Staś i Katia

Zdjęcie

Doskonale się dogadujemy, choć mamy różne charaktery - przyznaje Jekaterina  

/Radek Polak /Pani

Jekaterina

Swój temperament i emocje wyrażałam grą na fortepianie, a gdy nadal nie mogłam ich w sobie pomieścić, pisałam poezje. To były – jak mi się wydawało – rozmowy z samą sobą. A może już wtedy „rozmawiałam” ze Stasiem, chociaż jeszcze go nie znałam? Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni.

Dziś, kiedy mam przy sobie ukochaną osobę i mogę z nią wszystko dzielić, nie piszę tak często, choć Staś bardzo lubi, kiedy czytam mu na głos swoje wiersze albo rosyjskie książki. Życie mnie zaskoczyło. Nigdy bym nie zgadła, że ułoży się w taki scenariusz: nasze spotkanie, zaręczyny, ślub, a potem wyjazd do innego kraju. Tylko moja mama od początku mówiła, że jak kogoś wybiorę, to od razu będzie to ten właściwy, na całe życie.

Rzeczywiście tak się stało, przed nim nie miałam nikogo. W przeciwieństwie do Stasia nie urodziłam się w rodzinie muzycznej. Moja mama była nauczycielką, a tato inżynierem. Mieszkaliśmy w małej miejscowości na Łotwie. Dom rodziców opuściłam jako nastolatka, wyjechałam bowiem do Rygi, żeby uczyć się u profesora Sergeya Osokina w szkole muzycznej Emila Darzina. Byłam zdeterminowana, żeby poświęcić wszystko dla muzyki.

Potem wygrałam konkurs pianistyczny i dostałam się do słynącego z niezwykle wysokiego poziomu konserwatorium w Moskwie. Kiedy poznałam Stasia, trudno mi było po raz kolejny zostawić wszystko, przenieść się do innego kraju i zaczynać od nowa. Jednak Moskwę i Warszawę dzieli dość duża odległość, poza tym wiecznie byliśmy w rozjazdach: konkursy, koncerty…

Bywało, że Staś przyjeżdżał do mnie wieczorem tylko na jedną noc, a już następnego dnia o szóstej rano musieliśmy ruszać w drogę, każde w swoją stronę. W głębi duszy jestem romantyczką, pewnie dlatego tak bardzo kocham XIX wiek i kulturę tamtych czasów. Wierzę, że trzeba iść za głosem serca.

Nie wahałam się przeprowadzić na stałe do Polski, choć wiedziałam, że ta decyzja całkowicie zmieni moje życie. Jeszcze przed ślubem zamieszkaliśmy w domu rodzinnym Stasia. Na początku niewiele umiałam po polsku, musiałam prosić, by Staś mi tłumaczył, ale teraz już coraz lepiej sobie radzę z tym językiem. O swoją edukację byłam spokojna. Mama Stasia, wybitna pianistka Tatiana Shebanova, ciesząca się wielkim autorytetem w Moskwie, roztoczyła nade mną opiekę merytoryczną.

Od pierwszej chwili miałyśmy bardzo dobry kontakt, także jako kobieta z kobietą. Wiem, że ogromnie cieszyła się z naszych zaręczyn, wierzyła w nasz związek. Do końca pozostała wierna muzyce i pasji pedagogicznej. Kiedy już nie mogła wstać z łóżka, uczyła przez Skype’a. Dla Stasia była pierwszym i najważniejszym nauczycielem, ja byłam jej ostatnią uczennicą. Zmarła po ciężkiej chorobie. Na szczęście doczekała naszego wesela.

Datę ślubu wyznaczyliśmy na 6 sierpnia zeszłego roku. Zaczęły się przygotowania. Im bliżej było do uroczystości, tym bardziej robiło się nerwowo. Zapadały bowiem ważne decyzje. Na przykład: jaka będzie suknia? Mama Stasia chciała, bym włożyła jej suknię ślubną, która pasowała na mnie idealnie, z kolei moja mama uważała, że powinnam mieć własną. Żeby obie je zadowolić, ślub cywilny wzięłam w jednej, a kościelny w drugiej. Uroczystość w urzędzie odbywała się w języku łotewskim. Staś nic nie rozumiał i trzeba było bardzo uważać, żeby w odpowiednim momencie powiedział „ja”, czyli tak.

Oboje jesteśmy prawosławni, więc nie chodziło nam tylko o podpisanie formalnego papierka. Ta ważniejsza ceremonia odbyła się w pięknej starej cerkwi z niebieską kopułą, w kurorcie Jurmala pod Rygą. U nas nie ma organów, śpiewa chór cerkiewny. Inaczej niż w Kościele katolickim, obrączkami wymieniliśmy się na samym początku, tuż przy wejściu do świątyni. Potem, stojąc przed popem, trzymaliśmy w rękach długie białe świece, które – zgodnie z tradycją – zabiera się do domu jako ważną pamiątkę zaślubin.

Nasi świadkowie – jak każe obyczaj – przez 45 minut unosili nad naszymi głowami dwie ciężkie, metalowe korony. Takie zadanie wymaga nie lada kondycji i poświęcenia, ale udało się bez żadnych wpadek. Wszystko razem zapisało się w mojej pamięci jako głębokie przeżycie duchowe. A potem było wesele. Zaprosiliśmy tylko nasze rodziny i najbliższych przyjaciół, chcieliśmy, żeby było kameralnie. Zabawę prowadziła pani wodzirej, która zręcznie połączyła łotewskie tradycje weselne z polskimi, integrowała też gości, bo prawie się nie znali.

Pierwszym tańcem był walc. Kiedy wirowaliśmy na parkiecie, weselnicy po kolei pisali nam życzenia na pomarańczowej parasolce. Z okien sali widać było morze. Gdy rzucałam za siebie ślubną wiązankę, za pierwszym razem trafiła mnie w głowę, musiałam więc zrobić to po raz drugi, bo przecież miała ją złapać panna, która jako kolejna wyjdzie za mąż. Na szczęście udało się.

O północy wjechał na stół tort, a potem puszczaliśmy w niebo balony z życzeniami. Następnego dnia wyruszyliśmy w podróż poślubną na Kretę.

Pamiętam, jak na samym początku naszej znajomości ćwiczyłam ze Stasiem grę na cztery ręce, fantazje Schuberta i inne utwory. Wcześniej te partie wykonywał na koncertach z mamą. Poznawaliśmy się w ten sposób i przygotowywaliśmy do przyszłych wspólnych występów. Dziś takie granie jest mniej popularne, a szkoda. W rzeczywistości to niełatwa sztuka. Pianista z wiolonczelistą czy ze skrzypkiem prędzej się dogada niż dwóch pianistów, no, chyba że jest się rodziną…

Życia we dwoje nie musieliśmy się uczyć, to przyszło jakoś naturalnie. Doskonale się dogadujemy, choć mamy różne charaktery. Staś lubi wszystko dokładnie przemyśleć, skrywa emocje, ja natomiast jestem bardziej spontaniczna. Zainteresowania też mamy różne: on pasjonuje się wirtualnym lotnictwem, mnie to mniej zajmowało, ale uczyłam się, słuchałam, bo to przecież część jego życia. Tylko nie do końca lubię te jego papugi…

-------

Jekaterina Drzewiecka (z domu Sarajewa) – urodziła się w Murmańsku, ma 23 lata. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku pięciu lat. Studiowała w Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, a obecnie uczy się w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. Jest laureatką wielu konkursów pianistycznych.