfozy

Zdjęcie

Krzysztofa wielu ludzi nazywa "królem Biebrzy"  

/Marek Pietroń /Pani

Iść swoją drogą, nie żałować niczego

Kiedy znajomi spotykają Hannę Kurkiewicz, są zdziwieni, że tak ładnie wygląda, że jest taka samodzielna, pełna energii. "Kim ty właściwie jesteś? - pytają. - Wróżką, bioenergoterapeutką, psychologiem?". Uśmiecha się i nie przejmuje pytaniami. - Każdy ma inne zainteresowania, dla każdego dziwne jest coś innego: dla jednego mój masaż, energetyczne oczyszczanie, dla drugiego siedzenie od do w biurze.

O Krzysztofie Kawenczyńskim niektórzy mówią "król Biebrzy". Przez 14 lat był jedynym mieszkańcem opustoszałej wsi Budy. Za towarzystwo miał sfory psów. Teraz ma sąsiadów, ale wciąż woli być sam. Doskonale znają go w pobliskim pensjonacie. Kawenczyński pojawia się tam przynajmniej raz dziennie, obowiązkowo je obiad. - Nie gotuję, bo nawet nie mam gdzie - mówi.

Dom, w którym mieszka, jest dziwny, prawie jak muzeum. Z dumą pokazuje setki rzeźb, malowideł, książek. Sam zajmuje tylko pokój. Na parapecie: dwie fotografie ślubne, kilka zdjęć małego chłopca. - To moja żona, śliczna, prawda? A to mój syn, to stare zdjęcia, dziś to chłop jak dąb, ma 23 lata.

Niektórzy Kawenczyńskiego podziwiają, inni myślą, że jest dziwakiem, ale każdy chce go poznać i zapytać: dlaczego? Dlaczego ktoś dobrowolnie wyprowadza się z dużego miasta, zostawia rodzinę, zaczyna mieszkać w najbardziej dzikim miejscu w Polsce. - Odwiedza mnie kilka tysięcy turystów, jestem jedną z programowych atrakcji dla ludzi, którzy przyjeżdżają na bagna biebrzańskie - opowiada Kawenczyński. Odpowiada wtedy na setki pytań i marzy, żeby wszyscy już sobie poszli. Bo historię dałoby się opowiedzieć w wielkim skrócie: "Żyję po swojemu".

Dlaczego w zasadzie to tak ich dziwi? Gdy przed laty żenił się, bardzo kochał swoją żonę, zresztą do tej pory darzy ją uczuciem. Mieszkali na trzydziestu siedmiu metrach kwadratowych, ona szybko zaszła w ciążę, urodziła syna. Starał się być dobrym ojcem, nawet pewnie chwilami był, ale tak naprawdę cały czas marzyła się mu wolność.

- Prowadziłem antykwariat, w tamtym czasie obsesyjnie kolekcjonowałem starodruki, miałem jedną z największych kolekcji w Polsce, ale już wtedy pasjonowałem się też przyrodą. Trafiłem do Polskiego Towarzystwa Przyrodniczego, do grupy ornitologicznej. Nad Biebrzę przyjechałem pierwszy raz w 1974 roku, odkryliśmy tu gniazdo łabędzia krzykliwego, to było pierwsze takie odkrycie w Polsce.

Kawenczyńskiemu tak spodobało się nad Biebrzą, że zaczął wyprzedawać swoje starodruki po to, by wykupywać ziemię. Najpierw nabyli z żoną siedem hektarów, planowali wybudować domek letniskowy, przez kolejne lata dokupili 30 hektarów. - Już wtedy wiedziałem, że chcę tu żyć. Miałem wybór: albo duszę się w mieście, w środowisku, którego nienawidzę, albo zaczynam wszystko od początku - mówi. Żona nie chciała się z nim przenieść.

Na początku czuł się tutaj jak na wielkich wakacjach, chciał wszystkich mieszkańców dobrze poznać, zaprzyjaźnić się. Razem z leśniczym codziennie odwiedzali kolejny dom. "A to może wódeczkę?", "A może sałateczkę?", proponowali gościnnie gospodarze. Trzeźwiał najczęściej nad ranem, odsypiał i odwiedzał następny dom. O dawnym życiu zapomniał.

Przez lata utrzymywał się ze sprzedaży starodruków, potem założył pensjonat, w końcu muzeum. Dziś przyjeżdżają do niego wycieczki szkolne. Jego dzień wygląda tak: leniwa pobudka między ósmą a dziesiątą. Wypuszcza z domu kilka psów, idzie karmić kilkanaście pozostałych, które mieszkają w budach na podwórku. Przygotowuje mocną herbatę z fusami, dodaje cztery łyżki cukru, całymi dniami spaceruje, czyta, pisze. Że to dziwaczne? Jeden z internautów napisał:

"On żyjąc na łonie przyrody, z dala od innych, uwolnił się od ograniczonych i zapatrzonych w siebie ludzi, którzy go krytykują tylko dlatego, że sami nie mają odwagi, żeby wybrać to, co najważniejsze - własne szczęście".

Katarzyna Troszczyńska

PANI 7/2010