boję się żyć..... (4)

...istnieję, jakby mnie nie było. Tak jak kiedyś jako mała dziewczynka szłam zawsze z tyłu wycieczki klasowej albo nie ruszałam się na przerwie, tak ciągle stoję z tyłu, z boku grupy, a każda wypowiedź to jakbym wypluwała żyletki. A każdy ruch - jakby był skrępowany. Niewidoczna dusza- zniewolona przez lęk. Chciałbym przespać wszystkie czynności codzienności, wszystkie wymagania. Moje marzenia. Przed wyzwaniem dygoczę cała, pożeram słodkości, dźwięki wokół za głośne....i pytam siebie po co się urodziłam jeśli tak boję się żyć, pracować, bawić się... ciężko mi. Czuję się smutna.

ja mam podobnie.mowia mi zeby zaczac cos robic.malymi kroczkami.cos czego efekt bedzie widoczny.