O moim to życiu piosenka

Zdjęcie

Pierwsze wykonanie piosenki Patrycja przeżywa najbardziej, kiedy na widowni są bliscy  

/Olga Majrowska /Twój Styl

Anita Lipnicka zraniła swojego pierwszego mężczyznę, Stanisław Sojka odkrył dojrzałe ojcostwo, Małgorzata Ostrowska przeżywała trudną miłość, Natalia Kukulska uporała się ze strachem o bliskich. Patrycja Markowska przyznała przed sobą, że trudno jej godzić scenę i dom, a Andrzej Piaseczny zrozumiał, że kariera jest jak mydlana bańka. Dziś pierwszy raz otwarcie opowiadają o kulisach powstania swoich najbardziej osobistych piosenek.

Trudniej niż myślałam

Patrycja Markowska

"Co będzie, kiedy zostanie tylko cisza/ Nie umiem nią oddychać..." - fragment piosenki "W hotelowych korytarzach"

Była wiosna 2010 roku. Noc. Siedziałam w pociągu z Kołobrzegu do Warszawy i usiłowałam czytać. Miałam za sobą trzy weekendowe koncerty i 1200 kilometrów trasy busem. Lubię wracać pociągiem, bo wtedy odpoczywam. W przedziale było pusto, mogłam pomyśleć o sobie.

Z koncertowego, rockandrollowego życia zaraz przejdę do domowych obowiązków. Wyciszę się? Nagle doszło do mnie, jakie to trudne. Kocham to, co robię. Bliska mi jest Janis Joplin, która w trakcie koncertu chciała dotykać słuchaczy, fizycznie ich czuć, wychodziła do nich, gadała. Mam tak samo. Ale czy to może mnie spalić?

Różni artyści różnie rozładowują stres - Amy Winehouse brała narkotyki, Sting uprawia jogę, ja piję odrobinę alkoholu. Niebezpieczna karuzela. Przecież po koncercie czeka na mnie dom, syn Filip, partner Jacek. Muszę wrócić, "uziemić się". Nie, nie muszę. Chcę. Przecież to ja zdecydowałam, że będę miała rodzinę i spróbuję być najlepszą mamą.

Kiedy wracam z trasy, rzucam się, żeby układać z synkiem klocki, biegnę z nim do parku. I nie ma znaczenia, że ostatniej nocy spałam trzy godziny, bo w hotelu było wesele... Padam na nos, ale tańczę z Filipem do muzyki z teledysków Michaela Jacksona, które on uwielbia. Ile mnie to kosztuje? Tamtej nocy w pociągu zrozumiałam, że dużo.

Łatwo powiedzieć: wyhamuj, teraz jesteś w domu, ale trudniej to zrobić. Może nigdy się tego nie nauczę? Co wtedy? Tej nocy napisałam piosenkę "W hotelowych korytarzach". Jest tam fragment: Gdy stanę znowu w blasku świateł (...), od ziemi oderwana, gdy zrywam się do tańca, dźwiękami opętana - dziś jestem dla was naiwna i otwarta, nic sobie nie zostawiam. Samotność oszukana w hotelowych korytarzach - to ja...

Czy to jest smutna piosenka? Nie. Taką drogę wybrałam. Piosenka była katharsis, bo wyrzuciłam z siebie strach. Jacek, mój partner, mówi, że kiedy śpiewam "Korytarze", nie interesuje mnie nic: ani jak wyglądam, ani gdzie jestem. Sama staję się tą piosenką, bo ona jest tak bardzo o mnie...

Zdjęcie

Sojka trudne - czytaj:osobiste - słowa powtarza przed występem jak mantrę  

/Olga Majrowska /Twój Styl

Krótko ale pięknie

Stanisław Sojka

"Kiedy patrzę na moje dzieci/ Które pójdą sobie w świat./ Toż to całkiem niedawno było,/ Kiedy ledwie chodził jeden z drugim skrzat..." - fragment piosenki "Życie to krótki sen"

To dla mnie wyjątkowy tekst, jeden z ostatnich, które dla siebie napisałem. Mam przed oczami obrazek: jestem z rodziną na warmińskiej wsi. Gorący sierpień, siedzimy na ganku. Pijemy herbatę i wino, mam wtedy 40 lat z hakiem. Są też synowie. I nagle odkrywam coś tylko pozornie oczywistego - że oni chcą tu ze mną być, że mamy o czym rozmawiać. Nie mają mnie dość, choć zamiast spokojnego dzieciństwa zafundowałem im życie pełne turbulencji. Ale przecież zaraz wyfruną, są dorastającymi mężczyznami...

Wtedy zaczęła się moja poważna analiza ojcostwa. Przed pierwsze 40 lat o tym nie myślałem - intuicyjnie dawałem dzieciom to, co uważałem za dobre. Dotarło do mnie, że czas mija i z kaprala muszę stać się przyjacielem, żeby synowie chcieli ze mną bywać. Tak się złożyło, że dziś pracujemy razem - Kuba w moim zespole gra na perkusji i śpiewa, a Antek jest reżyserem dźwięku. Jesteśmy blisko, ale przecież nie musiało tak być.

Tamtego popołudnia zrozumiałem, że nic nie jest nam dane na zawsze. Zwłaszcza że to był czas, kiedy zaczęli odchodzić pierwsi przyjaciele "z mojej półki" - stąd słowa piosenki "Myślę o ludziach, którzy na drugą stronę przeszli, a są tuż-tuż..." Napisałem też o tym, jak ważni są dla mnie bliscy: rodzice "Matki mojej siwizna, jak dobrze,że jeszcze tu jest...", dzieci, miłość. Te słowa stają się coraz bardziej aktualne - przez dwa ostatnie lata straciłem dwóch bliskich przyjaciół...

Po takich przeżyciach, kiedy jestem proszony o zaśpiewanie "Życie to krótki sen", muszę się "zamrozić", czyli odciąć prywatne emocje. "Wtresowuję" się w piosenkę - powtarzam ją przed występem kilka razy, próbuję traktować mechanicznie. Nie zawsze wychodzi. Taki już ze mnie wrażliwiec.

Zyskałem też świadomość jak cenny jest czas. Staram się więc być uważny. Teraz skupiam się na wywiadzie, za chwilę pojadę do serwisu samochodowego, bo w aucie świeci się lampka "awaria". Potem w domu zjem fantastycznego królika w kapuście po żydowsku, którego przygotowała moja żona. Jeszcze wpadnę do ZAiKS-u i zadzwonię do przyjaciela z Norwegii. Wszystko jest ważne, trzeba być całym sobą w tej konkretnej chwili, sprawie. Kończę piosenkę tak: "Słowa już niepotrzebne, tylko gest... cisza..."