Matka Magdy (30)

własnie o tym pisałam wczoraj w swoich komentarzach pod wpisem candy: dopóki sąd nie wyda wyroku w swietle prawa jest ona niewinna.
Co mnie zdziwilo, a nawet zaszokowało, osoba o wykształceniu prawniczym ( tak twierdzi) wyrok na kobietę już wydała..

dalia-mwypadek - masz rację, każdemu mógł się zdarzyć. Ale to co sie stało potem też nie jest bez znaczenia ...dokladnie. wypadek wypadkiem, ale to, co potem ta kobieta zrobila to dla mnie cos strasznego...

Biegli orzekli, że jest poczytalna i słowa do tej pory nie było o szoku, silnym wzburzeniu czy innych okolicznościach łagodzących. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że znamy to tylko z mediów, więc pewnie nie wiemy wszystkiego. Ale na miłość boską, myśląc w ten sposób, o którym piszesz, można usprawiedliwić każdą zbrodnię ( i nie chodzi mi teraz o w/w sprawę ). Hitler też miał pokręconą psychikę. I trudno to pojąć "pewnym" umysłom.

wrecz przeciwnie, o wiele prościej zasłaniać sie "złozonością psychiki" (cytuję), taki Breivik na przykład....

grecia, dobrze, że ty chociaż pojmujesz, że Hitler miał pokręconą psychikę. A wiesz, że lubił psy? gretaBiegli orzekli, że jest poczytalna i słowa do tej pory nie było o szoku, silnym wzburzeniu czy innych okolicznościach łagodzących. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że znamy to tylko z mediów, więc pewnie nie wiemy wszystkiego. Ale na miłość boską, myśląc w ten sposób, o którym piszesz, można usprawiedliwić każdą zbrodnię ( i nie chodzi mi teraz o w/w sprawę ). Hitler też miał pokręconą psychikę. I trudno to pojąć "pewnym" umysłom.

grecia, skoro nie dyskutujesz ze mną to dlaczego wystawiasz o mnie opinie pod innymi wpisami?
Smutne grecia, że twoje nieudane życie osobiste każe ci doszukiwac się życiowej traumy u innych. gretaNie mów do mnie "grecia", bo Cię nie lubię i sobie tego nie życzę. Poza tym, nie dyskutuję z Tobą, chociaż akurat na temat Twojej psychiki mogłabym się wypowiedzieć, ale jednak nie czuję się uprawniona. W jednym masz rację - nasze wpisy wystawiają świadectwo nam samym i Twoje są podstawą do smutnej diagnozy.filomenagrecia, dobrze, że ty chociaż pojmujesz, że Hitler miał pokręconą psychikę. A wiesz, że lubił psy? gretaBiegli orzekli, że jest poczytalna i słowa do tej pory nie było o szoku, silnym wzburzeniu czy innych okolicznościach łagodzących. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że znamy to tylko z mediów, więc pewnie nie wiemy wszystkiego. Ale na miłość boską, myśląc w ten sposób, o którym piszesz, można usprawiedliwić każdą zbrodnię ( i nie chodzi mi teraz o w/w sprawę ). Hitler też miał pokręconą psychikę. I trudno to pojąć "pewnym" umysłom.

grecia, he he idąc za twoja retoryką: twoje życie - twoja sprawa, a moje potęzne zaburzenie - moja. Gdzie problem grecia?

GrgretaTy nie masz traumy. Jeśli już to potężne zaburzenie. A moje życie, moja sprawa. Teraz się z Tobą pożegnam, bo wzywa mnie coś osobistego. A na Ciebie szkoda mi jednak czasu, dyskusja z Tobą faktycznie byłaby dowodem na to, że strasznie się w swoim życiu nudzę.filomenagrecia, skoro nie dyskutujesz ze mną to dlaczego wystawiasz o mnie opinie pod innymi wpisami? Smutne grecia, że twoje nieudane życie osobiste każe ci doszukiwac się życiowej traumy u innych. gretaNie mów do mnie "grecia", bo Cię nie lubię i sobie tego nie życzę. Poza tym, nie dyskutuję z Tobą, chociaż akurat na temat Twojej psychiki mogłabym się wypowiedzieć, ale jednak nie czuję się uprawniona. W jednym masz rację - nasze wpisy wystawiają świadectwo nam samym i Twoje są podstawą do smutnej diagnozy.filomenagrecia, dobrze, że ty chociaż pojmujesz, że Hitler miał pokręconą psychikę. A wiesz, że lubił psy? gretaBiegli orzekli, że jest poczytalna i słowa do tej pory nie było o szoku, silnym wzburzeniu czy innych okolicznościach łagodzących. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że znamy to tylko z mediów, więc pewnie nie wiemy wszystkiego. Ale na miłość boską, myśląc w ten sposób, o którym piszesz, można usprawiedliwić każdą zbrodnię ( i nie chodzi mi teraz o w/w sprawę ). Hitler też miał pokręconą psychikę. I trudno to pojąć "pewnym" umysłom.

