Strefa taty

Zdjęcie

Tatusiowe znają potrzeby swoich dzieci  

/© Bauer

Magda i Robert, czterdziestolatkowie. Humanistka i inżynier z Krakowa. Mają czternastoletniego syna, który uczy się w liceum społecznym.

Nie moja planeta

– Mag, jutro bilans, pamiętasz? Odwołałaś korepetycje, czy ja mam wrócić wcześniej z pracy? – pyta Robert znad śniadania. Magda szuka w pamięci: bilans, jaki bilans?! – Lekarka prosiła, żeby ktoś z nas był koniecznie, nie może badać dziecka bez obecności rodzica... – Robert połyka kanapkę. Magda olśniona: – Bilans czternastolatka w przychodni! Jak to możliwe, że wyleciało mi z głowy! – strofuje się. Blefuje, że odwołała korepetycje, zrobi to dziś. Robert już ma wychodzić, kiedy w drzwiach kuchni staje zaspany Alek.

– Po południu jadę do śródmieścia. Chciałeś kupić conversy, zabierzesz się? A może ja ci kupię? Numer czterdzieści dwa, skóra, nie zamsz, tak? Zadzwoń, jak się zdecydujesz – rzuca i już go nie ma. – Ma multiorientację – śmieje się Magda. Robert nie jest ojcem od święta i za to Magda go kocha.

Przepis ojca

Mąka, olej, jajka, cukier, marchewki. – Marchewki? Jesteś pewien? – powątpiewa Alek. Robert podsuwa mu pod nos kartkę z przepisem. – To jest ultrafajne marchewkowe ciasto receptury babci Szwagroszczakowej. Kapujesz? Nie może się nie udać – tłumaczy. – A kto to jest ta babcia? – pyta Alek. Robert wzrusza ramionami: – Pojęcia nie mam. Przepis jest od wujka Ryśka, on to robił ostatnio z twoim kuzynem i się udało. To my też możemy, prawda? Proszę bardzo, ty skrobiesz marchewy – dyryguje Robert. – Wcześniej nigdy nie gotował – opowiada Magda. – Rozumiałam: chce udowodnić Ryśkowi, swojemu bratu, że nie jest gorszy. Ale że wkręcił w to Alka? On nie znosi gotowania, włożenie pizzy do mikrofalówki to szczyt jego możliwości – mówi. Ciasto nie wyszło.

– Czarny placek na wysokość centymetra. Śmialiśmy się wszyscy. Myślałam: oto finał ich wspólnego gotowania. Myliłam się. Robert się zawziął. A Alek z nim! Kurczak w miodzie – jeszcze porażka, ale już zapiekanka z makaronem – prawie dobrze. Przy gołąbkach oddałam im honor, rewelacja. I moja myśl: cholera, ja nie potrafiłam zachęcić Alka, a Robertowi się udało. Czułam ukłucie igiełki. Co to było? Może obawa, że zajęli w duecie kawałek przestrzeni, gdzie rządziłam tylko ja? Z drugiej strony – ekstra. Przynajmniej raz w tygodniu kolację robią chłopcy – podsumowuje Magda. I dodaje: – Wczoraj były racuchy. Przy smażeniu Alek oparzył się tłuszczem. Lekko. Ale w nocy widziałam, jak Robert wszedł do jego pokoju i ukradkiem obejrzał dłoń syna. To było ładne.

Nie dzwoń do nas

– Woda zamarzła w rurach – Robert patrzy na Alka. Mają jechać na narty we dwóch. Pod Krynicę, do domu przyjaciół, którego pilnują sąsiedzi. Właśnie dzwonili, awaria. – Uruchomienie ogrzewania zajmie wam więcej czasu niż jazda na nartach – mówi Magda. Alek dokłada jeszcze jeden sweter do plecaka. – Chyba nie zrezygnujemy, tato? Jedźmy – prosi Alek. Pakują ostatnie rzeczy. Po pięciu godzinach są na miejscu. – Postanowiłam: skoro to ich wyprawa, będę dzwonić najrzadziej, jak się da. Ale nie mogłam wytrzymać: czy jest bardzo zimno, czy dadzą radę uruchomić piec, czy zrobili sobie coś ciepłego do picia. W końcu usłyszałam od Roberta: zrelaksuj się, nalej sobie wina, przecież sobie poradzimy.

Na pewno? Przecież Alek ma alergię, która nasila się przy przeziębieniu. Tylko ja umiem rozpoznać pierwsze objawy. Chyba tylko ja. Może zadzwonię znowu? – biłam się z myślami. Oczywiście wszystko poszło dobrze – nie marzli, wyjeździli się za wszystkie czasy. Ja? Drugiego wieczoru zaprosiłam dwie przyjaciółki, ugotowałyśmy paellę, gadałyśmy do nocy. Było miło. Opcja „mama ma wolne” nawet mi się spodobała – śmieje się Magda.

Kilka dni temu, sobota, ósma rano. Robert budzi Alka. – Stary, do roboty, dziś twoja kolej mycia samochodu, za godzinę musi być czysty, potrzebuję go. Alek naciąga kołdrę na głowę. – Leser, śpioch, maruda – żartuje Robert i ciągnie syna za nogę. Na razie odpuszcza, idzie do kuchni na kawę. – Dałbyś mu spokój – mruczy Magda. – Jest zimno, mży. – Nie rozpieszczaj go. Trzeba kochać i wymagać – śmieje się Robert. – To wiosenny deszczyk. Przecież nie wygonię go na zawieruchę. Czy ja nie wiem, że mu się zaraz alergia odezwie?

Agnieszka Litorowicz-Siegert

Twój STYL 06/2010