Czasami bywam trudny

Zdjęcie

"Jak miałem pieniądze, to bardzo prędko je przepuszczałem"  

/Artur Wesołowski /Pani

Mieszkam blisko, to moje tereny – wyjaśnia Andrzej Smolik. Na spotkanie przyjeżdża rowerem. – Jestem przerażony – opowiada. – W mojej kamienicy zaczyna się kilkumiesięczny remont i osuszanie budynku. Od rana kucie, stukanie. Jak ja to wytrzymam?!

Właśnie kończy pracę nad kolejną autorską płytą. Lato spędzi w mieście, chce wszystko domknąć do końca wakacji. Zapowiada, że w odróżnieniu od poprzednich projektów tym razem będzie dużo oryginalnych brzmień z lat 50., nostalgiczny big-band i duża orkiestra smyczkowa.

– Śpiewają m.in: Emmanuelle Seigner, Gaba Kulka i Victor Davies. Całość spięta nowoczesną formą – wyjaśnia Smolik, który jako producent muzyczny współpracuje z wieloma wykonawcami. A oni sobie tę kooperację bardzo chwalą. Bo jest spokojny, niekonfliktowy i stara się uruchamiać w ludziach potencjały. Z czym ma problemy?

– Artystyczna praca nie ma początku ani końca – tłumaczy muzyk. – Większość czasu spędzam zamknięty w czterech ścianach studia nagraniowego. Kiedyś zdarzało mi się mylić dzień z nocą albo wpadać w pracoholiczny ciąg. Byłem tak skupiony na tworzeniu muzyki, że cała reszta przestawała dla mnie istnieć. Momentem otrzeźwienia stawał się telefon od starszej siostry. – Ona potrafi postawić mnie do pionu, zawsze czułem przed nią respekt – śmieje się Smolik. – Mogę na nią liczyć, bo w przeciwieństwie do mnie jest osobą twardo stąpającą po ziemi i umie wiele załatwić. Mnie się zdarzało zapomnieć o płaceniu rachunków, aż straszono mnie windykacją. A sprawy w urzędach zawsze zostawiam na jutro. Na szczęście pomagają mi najbliżsi, moja dziewczyna i menedżerowie.

Andrzej jako dziecko różnił się od rówieśników. Na podwórku nie grał w piłkę i nie interesował się futbolem. Lubił łazić po okolicznych lasach. Godzinami przesiadywał nad brzegami stawów i bajor, nad morzem lub w opuszczonych fortyfikacjach wojskowych na wydmach, których nie brakowało w Świnoujściu. Z kumplami obserwował węże i jaszczurki. Niektóre okazy łapał i katalogował. – Do dziś mi to zostało, uwielbiam płazy i gady – przyznaje.

Od dzieciństwa grał na instrumentach, które kupowali mu rodzice. Rodzina matki była bardzo muzykalna, nikogo więc nie dziwiło, że odziedziczył talent. Było jednak oczywiste, że z grania nie da się żyć i powinien mieć jakiś poważny zawód. Trafił do wyższej szkoły morskiej. – Znalazłem się wśród tysiąca innych chłopaków, chodziliśmy w mundurach, panowała surowa dyscyplina. Dość prędko zacząłem się z tym źle czuć – wspomina.

To wtedy ze zdumieniem zauważył, że najtwardsze, najbardziej brutalne typy z otoczenia miękną przy dźwiękach muzyki. – Dla nich byłem być może jednym z nielicznych ludzi, przy których otwierali swoje serca. Muzyka może stać się azylem, ucieczką od własnych problemów. Pozwala zagłębić się w wymyślony świat, odciąć od tego, co tu i teraz – tłumaczy. Będąc artystą, mógł się odrealnić i nie myśleć o konsekwencjach. Na czwartym roku studiów zamiast na praktyki pojechał do Jarocina. A potem na przesłuchanie do zespołu Wilki. – I tak wyrzuciliby mnie z uczelni, ale byłem pierwszy. Tuż przed dyplomem sam zrezygnowałem – wspomina.

Muzyka stała się jego zawodem. Osiągnął sukces, zyskał popularność, ale jak sam przyznaje, nie za bardzo potrafił skupić się na materialnej stronie życia. – Jak miałem pieniądze, to bardzo prędko je przepuszczałem. Dopiero teraz zaczynam myśleć, żeby zabezpieczyć sobie tyły. Nawet spotkałem się z agentem od ubezpieczeń emerytalnych – śmieje się Smolik.

Z niepokojem przygląda się muzycznej scenie. Mody i trendy są sezonowe, szybko mijają. Brakuje autentycznych postaci. – Wiele razy byłem świadkiem, jak innym artystom wydawało się, że to, co tworzą, jest czymś wyjątkowym. A jednak prędko popadali w zapomnienie. Takie porażki są brutalne, bo co wtedy robić? Ja nic innego nie umiem. Całe życie myślałem, że będę do końca żył z muzyki, tymczasem to nic pewnego.

Do tej pory szukał ludzi podobnych do siebie. Tworzyli środowisko artystyczne, to mu dawało poczucie bezpieczeństwa. – Zawsze bałem się kompletnej izolacji, bo ona prowadzi do kalectwa – tłumaczy. Alkohol jest obecny w jego życiu, ale stara się pić umiarkowanie. – Najpierw jedziesz wiele kilometrów samochodem w trasę – opowiada. – Potem jest próba, a wieczorem koncert. Po takim graniu trzeba odreagować. Zawsze pojawia się ktoś, kto proponuje drinka. Tak było, jest i będzie.

Od czternastu lat Andrzej Smolik związany jest z fotografką Anną Głuszko. – Przeżyliśmy ostatnio poważny kryzys, nawet rozstaliśmy się na jakiś czas – mówi. – Wiem, że życie ze mną może być trudne, ale są też dobre strony, które w końcu przeważają. Dziś już rozumie, że decydując się na bliską relację, musi znaleźć czas na bycie razem. Stara się oddzielić pracę od prywatności. Jego studio nagrań mieści się w tym samym budynku co mieszkanie, ale kiedy wraca do domu, już nie słucha głośno muzyki. – Kiedy jest się muzykiem, łatwo stracić dystans – tłumaczy. – Gdy grasz koncert, mózg zaczyna inaczej pracować, odrywasz się od codzienności, wchodzisz w inny wymiar. Czujesz odlot, euforię. Tylko że potem bardzo trudno wrócić. Tego trzeba się nauczyć.

Magda Rozmarynowska

PANI 8/2010