W ten sposób tłumaczę sobie tą całą szopkę z porwaniem...: wina lezy głębiej, ja myslę....ja wiem! że psychologowie, psychiatrzy policyjni dojadą so sedna sprawy, dojdą do przyczyn tej tragedii....młoda dziewuszka, aktywnie działająca katoliczka, pochodzaca z dysfunkcyjnej rodziny....Bartek...zakochanie...plany na przyszłość...nagle - nieplanowana ciąża....nie wierzę, ze nie obyło się wówczas bez wyrzutów ze strony ich rodzin, wypominek, awantur itp....dziewczyna czuje się winna(no bo nie chłop - standard)....pierwsze wwyrzuty sumienia, o to ze marnuje im życie, pytaniea co ze studiami, co z pracą, mieszkaniem etc....stres, płacz, strach, niedojrzałość obojga do bycia rodzicami...uczucie gdzieś zanika ustępując miejsca obwinianiu...narasta żal wzajemny, poczucie straconej młodości...tłamsi ją piętno zawiedzionych nadziei rodziców obojga...stres...przedwczesny poród...strach o dziecko, obwinianie się o problemy zdrowotne dziecka...MIESZKANIE Z TEŚCIAMI!! matka i dziecko pod czujnych okiem teściowej, która wie lepiej...jak trzymać, jak karmić itp. matka nie czuję się w pełni akceptowalna, nie czuje sie wystraczająco dobra, madra, kompetentna...nie ma wsparcia w swoich rodzicach, w matce....samotna...mąż gdzies obok....nie do końca czuje się głową rodziny...dla niego niewiele się zmieniło...mieszka z rodzicami, przy mamusi, jest gdzies obok tego wszystkiego....u Kasi zaczyna się depresja...kłótnie z teściami, frustracja narasta, może słyszy wypominki teściów, moze dają jej odczuć, ze powinna być im wdzięczna, że przyjęli ją, że zgodzili się na śłub cywilny, może uderzają w jej rodzinę, co sprawia jej bół....jest sam w domu, dziecko upada - ratuje je, ono umiera....strach jakiego nigdy nie cuzła, świadomość, ze straci wszystko, męża, rodzinę, boi się ich krzyków, ich wyzwisk.....zachowuje sie jak spłoszone zwierzę, które musi ratować swoje życie.....dla większości to irracjonalne zachowanie, ale niestety stało się....współczuje jej...

