Pomyłka w niebie (34)

Lepiej dzieciom NIE mówić. Każdy z Nas pragnie miec "poczucie tożsamości". Ma w ten sposób jakieś zaczepienie z przeszłościa. U dzieci z naturalnycmi rodzicami jest to samo z siebie i naturalnie oczywiste. Takie dziecko rozwija sie swobodnie, w poczuciu wolności bo " stoi na twardym gruncie". Inaczej jest u dzieci adoptowanych, lub gdy matka oszukała męża, a kto inny jest biologicznym ojcem. Takie dzieci całe życie beda szukac "swojej tożsamości", az stanie sie to ich obsesja, która zatruje im zycie. A nawet gdy osiągna cel i znajda swoją biologiczna matkę czy ojca to nie przyniesie im to ukojenia ani szczęscia.

przemyślałbym na miejscu Eweliny swoją postawę. OBCA KOBIETA dobrowolnie adoptowała ją, bo inaczej byłaby SIEROTĄ chociaz jej bilogiczna matka żyje!!! OBCA KOBIETA ją pokochała, dawała jej miłość. Chroniła od zła! Dlatego nie chciała jej powiedzieć prawdy. A Ewelina DO NIEJ ma pretensje? Nie do swojej bilogicznej matki tylko DO NIEJ? Powinna NA KOLANACH ją przepraszać. I dziękować za wszystko, co ta OBCA KOBIETA dla niej zrobiła.POKOCHAŁA JĄ! Pokazywała dobre strony życia. Postawa Eweliny naprawdę była i jest NIE DO PRZYJĘCIA. Adopcja to piękna rzecz. Tylko adoptowane dzieci często tego nie rozumieją. Traktują swoje zastępcze matki jakby to ONE ZABRAŁY JE od matek biologicznych. To ARCYNIESPRAWIEDLIWE!!!

Bardzo ładna ta mama z obrazka....

Dzis tacy realni, materialni, można nas uszczypnąc do bólu czy dotknąc, zapominamy, że przed naszym poczęciem chociaż świat już istniał, My bylismy pogrążeni w otchłani nicości. Dlatego każdy z nas chce miec "poczucie własnej tozsamości". Chce wiedzieć skąd przyszedł, kto był mamą, dziadkiem, prabacią... .Mamy wtedy podświadome zaczepienie i połączenie z przeszłością. Nikt tego nie uczy, nie każe po prostu tak mamy sami z siebie...U dziecka z naturalnymi rodzicami takie poczucie tożsamości jest oczywiste, nawet się nad tym nie zastanawia i rozwija sie swobodnie bo stoi "na twardym gruncie". Ale mimo prawa każdego z nas do posiadania własnej tożsamości, uważam że dziecku adoptowanemu, czy dziecku "nie męża" nie należy mówić, że nie jest sie jego biologicznymi rodzicami. Utrzymywac tajemnicę jak najdłużej, a jeżeli się da wogóle nie mówic. Bo z poznania prawdy jak pokazuje życie nic dobrego nie wynika. Takie dziecko 'traci grunt pod nogami", w śrdowidku rówiesników jest kimś "innym, obcym". Zaczyna dązyc do poznania i odszukania prawdziwych rodziców. Często przeradza sie to w obsesje na całe zycie. Takie dziecko już jako nastolatek jest jak wędrowiec który staje przed drogowskazem. Nawet, gdy osiągnie cel, w wielu przypadkach nic dobrego z tego nie wynika. Rozczarowanie, poczucie winy, destabilizacja zycia jednej i drugiej rodziny. A i pewien smutek bo jest tutaj pewna forma "zdrady" przybranego taty i mamy, która całowała, tuliła, szukała najlepszych lekarzy, czy szkoły i w żaden sposób nie dawała odczuć że to "kukułcze jajo".. ..Wszystko to widac w powyzszym przykładzie.

wszystkie dzieci trzeba kochać - tak, tak

Piękne... Dziękuję!

to jest trudne ,bo nie powiedzieć jest bardzo żle ,powiedzieć też,ogólnie są to bardzo ciężkie dzieci,i jak się mówi nie wazne kto urodził tylko kto wychował,to niestety one tego nie doceniają,czyli nie dogodzi,nieraz to poświęcenie dla nich jest przemyte wielkimi łzami,a gdy już dorosną też ciężko z nimi w związku,własnie rozpadło się moje małzeństwo z taką osoba,staralam się ale zawsze było mało milosci,teraz mam męża z wielodzietnej rodziny ,to on się stara i jest cudownie,nie da sie porównać ile życia zmarnowałam dla tamtego człowieka.

znam człowieka lat 83,który całe życie szukał swojej biologicznej matki.I nie znalazł,aczkolwiek znalazł osobę,która twierdziła,że zna jego matkę,ale przysięgła jej,że do śmierci nie wyjawi tajemnicy.Tylko ,kiedy ta biologiczna umarła,poinformowała go o tym kilka miesięcy póżniej przy okazji.Ta kobieta miała męża i dzieci i oni nic nie wiedzieli o tym,że ich matka miała wcześniej dzieci[ten pan był jednym z dwojga dzieci porzuconych przez tę matkę.Potem wyjechała do innej części Polski i wyszła za mąż.

Synek pyta matkę:
- Mamusiu, czy ja jestem adoptowany?
Na to matka:
- Byłeś, ale cię oddali.