1. Nie wiesz, po co ci pieniądze

Pewnie ci się wydaje, że znasz odpowiedź na pytanie: po co ci pieniądze. Jak to po co? Żeby starczyło do pierwszego, by opłacić rachunki, szkołę dziecka, kupić coś do domu, a latem pojechać na zagraniczne wakacje. To prawda. Jednak wszystkie te rzeczy nie sprawią, że poczujesz się komfortowo. Co najwyżej spowodują, że w terminie opłacisz ratę kredytu i zwiążesz koniec z końcem. Żeby mieć pieniądze i przekonanie, że stać cię na to, co ci potrzebne, musisz poszukać innego celu. Nie jest nim chęć przetrwania z miesiąca na miesiąc. Nie jest nim nawet wygoda, którą tak ceni klasa średnia. Wygodnie żyć można również, zadłużając się ponad miarę, a to z całą pewnością nie prowadzi do zamożności.

Właściwym celem jest... wolność. Jak długo utrzymasz się bez pracy? Dwa tygodnie, miesiąc, rok? Im dłuższy jest ten okres, tym większą niezależność zyskałaś. Tak właśnie: niezależność, nie określoną sumę na koncie. Nie musisz znaleźć się na liście najbogatszych, możesz nie mieć markowych ciuchów, ludzie mogą nie podziwiać tego, jak pniesz się w górę od awansu do awansu. Gdy masz czas dla rodziny, na swoje hobby i nie musisz za wszelką cenę szukać stresującej pracy na etacie, a mimo to stać cię na wygodne życie – jesteś naprawdę bogata.

2. Cierpisz na syndrom ofiary

Biedni myślą: „Życie mi się przydarza”. Bogaci myślą: „Tworzę własne życie”. Tak przynajmniej twierdzi T. Harv Eker, autor książki "Bogaty albo biedny". Po prostu różni mentalnie. Biedni zwykle odgrywają rolę ofiary – co nie znaczy, że są ofiarami. Po czym ich poznać? Po pierwsze obwiniają innych za swój stan posiadania: gospodarkę, rząd, żonę lub męża, pracodawcę, branżę, w której pracują i w której podczas kryzysu najgorzej się dzieje. Zawsze też można zwalić winę na rodziców: że nie nauczyli syna czy córki zarabiać wystarczająco dużo...

Drugi znak rozpoznawczy ofiary to usprawiedliwianie sytuacji. Ktoś taki mówi zwykle: pieniądze nie są ważne. To oznacza, że ich po prostu nie ma. Czasami argumentacja jest bardziej wyrafinowana: pieniądze nie są tak ważne jak miłość. – To pomieszanie pojęć – przekonuje Eker. Absurdem byłoby twierdzenie: ręka nie jest tak ważna jak noga. Jak można je porównywać, skoro służą do innych celów? Gdy pieniądze są na twojej liście priorytetów na ostatnim miejscu, nic dziwnego, że twoje konto nie jest imponujące.

I wreszcie punkt trzeci: ofiarę poznaje się po nieustannym narzekaniu. Ilość wydarzeń fantastycznych i pechowych w życiu człowieka bogatego i biednego jest prawdopodobnie taka sama. Ale podczas gdy rysa na samochodzie dla biednego będzie dowodem, że cały wszechświat sprzysiągł się przeciwko niemu, dla zamożnego to po prostu jedna ze spraw do załatwienia. Osobę niezależną materialnie można poznać po tym, że jest „większa” od swoich problemów. Nie czuje się nimi przytłoczona, a ze swojego słownika usunęła słowo „bezradność”.

3. Twoje przekonania rządzą tobą

Jak to się dzieje, że gdy masz gotówkę w portfelu, musisz ją wydać w całości, do ostatniego grosza? Albo: dlaczego, chociaż zarabiasz więcej, odkładasz mniej niż wcześniej, a twoje wydatki drastycznie rosną? „Winę” za to ponoszą związane z finansami schematy myślowe, którym ulegamy. Problem polega na tym, że ich sobie nie uświadamiamy. To poglądy, które wyniosłaś z dzieciństwa, rozmów z innymi ludźmi albo usłyszałaś w mediach. Rzadko są to twoje opinie, a jednak za takie je uważasz. Niektóre przekonania ci służą, np.: zasługuję na dobrobyt. Inne są niszczące, sabotujące twoje wysiłki i próby osiągnięcia finansowej niezależności. Należą do nich „Bogaci są chciwi”, „Pieniądze szczęścia nie dają”, „Jeśli będę miała dużo pieniędzy, nie będę wiedziała, co zrobić, by je utrzymać”, „Gdy stanę się bogaty, stracę przyjaciół i będę skazany na samotność”. Nieuświadomione przekonania i poglądy wpływają bezpośrednio na nasze działania.