-może zastąpisz jej adwokata??, dobrze ci idzie....
GoyaaW ten sposób tłumaczę sobie tą całą szopkę z porwaniem...: wina lezy głębiej, ja myslę....ja wiem! że psychologowie, psychiatrzy policyjni dojadą so sedna sprawy, dojdą do przyczyn tej tragedii....młoda dziewuszka, aktywnie działająca katoliczka, pochodzaca z dysfunkcyjnej rodziny....Bartek...zakochanie...plany na przyszłość...nagle - nieplanowana ciąża....nie wierzę, ze nie obyło się wówczas bez wyrzutów ze strony ich rodzin, wypominek, awantur itp....dziewczyna czuje się winna(no bo nie chłop - standard)....pierwsze wwyrzuty sumienia, o to ze marnuje im życie, pytaniea co ze studiami, co z pracą, mieszkaniem etc....stres, płacz, strach, niedojrzałość obojga do bycia rodzicami...uczucie gdzieś zanika ustępując miejsca obwinianiu...narasta żal wzajemny, poczucie straconej młodości...tłamsi ją piętno zawiedzionych nadziei rodziców obojga...stres...przedwczesny poród...strach o dziecko, obwinianie się o problemy zdrowotne dziecka...MIESZKANIE Z TEŚCIAMI!! matka i dziecko pod czujnych okiem teściowej, która wie lepiej...jak trzymać, jak karmić itp. matka nie czuję się w pełni akceptowalna, nie czuje sie wystraczająco dobra, madra, kompetentna...nie ma wsparcia w swoich rodzicach, w matce....samotna...mąż gdzies obok....nie do końca czuje się głową rodziny...dla niego niewiele się zmieniło...mieszka z rodzicami, przy mamusi, jest gdzies obok tego wszystkiego....u Kasi zaczyna się depresja...kłótnie z teściami, frustracja narasta, może słyszy wypominki teściów, moze dają jej odczuć, ze powinna być im wdzięczna, że przyjęli ją, że zgodzili się na śłub cywilny, może uderzają w jej rodzinę, co sprawia jej bół....jest sam w domu, dziecko upada - ratuje je, ono umiera....strach jakiego nigdy nie cuzła, świadomość, ze straci wszystko, męża, rodzinę, boi się ich krzyków, ich wyzwisk.....zachowuje sie jak spłoszone zwierzę, które musi ratować swoje życie.....dla większości to irracjonalne zachowanie, ale niestety stało się....współczuje jej...

audrey3No tak i dlatego chowa dziecko pod sterta gruzu, lisci i kamieni.olesia-może zastąpisz jej adwokata??, dobrze ci idzie....GoyaaW ten sposób tłumaczę sobie tą całą szopkę z porwaniem...: wina lezy głębiej, ja myslę....ja wiem! że psychologowie, psychiatrzy policyjni dojadą so sedna sprawy, dojdą do przyczyn tej tragedii....młoda dziewuszka, aktywnie działająca katoliczka, pochodzaca z dysfunkcyjnej rodziny....Bartek...zakochanie...plany na przyszłość...nagle - nieplanowana ciąża....nie wierzę, ze nie obyło się wówczas bez wyrzutów ze strony ich rodzin, wypominek, awantur itp....dziewczyna czuje się winna(no bo nie chłop - standard)....pierwsze wwyrzuty sumienia, o to ze marnuje im życie, pytaniea co ze studiami, co z pracą, mieszkaniem etc....stres, płacz, strach, niedojrzałość obojga do bycia rodzicami...uczucie gdzieś zanika ustępując miejsca obwinianiu...narasta żal wzajemny, poczucie straconej młodości...tłamsi ją piętno zawiedzionych nadziei rodziców obojga...stres...przedwczesny poród...strach o dziecko, obwinianie się o problemy zdrowotne dziecka...MIESZKANIE Z TEŚCIAMI!! matka i dziecko pod czujnych okiem teściowej, która wie lepiej...jak trzymać, jak karmić itp. matka nie czuję się w pełni akceptowalna, nie czuje sie wystraczająco dobra, madra, kompetentna...nie ma wsparcia w swoich rodzicach, w matce....samotna...mąż gdzies obok....nie do końca czuje się głową rodziny...dla niego niewiele się zmieniło...mieszka z rodzicami, przy mamusi, jest gdzies obok tego wszystkiego....u Kasi zaczyna się depresja...kłótnie z teściami, frustracja narasta, może słyszy wypominki teściów, moze dają jej odczuć, ze powinna być im wdzięczna, że przyjęli ją, że zgodzili się na śłub cywilny, może uderzają w jej rodzinę, co sprawia jej bół....jest sam w domu, dziecko upada - ratuje je, ono umiera....strach jakiego nigdy nie cuzła, świadomość, ze straci wszystko, męża, rodzinę, boi się ich krzyków, ich wyzwisk.....zachowuje sie jak spłoszone zwierzę, które musi ratować swoje życie.....dla większości to irracjonalne zachowanie, ale niestety stało się....współczuje jej...Nie mam dzieci, ale nawet jakby moje dziecko było martwe to bym go tak nie potraktowała, nie wspominam innych rzeczy, bo nie byłam w jej skórze, i trudno mi powiedzieć jaka była sytuacja. Chciałabym wierzyć, że coś ją do tego pchnęło... ale... no nie da się :/