Raport: Pokolenie wolność (84)

ja mam 20 lat , śmigam na desce . gram na gitarze w zespole, piję trochę alkoholu :) i dążę do realizacji marzeń ;) nie ma co narzekać :)

2 po lewej fajne,3 po prawej brzydkie,a moja Ania i tak jest najladniejsza;]

Ja też jak zobaczyłem Natalię to nie widziałem czy śmiać się czy płakać...... :-)

Co wyście zrobili z tym zdjęciem? Przez to wydłużenie dwie wyglądają jak anorektyczki w ostatnim stadium wyniszczania.

A ja podziwiam młodsze pokolenie za to ...poczucie wolności. Tym właśnie różnimy się od nich my - 30-latkowie - niewolnicy korporacji, zapatrzeni w Zachód, nadrabiający straty po dzieciństwie w szarej epoce...Myślę, że to pokolenie poradzi sobie w życiu dużo lepiej od dzisiejszych 30-latków i 40 letnich yuppies, którzy zupełnie się w życiu pogubili. Oni już wiedzą, że praca nie jest centrum udanego życia, a że czasem myślą jeszcze naiwnie? Mają do tego prawo-i tak wiedzą i robią więcej niż my w ich wieku.

jestem po lekturze raportu: Pokolenie wolności; zdziwiona, zaskoczona, trochę może nawet zła…? Jaką drogą wyszukiwane były bohaterki raportu? Nie są zwykłymi dziewczynami z tzw. tłumu! O nie! Mam 21-letnią córką i znam wiele jej rówieśniczek. To, co przeczytałam w „Twoim Stylu” niestety znacząco odbiega od rzeczywistości! Żadna z jej przyjaciółek/znajomych nie reprezentuje poglądów występujących w raporcie bohaterek. Nie mówiąc już o statusie materialnym przedstawionych nam dziewczyn – no, jednak dziewczyn. Mimo bardzo poważnych nieraz opowieści tychże bohaterek o życiu, miłości, pracy, oczekiwaniach nie przekonały mnie do siebie i nie wierzę, w to, co mówią. Dlaczego jedna z bohaterek, ciężarna, wypowiedziała się tylko raz i to na temat miłości? Choć właśnie dlatego jest tą „wygraną”, ma pod sercem największą miłość swego życia, a u boku kochającego chłopaka. Czyżby w innych sprawach nie miała tak dobrego doświadczenia, jak jej koleżanki? To jedyna wiarygodna dla mnie osoba występująca w tym artykule. Z obserwacji rówieśniczek córki w żadnym wypadku nie mogłabym się podpisać pod tym artykułem – przecież bohaterki tegoż nie mają żadnych problemów (?), kupę kasy, super pracę (jedna z nich wypowiada się, jakby miała fortunę), mieszkanie – wszystkie mają rodziców krezusów, wszystko im się udaje? Trudno uwierzyć, prawda? Gdzie zwykłe dziewczyny mieszkające z rodzicami, borykające się z masą problemów – czyżby bohaterki raportu ich nie miały – pozazdrościć! Ideały, chodzące doskonałości, rozsądne stare-maleńkie… na cóż, ja jednak wybieram te „zwyczajne”, wracam do mojej dwudziestolatki, trochę zakompleksionej, która nie chcę się ode mnie wyprowadzić, kocha koty, ciągle poszukuje pracy, której nie może znaleźć, nie ma fortuny na ciuchy, dostaje 100 zł kieszonkowego, lubi chodzić na imprezy i nie sądzi, że to zabawa dla licealistów, a jej tętnice prowadzą prosto do serca…

Mam dokładnie tyle samo lat co dziewczyny z artykułu...przeczytałam i podobnie jak inne osoby z forum jestem zdziwiona. To co jest opisane w artykule to jakaś fikcja! Nie znam nikogo, kto prowadziłby podobne życie do tego jakie prowadzą bohaterki raportu. Praca na pełen etat, kawa na spotkaniach, wakacje w najodleglejszych miejscach świata, włane mieszkania.....! Niewiarygodne! Być może tak żyje się w wielkich miastach (mi przyszło żyć w nieco mniejszym),ale szczerze wątpie, że tak wygląda życie dwudziestolatek. Podobnie jak te dziewczyny jestem studentką, ale nie pracuje...oznacza to że jestem bardzo mało ambitna? Wątpię, bo choćbym chciała to nie mam czasu ze zwględu na nadmiar nauki a przede wszytskim nie wiem do jakiej pracy ktokolwiek zechciałby mnie przyjąć bez doświadczenia i wykształcenia.Na dzisiejszym rynku pracy tak trudno znalźć pracę nawet kompetentnym ludziom a tu prosze......dzudziestolatki (z tego wynika I, ewentulanie II rok studiów) i jakie wspaniałe posady!
Mieszkam w studenckim mieszkaniu, chodzę na imprezy, a moje poglądy się chyba jednak nieco różnią i nie czuję się wyjątkiem.
Jestem bardzo ciekawa kogo tak naprawdę przedstawia ten raport....bo z pewnością nie pokolenie roku 90'.

jgkk

Coś w tym jednak jest. Wyprowadziłam się z domu mając 18lat,uczyłam się pracowałam. Teraz mam 22lata i pracuje po 240h miesięcznie.
Rok temu gdy mieszkałam sama bywało,że w pracy spędzałam 300-310h.Mój szef wciąż mówi na mnie ,że jestem fenomenem. Zaczęłam tu pracę 3 lata temu,po miesiącu byłam kierowniczką jednego punktu,a potem kolejnego.Teraz mam pod sobą 3. Chodzę nie wyspana.W pracy siedzę od 6-18.albo od18-6.Świątek piątek czy niedziela. Ale szanuję to co mam,bo sama na to zapracowałam :)