Przemoc i bezsilność (10)

Byłam ofiarą przemocy psychicznej i fizycznej w związku. Do tej pory dzieliłam się swoimi doświadczeniami tylko na jednym forum, lecz tam temat został przemilczany. W związku z tym przenoszę go tutaj, gdzie być może skorzysta ktoś, kto ma podobny problem jak miałam ja.

Byłam w związku, w którym doświadczałam przemocy. Byłam bita i upokarzana przez jakieś dwa lata, a są kobiety krzywdzone w ten sposób przez całe życie. Wiem na czym polega cały ten cholerny mechanizm bycia z takim facetem. Krok po kroku, niepostrzeżenie kobieta robi się zaszczuta i dzieje się to tak, że nawet tego często nie zauważa. Poza tym cholerny wstyd i obawa przed opinią innych, że jest się głupim, że ma się to na co się zasłużyło. I jeszcze coś - nie ma nikogo, kto by chciał pomóc. Ludzie się odrwracają widząc patologię jakby w obawie, że jest zaraźliwa. Kobieta też się odrwaca, bo się wstydzi. Strach przed przyznaniem się rodzicom - żeby nie cierpieli. Coraz mniej inicjatywy. A jeszcze kiedy widzi się działanie orgsanów władzy to pojawia się totalna bezsilność i beznadzieja.
Ja ją rozumiem, staram się jej pomóc, bo wiem jak to jest, ale ona sobie nie da pomóc. nie toleruję jej sposobu życia, ale przymykam oczy na jej "prowadzenie się".
Wiecie co, dopiero kiedy ja uporałam się z tym problemem, dopiero kiedy się z tego uwolniłam, okazało się, że kobiet bitych jest więcej i to wcale nie pokroju powyższej koleżanki, ale dziewczyny naprawdę z klasą, żaden margines, ale takie rzeczy dzieją się nie tylko tam gdzie jest pijaństwo i bieda, rozbite rodziny i kryminał. Co więcej, znam je nie od dawna i po prostu nie wiedziałam, że też przez to przeszły.
Poznałam niejedną historię i byłam zszokowana, ale każdej z nas udało sie wydostać z tej matni i mamy nowe życie.

Innym razem panowie policjanci mają niezły ubaw, kiedy kobieta siedzi w radiowozie, a jej kat stoi przy nim i obrzuca ją wyzwiskami. Oni zamiast kazać mu odejść czy ruszyć autem, stoją z otwartymi drzwiami i słuchają co to dalej będzie. Potem mówią temu panu, że ona jest panem znudzona, znajdź sobie pan inną, ona pana punktuje... a nawet - ona chce pana zabić !!! I to najlepsze:"Takich chłopaków nam w policji trzeba, czegoś pan nie wstąpił, kawał chłopa z pana, nadawałbyś się." A do kobiety że histeria itd., ale gdyby coś się jeszcze działo to dzwonić. Odwożą do domu. Jakiś czas później kobieta dzwoni i zgłasza wtargnięcie pijanego kata do mieszkania. Przychodzą, wyprowadzają i mówią, co nieraz już słyszała, że następnym razem będzie mandat za nieuzasadnione wezwanie policji!!!

Razu pewnego chciano kobietę nawet na dołek zabrać, bo ktoś ją bił, a ona nie wzywała pomocy szeptem.

Takich przypadków było mnóstwo. Gdzie kobieta ma szukać pomocy? A w zasadzie to jeszcze bardziej dziewczyna, niż kobieta. W końcu sama sobie pomogła. Nigdy nie zapomni swojego bokserskiego haka z prawej pięści, którego nie powstydziłby sie Adamek i zadziwionej miny przeciwnika, że ofiara ośmieliła się spróbować być katem.
Policja nie chciała przyjeżdżać? To kobieta zaczęła przychodzić na policję. W końcu udało się i powiedzieli panu wprost: "Raz jeszcze i proszę pana będzie sprawa w sądzie." Skończyło się, bo pan miał zawiasy z pobicie i nie chciał ryzykować. Ale jest wiele przypadków, kiedy się nie kończy. Facet trafia do wiżeienia, wychodzi i bije dalej. Mam znajomą, która dosłownie telepała się kiedy jej mąż miał wyjść z więzienia. Chodziła blada i przerażona. Sprawa rozwodowa była w toku, ona przeprowadziła się do rodziny, ale wiedziała, że on ją znajdzie.
Sąsiadka wyjechała za granicę i tam związała się z facetem, przez którego straciła dziecko, przez jakiś czas jechała na lekach, ale już po pierwszym razie, kiedy ją uderzył, zaczęła organizować rozwód.

Tak więc znam cały ten mechanizm. Na policję liczyć nie można. Myślałam, że w moim przypadku tylko jedno da się zrobić - skołować kasę i zniknąć, ale trudno zdobyć tyle pieniędzy, żeby móc wyjechać do innego miasta i zacząć ot tak nowe życie, od zera.

Teraz mam nowe życie tutaj, poszłam do szkoły, wyszłam do ludzi.
Do dziś poznaję kobiety, które przeszły to co ja. Nawet miesiąc temu, jak poszłam z koleżankami na piwo, to jedna opowiadała jak była zamykana w domu, a druga jak rzucał nią po ścianach i właśnie wrócił z zagranicy po kilku latach i chce porozmawiać.

Przepraszam, że dodaję swoją historię w kilku postach, ale niestety jest ograniczenie znaków i musiałam swoją wypowiedź podzielić na części.

Ja również byłam ofiarą - nie potrafiłam patrzeć na siebie w lusterku, szkoda mi było moich dzieci, że muszą "żyć" w tym wszystkim. W końcu po dwóch latach jakimś cudem udało mi się w końcu odejść. Dziś odpoczywam - odpoczywam - jestem szczęśliwa.