Urodziłam zaraz wracam (75)

~Patrycjanikt mi nie wmowi ze macie czas na zabawe z dzieckiem na nauke i na troszczenie sie o nie ja tez mam dziecko i praca od 7 do 16odpada...wracasz do domu jest 17 zrobis zobiad posprzatasz i co i padasz na twarz jeste spoirytowana ze dziecko marudzi chcesz polezec ...nikt mi nie wmowi ze da sie kariere pogodzic z dzieckiem??zasmarkane dziecko w drzwiach??niania??nigdy nie mamy pewnosci jaka jest na osobnosci jak karmi co mowi czy przeklina czy czyta ksiazki jak bawwi sie z dzieckiem a jak zlapie dobry kontakt z dzieckiem to dziecko bedzie do niej mowilo mam a nie do Ciebie!!!!!!!prosze nie myl KARIERY z praca w ktorej zarabiasz na chleb bo to dwie rozne sprawy, i nie rozumiem dlaczego tak narzekasz a masz tylko jedno dziecko! Boze przestancie marudzic jak to ciezko wam jest z jednym dzieckiem!

~asiamam trzy letnie dziecko pracuje juz odkad mały skonczył roczek i jakos dajemy rade z mezem wcale nie trzeba siedziec przez pierwsze 4 lata w domu bo niestety ale w tych czasach nie da sie wyzyc z jednej pensji a przynajmniej nie kazdego na to stac i mimo wszystko ze mam bardzo absorbujaca prace zawsze mam czas dla dziecka po prostu trzeba sobie radzic....a jak pracy nie ma, wzglednie nie mozna dostac to co? mam sie zalamywac a skadze szkoda zdrowia

~MamaSama[quote user=~anonimka]czyli mniemam ze godzina dziennie na jedno, czyli u Ciebie dwie godziny, a kiedy to zrobisz? jak wrocisz z pracy o 17

Staram się spędzać z dzieckiem więcej niż godzinę dziennie, ale jeśli nie starczy czasu, to spędzę tyle na ile wystarczy. Jeśli w swojej zgryźliwości jesteś taka wspaniała, to proszę, wspomóz mój budżet, a będę mogła więcej czasu z nimi spędzać;) Ale coś mam wrażenie, że jesteś jedną z tych zmaltretowanych matek-polek i starasz się usprawiedliwić swoje stanowisko. Z drugiej strony nie dziwie się- kto tego ni eprzeżył, nie ma pojęcia o czym mówię. Dla dodatkowej wiadomości, opuściłaś część w której mówię o weekendach i popołudniach niepracujących. To statystycznie daje trochę więcej niż godzinę dziennie. pozdrawiam.wspolczuje bo problemy finansowe to nie wszystko, no ale coz ja ciebie pouczac nie bede bo sama wiesz lepiej, czlowiek tez moze chorowac psychicznie a to mozliwe skoro sama wychowujesz dzieci bo niby kto ma cie wspierac? chyba nie powiesz ze male dziecko, no ale pouczac cie nie bede, wspolczuje twoim dzieciom, wnet zauwazysz pewne braki.
powodzenia

~MamaSama[quote user=~anonimka]czyli mniemam ze godzina dziennie na jedno, czyli u Ciebie dwie godziny, a kiedy to zrobisz? jak wrocisz z pracy o 17

Staram się spędzać z dzieckiem więcej niż godzinę dziennie, ale jeśli nie starczy czasu, to spędzę tyle na ile wystarczy. Jeśli w swojej zgryźliwości jesteś taka wspaniała, to proszę, wspomóz mój budżet, a będę mogła więcej czasu z nimi spędzać;) Ale coś mam wrażenie, że jesteś jedną z tych zmaltretowanych matek-polek i starasz się usprawiedliwić swoje stanowisko. Z drugiej strony nie dziwie się- kto tego ni eprzeżył, nie ma pojęcia o czym mówię. Dla dodatkowej wiadomości, opuściłaś część w której mówię o weekendach i popołudniach niepracujących. To statystycznie daje trochę więcej niż godzinę dziennie. pozdrawiam. jak slysze "samotna matka" to mnie mdli

ja nie pojmuje jak mozna takie rzcezy pisac:) kazdy robi jak chce... jak nie cjce ci sie isc do pracy nikt cie nie wygania.. ale nie ograniczaj ludzi .... bo kobiety to tez ludzie... a jak maja male dziecko nie zmieniaja sie w kosmitow:) tylko nadal sa ludmzi i nadal maja swoje zycie.. sexik z mezem... albo sasiadem.... nie sa tylko mamami!

A ja mam 11 miesięczną córeczkę i zaraz po macierzyńskim wróciłam do pracy i co zastałam...? Wiele zmian, pozytywnych!!! Podczas pół rocznego przebywania w domu moje uczucia była podzielone - te wspaniałe - związane z opieką nad cóeczką i te negatywne - brak kontaktu z ludźmi, "zamknięcie" w domu, brak chęci na zrobienie chodźby makijażu ( śmieję się, że jestem pracoholiczką i praca to dla mnie chwila oddechu od życia rodzinnego i problemów dnia codziennego). Powrotu do pracy się bałam, ponieważ placówka przeszła reorganizację i wróciłam jakby do nowej pracy. O zwolnieniu nie było mowy - dyrekcja cierpliwie czekała a nawet zaproponowała mi zmniejszenie etatu na 6 godz. dziennie ( bez straty na wynagrodzeniu), z czego oczywiście skorzystałam. I po dwóch miesiącach dostałąm propozycję awansu na stanowisko kierownicze o czym marzyłąm od dawna. Organizacja mojej pracy stała się jeszcze lepsza, bo przecież córcia czeka na mnie w domu ( mam szczęście, że moi rodzice zajęli się małą) i muszę z nią zaraz wyjść na spacer, nakarmić, pobawić się i poprzytulać. Uważam, że można pogodzić dobre macierzyństwo z pracą jeśli tylko się chce i ma się wokół siebie normalną dyrekcję i rodzinę, któa chociaż trochę chce się poświęcić. Dla tych mam, które nie mają siły - walczcie, bo naprawdę warto a nigdy nie wiesz, co cię może spotkać następnego dnia!!! Może właśnie tam jest sukces ( jako mama i kobieta pracująca ) ;) Pozdrawiam

Fajny tekst moja żona po powrocie z macierzyńskiego zastała 1 dnia wymówienie na biurku ....... w dodatku była dyrektorem tego interesu ( jakaś międzynarodowa firma , nazwa do wiadomości redakcji )a do końca mówili że czekają z utęsknieniem i jaką niezbędną osobą jesteś ....podobnie zrobiła druga firma kiedy żona wróciła po pobycie w szpitalu z maluchem kiedy zachorował na zapalenie ucha .....