Ukrwienia

Powiedziałam, że chcę przynależeć do tego związku. W pełni. Należę do Konstantego, więc chcę należeć także do niej. Byłam całkowicie zagubiona w tym, co czułam w trakcie tego spotkania, ale dwie rzeczy wiedziałam na pewno. Nie odczuwam - zupełnie tego nie pojmując - zazdrości, a także nigdy nie zgodzę się na banalną i żałosną rolę zdradzonej żony. Nie będę robić scen ani "z pazurami walczyć o swoje", bo żaden człowiek nigdy nie jest częścią "swojego". Kto myśli inaczej, musi być niespełna rozumu lub dał się zaślepić nienawiści. Wiedziałam, że ona musi być nie mniej pogubiona niż ja, a tym, co powiedziałam, wprawiłam ją w osłupienie...

Sarah ma trzydzieści osiem lat, jest szczupłą, atrakcyjną brunetką, matką dwóch synów. Patryk ma dziesięć lat, a Sven - pięć. Od czternastu lat zna Konstantego, a od dwunastu są małżeństwem. Konstanty jest pisarzem i scenarzystą. Pisze także słuchowiska dla radia, które czasami sam czyta.

Któregoś wieczoru, około roku temu, wrócił ze studia i powiedział, że Julia, aktorka, z którą pracuje i która przy drugim mikrofonie czyta razem z nim ostatni tekst, "zakochała się w nim". - Wyobraża sobie to pan?! Po prostu wrócił do domu, usiadł sobie przy stole w kuchni i gdy ja, stojąc odwrócona do niego plecami, kroiłam ser do kanapek dla chłopców, tak mi powiedział. A potem dodał, że Julia przeważnie płacze, gdy o tym rozmawiają, ponieważ wie, iż "on przecież należy tylko do mnie i że mnie kocha, i że nigdy mnie nie opuści".

A potem powoli stawał się inny. Taki zbyt dobry, zbyt czuły, zbyt delikatny, zbyt zabiegający o moją uwagę i bliskość. No wie pan... nie tak normalnie jak mąż po dwunastu latach małżeństwa. Powinnam się tym przecież cieszyć, prawda?

Konstanty to moja pierwsza i jedyna miłość. Żaden inny mężczyzna nie miał znaczenia w moim życiu. Tylko on. Powinnam. Ale nie mogłam. Łączyłam jego dobroć z istnieniem tej drugiej kobiety. Kiedyś wprost zapytałam go o to. Wyznał, że potrzebuje obecności Julii, że bez niej nie może być szczęśliwy. Beze mnie i chłopców także.

Konstanty zawsze urzekał mnie swoją otwartością i szczerością do bólu. Nie potrafił kłamać, udawać, mataczyć ani grać jakichś ról. O nic mnie wtedy nie poprosił. Ani o wybaczenie, ani o czas do namysłu. Przydarzyła mu się druga miłość, ale nie chce, aby skończyła się pierwsza. Chce przeżywać obie. Inaczej obumiera. Jak nieukrwiona kończyna. Tylko wtedy może, i tylko w obu związkach, być szczęśliwy.

Długo i, o dziwo, spokojnie rozmawialiśmy o tym. Z Konstantym trudno rozmawiać bez pewnego podziwu. On, prawdopodobnie dlatego, że jest pisarzem, zawsze potrafi bardzo pięknie oddać sedno sprawy. Pamiętam z tej rozmowy najważniejszą myśl. Pamiętam, jak w pewnej chwili powiedział: "To dziecinne założyć, że wszystkie moje tęsknoty i pragnienia w ciągu całego życia może zaspokoić jeden tylko człowiek, to jest wynalazek z XIX wieku, z którym powinniśmy się pożegnać".

Gdy teraz to panu mówię i słyszę swoje słowa, to Konstanty może się panu wydać bezgranicznym egocentrykiem, jeśli nie wstrętnym, bezdusznym łajdakiem. Ale tak nie jest. Proszę mi wierzyć. Ja go znam bardzo długo... I to wtedy, proszę pana, postanowiłam spotkać się z Julią.

Gdy weszła do kawiarni, w której się umówiłyśmy, wyglądała jak zgarbione, wystraszone poczucie winy ubrane w za duży płaszcz. Rok starsza ode mnie, krucha, delikatna, z dziewczęcą twarzą poprzecinaną zmarszczkami wokół oczu. Rozwiedziona, wychowująca samotnie dwie córki matka. Nie jakaś tam młoda siksa, na którą wymienia mnie mój mąż w okresie kryzysu wieku średniego.

Pamiętam, że usiadła przede mną i wyszeptała: "Kocham go. Nie tak jak pani, bez prawa do tej miłości, ale go kocham". A potem rozmawiałyśmy ze sobą, krążąc wokół tego najważniejszego. Tylko aluzje, tylko niewyraźne odpowiedzi i jeszcze mniej wyraźne pytania.

Ktoś, kto siedziałby obok nas, nigdy nie zrozumiałby, o czym mówimy. I wie pan, gdy moja niepewność stała się nie do wytrzymania, zapytałam o tę moją "przynależność" do nich obojga. Nie odpowiedziała. Uścisnęła tylko moją rękę i milczała.

Tydzień później Konstanty zaprosił kilku przyjaciół do naszego domu. Ukazała się jego nowa książka. Zjawili się ludzie z wydawnictwa, dwóch dziennikarzy i Julia. Późnym wieczorem, gdy już wszyscy wyszli, została tylko Julia. Byłam bardzo zmęczona i pijana. Zostawiłam ich zatopionych przy stole w rozmowie i poszłam do sypialni. W nocy szukałam dłoni Konstantego, ale nie było go. Wróciłam do salonu. Leżeli nadzy na dywanie.

Położyłam się obok Konstantego i w ciemności delikatnie dotykałam twarzy Julii. Przebudzona, zaczęła całować i ssać moje palce. Po chwili, na kolanach, przeszła do mnie. W pierwszym momencie dotyku jej ciała skuliłam się porażona wstydem. Po chwili poczułam jej oddech na szyi. Potem zatopienie jej palców w moich włosach. Dotyk jej dłoni na moich pośladkach. Splecenie naszych warg, smak jej śliny i moją wilgotność. A później wydarzyło się między nami coś niezwykłego...

Teraz jesteśmy we troje. Tak naprawdę to w siedmioro. My i czworo naszych dzieci. Czasami myślimy, że całej naszej trójce brakuje chyba genu zazdrości. Ale to nieprawda. Nie mogę sobie wyobrazić, że ktoś odbierze mi ich oboje. Zabiłabym...

Janusz L. Wiśniewski

PANI 4/2011