Serce bije dalej (40)

wielki czyn i wielcy ludzie.... dzięki im za to....

trauma na całe życie i dla bliskich dawcy i dla biorcy też w większym lub mniejszym stopniu. A z tą śmiercią mózgową to już dawno wyjaśniali obiektywni i niefanatyczni lekarze, że definicja śmierci mózgowej jest przekrętem jako, że tzw. "śmierć mózgowa" nie spełnia warunków wymaganych w śmierci...I wcale nie mam za złe rodzicom, że nie pozwolili pobrać serca swojej córki. Z drugiej strony myślę, że większym ryzykiem jest być biorcą niż dawcą i to z wielu względów...

Pamiętajcie, że narządów nie pobiera się z trupa tylko z ŻYWEGO CZŁOWIEKA. Bije serce, a ręce są ciepłe, trwają funkcje życiowe organizmu. Śmierć mózgowa to mit. Wymyślono coś takiego w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych właśnie na potrzeby transplantologii. Wyobraźcie sobie wypadek w pobliżu Kowalewa Pomorskiego - bez urazy mieszkańców tego miasteczka. Ale wątpię czy w miejscowym szpitalu jest na tyle doskonała aparatura by stwierdzić zgon MÓZGU. Decyzja musi zapaść na miejscu, liczą się dosłownie minuty. Wydobycie narządów z trupa już niczego nie zmieni. Obecnie mamy wiedzę o bardzo wielu przypadkach wyjścia ze stanu pourazowego tych osób, których rodzina stanęła przed trudną decyzją wydania zgody na pobranie narządów i nie zgadzając się uratowali bliską osobę.
Nie da się poprawić ludzkiego losu w kwestii życia bądź śmierci bez krzywdy, powiem słowo pobrzwiewające Pismem Świętym - bliźniego.
To nie jest ratunek To najpierw tak naprawdę EUTANAZJA.

nie wiem, jakbym postapiła w podejmowaniu decyzji pobrania narządów od kogoś mi bliskiego...ale rodzinie i znajomym powiedziała, że jakby co, to mnie mogą zabrać wszystko, tylko niech ja porządnie wyglądam w trumnie, żeby rodzina sie nie wystraszyła;) po co mi te części zamienne gdy juz nie będę żyła? A żyć jako warzywo chyba też nie chcę.

~JANI dlatego DAWCY sa sztucznie utrzymywani przy zyciu,za pomoca odpowiednich aparatur-szkoda,ze tego nie wziołes pod uwage.Jak by to było inaczej możliwe?Widomo przecież,ze gdyby DAWCE odłączona od takiego sprzetu,to nie byłoby możliwosci podbania narzadów do transplantacji...A Ty sie teraz tak wymadrzasz,a nie wiesz,czy sam nie bedziesz potrzebował kiedyś przeszczepu,bądź ktoś z Twojej najbliższej rodziny...I co jak co,ale Kościół transplantacje popiera,i nawet sami ksieża prosza ludzi,żeby sie nad zastanowili i podpisali WOLE...Nasze ciała pozostaja po śmierci tu-na ziemi,a nasze dusze wedruja dalej,i to w momencie naszej śmierci,a nie podczas pobierania narzadów do przeszczepu.~omen7Pamiętajcie, że narządów nie pobiera się z trupa tylko z ŻYWEGO CZŁOWIEKA. Bije serce, a ręce są ciepłe, trwają funkcje życiowe organizmu. Śmierć mózgowa to mit. Wymyślono coś takiego w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych właśnie na potrzeby transplantologii. Wyobraźcie sobie wypadek w pobliżu Kowalewa Pomorskiego - bez urazy mieszkańców tego miasteczka. Ale wątpię czy w miejscowym szpitalu jest na tyle doskonała aparatura by stwierdzić zgon MÓZGU. Decyzja musi zapaść na miejscu, liczą się dosłownie minuty. Wydobycie narządów z trupa już niczego nie zmieni. Obecnie mamy wiedzę o bardzo wielu przypadkach wyjścia ze stanu pourazowego tych osób, których rodzina stanęła przed trudną decyzją wydania zgody na pobranie narządów i nie zgadzając się uratowali bliską osobę. Nie da się poprawić ludzkiego losu w kwestii życia bądź śmierci bez krzywdy, powiem słowo pobrzwiewające Pismem Świętym - bliźniego. To nie jest ratunek To najpierw tak naprawdę EUTANAZJA.

Lecz sie kobieto bo jestes chora , i masz zachwiane odruchy ludzkie.

Bardzo ladnie napisane, poruszajace prawdziwy problem i naprawde wzruszajace.

no cóż, jeśli dodać do tego ryzyko wszczepienia wraz z narządem pewnej genetycznej schedy to takie "nowe życie" może się okazać dla biorcy bardzo wielkim ryzykiem, a życie tu, na ziemi przecież i tak w końcu się skończy. Jak mówią mądrzy: Lepiej świecić krótko i jasno niż długo kopcić; życie uczy, że wszelkie poczynania wbrew naturze zawsze obracają się przeciwko człowiekowi. Niestety, o fatalnych w skutkach przeszczepach nikt jakoś nie ma odwagi pisać ani nawet głośno mówić.

Które żyją dzieki temu, że rodzina nie zgodziła się na rozebranie ich na części. Lekarze też są omylni, a kto wie czy nie interesowni...Nigdy nie zgodzę się na pobranier narządów kogoś bliskiego. Nie mam zaufania...