Urodziłam zaraz wracam (75)

fantastycznie, a co z samotnymi matkami? Mam 7 letnie dziecko i jestem w 8 m.c. Sama. Nie mam pracy, bo jak zaszłam w ciążę przygotowaywałam się do rozkręcania firmy. Później było parę elementów, które pozbawiły mnie oszczędności. Ojciec dziecka najpierw się wypierał, później lamentował jaki to biedny jest, koniec końców nie dał ani grosza. No domiar złego choruję na przewlekłą chorobę, która grozi poronieniem przy zbyt dużym wysiłku (dwa lata temu straciłam dziecko) więc zleceń też nie miałam jak brać. Zeby nie stracić mieszkania musiałam je wynająć i wyprowadzić się do rodziców na drugim końcu świata, gdzie oprócz dość nieciekawej atmosfery w domu czuję się kompletnie obco. Nie znam tu już prawie nikogo, nie mam wsparcia męża, nie mam kasy, i musiałam swoje dziecko wrzucić w kompletnie inną rzeczywistość. Staram się nie brać leków na depresję, czekam na poród i na to, że dziecko trochę podrośnie i będę mogła wrócić do pracy i w końcu do siebie. Będę prawdopodobnie pracować od rana do wieczora, bo śmieszne alimenty od byłego męża i te, które być może uda mi się wywalczyć od tego nieudacznika, ojca mojego drugiego dziecka nie pokryją nawet kredytu na mieszkanie. Ale tak też było kiedy urodziłam córeczkę, praktycznie po 2 tyg. musiałam wrócić do pracy na kilkanaście godzin tygodniowo. Na szczęście mam wolny zawód, część pracy wykonuję w domu i nie narzekam na brak zleceń, albo pieniędzy. Ale i tak będę spędzała conajmniej trzy wieczory tygodniowo w pracy. Rano żłobek, a po południu niańka. Dzięki temu będę mogła spędzać pozostałe wieczory i weekendy z dziećmi, zawieźć je w fajne miejsce, pokazać im świat, zapewnić im życie na normalnym poziomie. Nie, nic luksusowego, po prostu na NORMALNYM POZIOMIE. Ale te panny, które się tu tak autorytarnie wypowiadają na temat pozostawania z dzieckiem w domu pojęci anie mają co to znaczy prawdziwe życie, kiedy samej się jest żeglarzem sterem i okrętem razem z dwójką dzieci u boku. Fantastycznie jest mieć czas dla dzieci, dla siebie i na pracę. I być może jest to możliwe gdy ma się odpowiedzialnego partnera z przyzwoitym dochodem. W innych sytuacjach trzeba wybierać najmniejsze zło, a nawet godzina dziennie spędzona z dziećmi, w której naprawdę oddajesz się dziecku całkowicie i spędzasz wysokiej jakości czas jest często lepsza niż cały dzień zmaltretowanej kury domowej, która poświęca się, bo wie że "tak trzeba", ale wcale nie jest szczęśliwa. I dzieci to czują.